...ΑΠΟ ΣΑΒΒΑΤΟ,ΣΕ ΣΑΒΒΑΤΟ...

...Είχα σκοπό ,αυτό το Σάββατο,να ξυπνήσω διαφορετικά,ανάλαφρη,χωρίς ώρα,με όμορφα όνειρα,χωρίς κανένα πρόγραμμα...Και μου αρέσει πολύ όταν δεν κάνω πρόγραμμα και αφήνω τα Σάββατα να με οδηγούν ό,που εκείνα τραβάνε..Και πέτυχε..!

Ένα γλυκό φιλί από μια μικρή ξανθομαλλούσα,με έκανε να περάσω από τον κόσμο των ονείρων στην Σαββατιάτική μου πραγματικότητα!Ο αγαπημένος μου καφές,με περίμενε έτοιμος,για να αρχίσουμε μαζί το τεμπέλικό μας πρωινό..,ένα πρωινό που άρχισε αργά και δεν θα βιαστώ καθόλου να τελειώσει...
Με την πρώτη ρουφηξιά από το τσιγάρο μου ανακατεμένη με την θαυματουργή καφείνη,ήχησε από κάπου ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια..,δεν ξέρω από που ερχόταν..,ίσως κοιμήθηκα με αυτό το τραγούδι στο μυαλό μου ,ίσως ήθελα να το ακούσω..,ίσως κάποιος ήθελε να μοιραστεί μαζί μου το άκουσμά του αυτή την στιγμή..

Γύρισα το κεφάλι μου προς τα πίσω και κοίταξα το προηγούμενο Σάββατο..,του χαμογέλασα και του έκλεισα το μάτι..!..,με τρόμαξε πολύ το άτιμο τότε και συνέχιζε να με τρομάζει όλη την εβδομάδα που πέρασε..Αλλά με έκανε πλουσιότερη!...

Αν ύπάρχει κενό,θα πάω να κουρευτώ..,αν όχι θα το αφήσω για το επόμενο Σάββατο..!
Ετοιμάζω τον δεύτερο καφέ της ημέρας και πάω να ψάξω για το μουσικό κομμάτι που ηχεί στο κεφάλι μου..

Κάπου εδώ το είχα...

Καλό μήνα σε όλους σας!!

...ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ..

... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ..!Λίγο ακόμα και φτάνει στο τέρμα!Εξοντωτική ημέρα σήμερα..!Αισθάνεται χώμα..Έκλεισε 13 ώρες και δεν βλέπει την στιγμή να φτάσει σπίτι της..

..Μπαίνει στο αυτοκίνητό της και βάζει τον αγαπημένο της σταθμό.Το METRO από το σπίτι της,απέχει μόλις 10 λεπτά.Οδηγεί αφηρημένα,σαν τραίνο πάνω στις ράγες του..
Φτάνει στο γνωστό της υπομονής φανάρι,και το βρίσκει όπως πάντα ,κόκκινο.Εκατομμύρια φορές το έχει περάσει το φανάρι αυτό,σε διάφορες ώρες της ημέρας και της νύχτας και ποτέ δεν το έχει περάσει με πράσινο.Ίσως επειδή το κόκκινο,είναι το χρώμα της..!...

Περίεργο….!Τι σκέφτεται το μυαλό ,όταν το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση…καταστολής..!
Περιμένοντας,-υπολογίζει ότι θα ανάψει άλλες 2 φορές κόκκινο το φανάρι,μέχρι να έρθει η σειρά της να ξεσκαλώσει,-οι σκέψεις της πηδάνε σε διάφορα θέματα της ημέρας που πέρασε,σε προβλήματα που θα πρέπει να βρουν την λύση τους αύριο.

Και ενώ τα δευτερόλεπτα της αναμονής,της φαινόταν λεπτά και τα λεπτά,ατέλειωτες ώρες μέχρι το δεύτερο πρασίνισμα του φαναριού,την πλησιάζει,ο επί 11 χρόνια συνήθης ύποπτος Πακιστανός,..ένοικος του φαναριού,κρατώντας μια ανθοδέσμη στα χέρια του..

