...ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ...

Περί δανείων το ανάγνωσμα !..

Διαβάστε πώς ξεκινήσαμε σαν κράτος, για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε με μαθηματική ακρίβεια...

Το Αγγλικό δάνειο

του Δημήτρη Καμπουράκη (http://www.protagon.gr/

Να σας εκνευρίσω λιγάκι σήμερα;
Εκτός αν προτιμάτε απλώς να γελάσετε πικρά... Διότι ο κατάλογος που ακολουθεί, κάτι θα σας θυμίσει από το σήμερα που κυριαρχείται από ξένους κερδοσκόπους και Έλληνες απατεωνίσκους.
Πολλά επίσης θα σάς εξηγήσει, καθότι ένα κράτος που γεννιέται χρεωμένο, πού λέτε ότι θα καταλήξει;

Λοιπόν: Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, "συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος".
Ρίξτε μια ματιά στην κατανομή αυτού του δανείου:

Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών, δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000.
Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά:

- Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες.
- Μεσιτικά 68.000 λίρες.
- Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες.
- Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες.
- Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες.

Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών.
Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα του Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. (Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι;)

Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το <<Καρτερία>> μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε:

- Για μισθοδοσία φιλέλληνα (;) Κόχραν 37.000 λίρες.
- Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες.
- Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες.

Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 166.100 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μωραΐτες και τους Ρουμελιώτες.
Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς και πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες.
Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι του.

Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή (να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας...) της περιουσίας του κράτους.
Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μία μόλις πρόταση:

"Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον".


...Για να μαθαίνουμε.. 3/5/2010

...ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ;.

...ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥΣ..

... Ανταλλάσω κουρτίνες με..γραβάτες!...

...ΑΝΕΞΙΤΗΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ...( μέρος β΄)

[ ..Μείναμε στο σημείο,όπου η γιαγιά,δίνει στην εγγονή της,ένα μάτσο χαρτιά αλληλογραφίας,διπλωμένα στα δύο..]

.. Το κοριτσάκι τα παίρνει,τα ανοίγει και ξεδιπλώνονται μπροστά της σελίδες γεμάτες με τον γνωστό γραφικό χαρακτήρα της γιαγιάς,που αν και αυτοδίδακτη,είχε τον δικό