-Δεν θέλω λουλούδια φίλε μου,ευχαριστώ..!
Ο πλανόδιος δεν πτοείται..,επιμένει..
-Ευχαριστώ σου είπα,!δεν θέλω λουλούδια!,θέλω να πάω σπίτι μου!!!!!

Το φανάρι γίνεται πράσινο,βάζει πρώτη,ξεκινάει,’ωσπου βλέπει να προσγειώνεται επάνω στα πόδια της,η ανθοδέσμη του πλανόδιου ανθοπώλη της,και ταυτόχρονα τον ακούει να της λέει..

-Κυρία πρέπει εσύ να πάρεις τα λουλούδια.!Τα πλήρωσε κύριος σε κείνο το μαύρο αυτοκίνητο και μου είπε να σου τα δώσω..

...Κατάπληκτη κοιτάζει μια τον Πακιστανό,μια το μαύρο αυτοκίνητο,που εκείνη την στιγμή έστριβε στην αντίθετη κατεύθυνση από την δική της .Δεν της θύμισε τίποτα το αυτοκίνητο..,δεν το γνώριζε..!
Σταματάει δεξιά και φωνάζει τον Faouzi.

..-Πες μου καλέ μου,μήπως έκανε λάθος ο οδηγός του αυτοκινήτου;,μήπως εσύ δεν κατάλαβες καλά;;
..-Όχι,κυρία!Ο κύριος ήταν στην διπλανή σειρά από εσάς,δίπλα σας.Φώναξε εμένα,αγόρασε τα λουλούδια και μου είπε να σας τα δώσω..Αυτό έκανα..
..-Εντάξει! Σε ευχαριστώ καλέ μου Faouzi..

..Ξεκίνησε με ένα χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη της..Με μιας,όλη η κούραση και η θολούρα του μυαλού της εξαφανίστηκαν..!Αισθάνθηκε πολύ ευτυχισμένη!..Αναπτερώθηκε το ηθικό της και γέμισε ικανοποίηση η γυναικεία της φύση και το ΕΙΝΑΙ της!..

Ευχαρίστησε νοερά τον άγνωστο ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ,που της ξύπνησε την φιλαρέσκειά της,σε μια στιγμή,που το μόνο που ήθελε να κάνει,ήταν να τρέξει σπίτι της,να κάνει ένα ζεστό μπάνιο και να φορέσει τις πυζάμες της!..

… Μπήκε τρέχοντας στο σπίτι φορώντας το πονηρό χαμόγελο,που πριν λιγο της παρουσιάστηκε,και έβαλε τα μπουμπουκιασμένα τριαντάφυλλα σε ένα βάζο ,με 2 ασπιρίνες!

…Αυτά τα λουλούδια,έπρεπε να διατηρηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο!!...

...Αφιερωμένο εξαιρετικά το κομμάτι αυτό,σε όσους όντως,τους αντιπροσωπεύει..

....ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ

.....Αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας την μεγαλύτερη εμπειρία που έχω μέχρι τώρα βιώσει στη ζωή μου............

Πριν 8 χρόνια,μου δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω ένα όνειρο ζωής μου...Το πολυπόθητο ταξίδι στην ΙΝΔΙΑ...Ηταν απόφαση στιγμής παρμένη από την πολύχρονη επιθυμία μου και περιέργεια για την ουσιαστική επαφή μου και άμεση απόκτηση εμπειρίας για όλο το μυστηριώδες πακέτο που ονομάζεται ΙΝΔΙΑ....

Βρέθηκα λοιπόν κάπου αρχές του Μάρτη σε άλλες παραμυθένιες εποχές,σε μία χώρα με τις μεγαλύτερες αντιθέσεις,στην χώρα των άπειρων χρωμάτων ,των περίεργων οσμών,του θορύβου,της ανέχειας,της σοφίας και της ανώτερης πραγματικής κουλτούρας!...

Η πρώτη μου εντύπωση κατεβαινοντας από το αεροπλάνο,και καθ'όλη την διαδρομή προς την πόλη του καταυλισμού,ήταν,ομολογώ σοκαριστική...Το 65% του πληθυσμού της ενδοχώρας,ήταν άστεγοι,κοιμόντουσαν κάτω από γέφυρες,έτσι,χύμα,χωρίς ένα απλό προστατευτικό ρούχο,χωρίς φαγητό,χωρίς δικαίωμα σκέψης και προγραμματισμού για το ΑΥΡΙΟ...

Το σοκ δεν ήταν η εικόνα της κατάντιας που αντίκρυσα,ήταν το γεγονός,ότι όλες αυτές ,οι χωρίς μοίρα μυρμηγκιές των ανθρώπων,ηταν Ε Υ Τ Υ Χ Ι Σ Μ Ε Ν Ο Ι!!!Πανέμορφα παιδικά προσωπάκια,άπλυτα για χρόνια ίσως,με μπλεγμένα και κατσιασμένα μαλλιά,με τα τεράστια κατάμαυρα εκφραστικά τους μάτια,μας περιτριγύριζαν τραγουδώντας θέλοντας από εμάς να ασχοληθούμε μαζί τους,έχοντας σαν δόλωμα τα τεράστια ΄και άσβηστα χαμόγελά τους!!...

Ήταν ευτυχισμένοι μέσα στην άγνοιά τους,γιατί δεν ήξεραν με τι να συγκριθούν και τι να συγκρίνουν.Ήταν ευτυχισμένοι,γιατί ξημέρωσε και εκείνη η ημέρα και τους βρήκε ζωντανούς!Ήταν ευτυχισμένοι,γιατί δεν ήξεραν ,γιατί ίσως δεν θα έπρεπε να ηταν!!!

Ήταν ,είναι και θα είναι ευτυχισμένοι,γιατί αυτό έμαθαν να είναι από την πρώτη στιγμή που αντίκρυσαν το φως του κόσμου...!

Για πρώτη φορα στη ζωή μου δεν συμπεριφέρθηκα σαν απλή τουρίστρια.Δεν μπόρεσα!Προσπάθησα να βιώσω κάθε πτυχή της κουλτούρας τους,της συμπεριφοράς τους,των Πιστεύω τους!Μπήκα στους ναούς τους και "δανείστηκα"από την πίστη τους,προσφέροντας λουλούδια στους θεούς τους ,προφέροντας 2-3 λόγια στην γλώσσα μας σε αυτούς. Τους αισθάνθηκα και τις 18 ημέρες που έμεινα εκεί,πολύ ανώτερους μας!

Και είναι!...

Είναι υπερήφανοι μέσα στην ευτυχία τους.Υπερήφανοι,γιατί,όλοι οι υπόλοιποι στην αντίπερα όχθη της πολιτισμένης δύσης του πλούτου και του καταναλωτισμού,είναι χαμένοι στην δυστυχία τους.

Επειδή όλοι εμείς οι υπόλοιποι που ανήκουμε στον πολιτισμό και στην ασφάλεια της άνεσης,νοιαζόμαστε για το ΑΥΡΙΟ,αφήνοντας να μας προσπεράσει το ΣΗΜΕΡΑ,χωρίς να το έχουμε εκτιμήσει και αξιολογήσει.Είναι υπερήφανοι,γιατί ξέρουν την απάντηση για την ανέχειά τους και της δικιάς μας "ευημερίας".

Ξέρουν ότι και την επόμενη ημέρα θα ανατείλει πάλι ο ήλιος και θα τον ευχαριστήσουν για αυτό ,με το χαμόγελό τους.Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο ίδιος ήλιος θα ανατείλει για όλη την γη και τους ένοικους αυτής,αλλά για πολύ λίγους θα λάμψει πραγματικά!...Οι υπόλοιποι δεν θα έχουν χρόνο να τον δουν ,γιατί θα πρέπει να 'ΤΡΕΞΟΥΝ" να προλάβουν όλα όσα έχουν χάσει μέχρι τώρα...!!!

 

Επέστρεψα στον άχρωμο κόσμο μας,τελειως μεταλλαγμένη!!Είχα την εντύπωση ότι βρέθηκα σε έναν τελείως ξένο χωροχρόνο για εμένα!Δεν ήθελα με τίποτα να επανανταχθώ στα δικά μας δεδομένα και τρόπους ζωής....Ήμουν αλλού...

Αναρωτήθηκα,τι κάνω εγώ εδώ και γιατί είμαι εδώ!Αγάπησα ξαφνικά όλο τον κόσμο,άρχισα να σκέφτομαι και να λειτουργώ διαφορετικά...

Μακάρι σε όλο τον κόσμο να δοθεί η ευκαιρία να πάρει το "μάθημα ζωής"που πήρα και εγώ!Αξίζει πραγματικά τον κόπο να μπορέσει ο καθένας σε αυτόν τον πλανήτη να επισκεφθεί αυτή την μαγική και ανθρώπινη χώρα...

Εγώ πάντως έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί της....Δεν τέλειωσα με την πάρτη της...Θα ξαναεπιστρέψω κάποια στιγμή εκεί,για να κάνω μια "επανάληψη" σε αυτό το μάθημα.

Έτσι,για να μην μένω πίσω και να μην υπάρχουν "μεταξεταστέοι"!!!...

...ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ..

….Το κουδούνι κτύπησε,και το μελίσσι των μαθητών του 46ου δημοτικού σχολείου,ξεχύθηκε τρέχοντας προς την εξώπορτα του σχολείου.Η οδός Κέας,γέμισε μπλε ποδιές.
Η εννιάχρονη μικρή μαθήτρια,έφυγε τρέχοντας προς το σπίτι της,ήταν η πρώτη φορά που δεν περίμενε τις φίλες της να φύγουνε παρέα..Ήταν αναψοκοκκινισμένη,γεμάτη λαχτάρα και περιέργεια..Μόλις της είχαν ρίξει στη τσέπη της σχολικής της ποδιάς,κάτι,και της είπαν να μην το ανοίξει,παρά μόνο όταν φθάσει σπίτι της..
Γι’ αυτό,έβαλε φτερά στα πόδια της και ανέβηκε με μία ανάσα την ανηφόρα της Ταυγέτου…
Μπήκε τρέχοντας στο σπίτι,διέσχισε λαχανιάζοντας την αυλή της μονοκατοικίας που έμενε και πετώντας την σάκκα της,χώθηκε στο μικρό της καταφύγιο,στο δωματιάκι που περιελάμβανε τον μικρόκοσμο της και όπου περνούσε πολλές ώρες παίζοντας με τις κούκλες της,δημιουργώντας τον δικό της φανταστικό κόσμο..
..Γεμάτη λαχτάρα,έβγαλε από την τσέπη της το μικρό της θησαυρό,ένα μικρό χαρτάκι κομμένο από σχολικό τετράδιο,επάνω στο οποίο ξετυλίχτηκε όλη η λαχτάρα της,γραμμένη με μολύβι και αποτυπωμένη από έναν γνωστό της γραφικό χαρακτήρα…


:’-Πέπη,σ’αγαπώ και θέλω όταν μεγαλώσουμε να σε παντρευτώ..!Θέλω να φυλάξεις αυτό το γράμμα,μέχρι να μεγαλώσουμε..Αν θέλεις και εσύ ,γράψε μου ένα γράμμα και άφησέ το κάτω από το θρανίο μου…»…..

...Δεν μπορούσε να το πιστέψει…Η μικρή,άρχισε να σχηματίζει στο μυαλό της την ζωή της,μετά από πολλά χρόνια..Της φαινόταν ότι ο χρόνος δεν θα πέρναγε και ότι πάντα θα έμενε..μικρή..Αχ!γιατί να μην ήταν τώρα 20 χρονών?..,πόσο γρήγορα θα πέρναγαν τα χρόνια?..,θα συνέχιζε άρα γε ο καλός της να την αγαπάει όταν πια θα μεγάλωναν?..Ουφ! πολλά προβλήματα εμφανίστηκαν μέσα σε μια ώρα..!



Αισθανοταν όμως πολύ περήφανη,που έγινε η εκλεκτή του «μορφονιού» του σχολείου..!Ήξερε,ότι αυτόματα οι «αντίζηλές» της θα έσκαγαν από το κακό τους!,αλλά δεν την ένοιαζε..,το μόνο που την ένοιαζε ,ήταν ότι ήξερε ότι την αγαπούσε και ότι θα την παντρευόταν!....
Στο μικρό της προσωπάκι,χαράκτηκε ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο και αυτόματα απέκτησε το ..look της ονειροπαρμένης..Είχε ένα πρόβλημα να αντιμετωπίσει τώρα όμως..,πώς θα μπορούσε να κρυφτεί από τη μαμά της..Αυτό ήταν το δικό της μυστικό και δεν ήθελε με κανέναν να το μοιραστεί..

…Άρχισε να κάνει σχέδια…μήπως να του έλεγε να κλεφτούνε?..,μήπως να αρραβωνιαστούνε από τώρα,για να μην το..ξεχάσουνε αργότερα και το μετανοιώσουν?..
. .Πω!πω! ποιός να το πίστευε,ότι και τα μικρά παιδιά,βρίσκονται κάποια στιγμή μπροστά σε δύσκολα προβλήματα που πρέπει να τα αντιμετωπίσουν μόνα τους..?..
Tην απάντησή της την έγραψε 10 φορές και άλλες τόσες την έσχισε..Στο τέλος,κατέληξε,ότι αποδεχόταν την πρότασή του,με την προυπόθεση,ότι μέχρι να τελειώσουν το δημοτικό,θα κάθονταν στο ίδιο θρανίο…
..Εντάξει,ησύχασε για λίγο..Καινούρια αγωνία της παρουσιάστηκε τώρα..!Πότε θα ξημέρωνε για να αφήσει την αλληλογραφία της;...
..Την επόμενη ημέρα,πήγε πρώτη από όλους στο σχολείο,μπήκε στην τάξη της πριν προλάβει να έρθει κανένας άλλος,τοποθέτησε το γραμματάκι κάτω από το θρανίο του καλού της και περίμενε την ..εξέλιξη…
Μετά την πρωινή προσευχή,μπήκαν όλοι οι συμμαθητές και συμμαθήτριες της στην τάξη και με αγωνία περίμενε να δεί..Και είδε..!Μόλις κάθισε στο θρανίο του,το πρώτο που έκανε,ήταν να ψάξει από κάτω..,και το βρήκε..!,και η μικρή κοκκίνησε και άρχισε η καρδιά της να παίζει ταμπούρλο..Με την άκρη του ματιού της προσπαθούσε να διακρίνει τις αντιδράσεις του..,και χάρηκε πολύ όταν είδε τα χαρακτηριστικά του λακκάκια να σχηματίζονται στο πρόσωπό του,χαμογελώντας,διαβάζοντας το..!

Στο διάλειμμα,την περίμενε ένα μεγάλο φιλί στο μάγουλο..!Εντάξει!Οι αρραβώνες είχαν μόλις τελεστεί..!.....................................

........................................................................ ............................................................................

Πόσο περίεργα γρήγορα ταξιδεύει το μυαλό και οι θύμησες αναδύονται σε ανύποπτο χρόνο?..Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναβιώσουν όλα αυτά!
... Μόλις 2 λεπτά..,όσο κρατάει η απόσταση,από Ακρόπολη –Σύνταγμα με το μετρό..Όσο χρειάζεται δηλαδή,για να αισθανθεί έντονα επάνω της,κάποια ματιά..,και τόσο,όσο για να συνειδητοποιήσει ότι εκείνη η ματιά ανήκει στον «μορφονιό» του 46ου δημοτικού σχολείου..!,στον πρώτο της παιδικό έρωτα,που όπως είναι δεδομένο και γραφτό,να έχει χαθεί στο πέρασμα των χρόνων..
…Ήταν όμως πρωί ,για μια ..AMSTEL..!Καλύτερα όμως έτσι..!...

…Σταθμός στα πρώτα της σκιρτήματα,επιβάτης ανάμεσα στους σταθμούς της ζωής....…

...CHARTER FLIGHT...N.737

…21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1982..19 χρονών,νέα ,ενθουσιώδης,στραβάδι,πρώτη της μέρα,ή μάλλον,πρώτη της νύχτα στην νέα της εργασία.Σε έναν χώρο,τεράστιο,περίεργο,πολύ ενδιαφέροντα,με οικογενειακό περιβάλλον,έτσι ήθελε να πιστεύει η αφελής,γεμάτο εντυπώσεις,εκπλήξεις,δυσάρεστες και ευχάριστες συνάμα..

…Ενθουσιάστηκε,της άρεσε πολύ,από τις πρώτες μέρες κιόλας δέχτηκε θετικά σχόλια από τους ανωτέρους της για τις επιδόσεις της..Ο κόσμος όλος δικός της..!Κοινωνικότατη,προσιτή,εύκολα προσαρμόστηκε στο νέο περίεργο εργασιακό της περιβάλλον..Είπαμε..,ήταν νέα,ενθουσιώδης,αφελής,είχε την ψευδαίσθηση,ότι όλοι όσοι την περιέβαλλαν στο χώρο αυτό,ήταν και σκέφτονταν ακριβώς το ίδιο όπως εκείνη..μέχρις ότου,η σκληρή αλήθεια παρουσιάστηκε μπροστά της,δίνοντας της το πρώτο χαστούκι και το πρώτο μάθημα της ζωής..

…Πως είπες..?Δικαιολογείσαι..?Μα όχι!!!Παρουσιάζεις την σκληρή αλήθεια και πραγματικότητα…,όταν τεχνιέντως και με πολύ έξυπνο τρόπο,την χρησιμοποίησαν για την δημιουργία μιάς βρώμικης και άσχημης κατάστασης,που είχε σαν σκοπό το ¨φακέλλωμα» ορισμένων τότε συναδέλφων της…

..Όταν κατάλαβε σε τι κυκεώνα είχε μπλεχτεί άθελά της και συνειδητοποιώντας ότι ακούσια και λόγω αφέλειας είχε συμβάλλει σε αυτή την δυσάρεστη κατάσταση,εκμυστηρεύτηκε την όλη υπόθεση και τον τρόπο που εξελίχθηκε αυτή η ιστορία σε έναν αγαπητό και ξεχωριστό συνάδελφό της..Ήταν ο πρώτος που την πίστεψε και βοήθησε για την παρουσίαση της αλήθειας και για την απεμπλοκή της από την άσχημη αυτή κατάσταση,στην οποία είχε άθελά της μπλεχτεί…
… Η ίδια ζήτησε από την διεύθυνση της εταιρείας να τιμωρηθεί γι αυτή της την αφελή και ακούσια συμμετοχή της..Η ιστορία έληξε μετά από κάποιους μήνες,τα χρόνια συνέχισαν να περνούν,το θέμα φυσικά είχε ξαχαστεί από όλους,αλλά όχι από την ίδια…

…Από αυτό το σκληρό μάθημα,κέρδισε δύο τινά..,αφ’ενός μεν έμαθε να φυλάγεται από τους ανθρώπους.,(αλήθεια,..έμαθε..?),και αφ’ετέρου έκανε ένα μεγάλο χώρο στην καρδιά της για τον ξεχωριστό συνάδελφο που στάθηκε δίπλα της τότε και όχι μόνο…

…Τα χρόνια κυλούσαν ευχάριστα κατά τις βάρδιες στην δουλειά και κυρίως τις νυχτερινές,όπου αυτή και ο συνάδελφος,ξετύλιγαν διάφορες ιστορίες,διηγούμενοι ο ένας στον άλλον προσωπικές εμπειρίες από τα παιδικά τους χρόνια,ξεθάβανε ακόμα και..νεκρούς,αναφερόμενοι σε δοξασίες που υπήρχαν και άκουγαν από τους παππούδες τους,αναλύοντας κάθε παραψυχολογικό φαινόμενο ,προσπαθώντας ο καθένας τους να το τεκμηριώσει ,βάσει των ..’γνώσεων ‘του και των προσωπικών του εμπειριών..!

..Η «αλαφροίσκιωτη»..κοπελλιά,είχε κάθε φορά ,να διηγηθεί πολλά από τις προσωπικές της εμπειρίες..Ο φύλακας,άγγελός της,ήταν το πρώτο πρόσωπο στον οποίο είχε εκμυστηρευτεί,ότι όταν έρθει η στιγμή της,ήθελε να ..αποτεφρωθεί..!Εκείνος,είχε αντιρρήσεις..,προτιμούσε να του κάνουν ένα εντυπωσιακό μνήμα,απαιτώντας από τους δικούς του,κάθε μέρα να του το καθάριζαν και να του άναβαν το καντηλάκι…!
Τρελλά γέλια…!Σε αυτό το σημείο,θα είχε επιτυχία,γιατι η οικογένειά του αποτελείται από πολλά άτομα..!

..Και άλλα χρόνια πέρασαν,άλλωστε αυτή είναι η δουλειά τους,-όμορφα,στον ίδιο εργασιακό χώρο,με τα ίδια δεμένα άτομα μεταξύ τους,και με τα διδάγματα της καθημερινής ζωής να μας κάνουν σοφότερους-!..Μεγαλώσαμε,μεστώσαμε,γνωρίσαμε τα «ΘΕΛΩ» μας και τα «ΜΠΟΡΩ» μας..!Δρόμοι παράλληλοι,αλλά και κοινοί και φτάσαμε αισίως στο σωτήριο (?) έτος 1998…Τα λέω σωστά?..Διόρθωσέ με..,με τις χρονολογίες είχα πάντα ένα μικρό πρόβλημα..

..Φτάσαμε λοιπόν στο τότε,όταν,αρπάζοντας την ευκαιρία,ορισμένοι συνάδελφοι,συμπεριλαμβανομένου και ΕΚΕΙΝΟΥ,την ΄’έκαναν΄¨από την εταιρεία,χαράζοντας νέα πορεία,νέα ζωή,κάπου στην επαρχία..

.Τα νέα του τα μαθαίναμε αραιά και πού..Ήταν καλά,περνούσε ήρεμα,μας..έλειπε πολύ..

...Ώσπου πέρυσι,τελείως ξαφνικά μάθαμε,ότι πέρασε ένα δύσκολο κανάλι με την υγεία του..,μα πολύ δύσκολο..!Το ξεπέρασε όμως,γιατί έτσι έπρεπε να γίνει..!Δεν ήταν δυνατόν να γίνει διαφορετικά,γιατί το ΚΙΣΜΕΤ,φίλε μου καλέ,χρωστάει σε όλους μας και για όλους μας,έχει κάτι να πεί και να πράξει..Ναι!Έτσι έπρεπε να γίνει,γιατί πως αλλοιώς θα ξαναεμφανιζόσουν πάλι και θα αρχίζαμε να ξαναζωντανεύουμε τα..’πέτρινά μας χρόνια»?

..Πως αλλοιώς θα επέστρεφες και θα ξανααρχίζαμε τις..’δρακουλιάρικες’ συζητήσεις μας,διακομοδώντας το κανάλι που πέρασες?...πως αλλοιώς θα αρχίζαμε τα ίδια καυστικά μας σχόλια και τις πλάκες μας για τους κοινούς μας γνωστούς μας,άγνωστους??..,πως αλλοιώς θα με συμβούλευες για κάθε σκέψη που περνάει από το μυαλό μου πριν την υλοποιήσω??.( όχι φυσικά,ότι σε ακούω πάντα..)!
…Έγινε λοιπόν και επέστρεψες και σε ευχαριστώ γι αυτό!

Να ξέρεις όμως,φίλε μου,ότι κακός μπελάς σε βρήκε…Θα σε παρακολουθώ,έστω και από μακριά,γιατί δεν έχεις κανένα δικαίωμα να παίζεις με τις αντοχές των άλλων..!Θα σε προσέχω,γιατί δεν μπορώ να ξαναπεράσω το ίδιο κοψοχόλιασμα που μου..σερβίρισες..!
..Και να έχεις στο νου σου,ότι μας περιμένουν πολλές ακόμα …δρακουλιάρικες ιστορίες για να διηγηθούμε ο ένας στον άλλον,καθώς και πολλά γελοία δικά μας αστεία για να μας κάνουν να ξεραινόμαστε στα γέλια…!

…Γιατί,έτσι ΠΡΕΠΕΙ!!!.....


P.S-Φίλοι μου,γνωρίζω ότι μπορεί να είναι κουραστικό για σας αυτό το post,και ούτε έχω απαίτηση να το διαβάσετε..!Το οφείλω όμως σε μια γλυκειά και αγαπημένη ψυχούλα,που να σας πω και κάτι..?,ούτε ξέρω αν θα το διαβάσει..mystic dream,απο την αγαπημένη μου LORENA Mc KENNITT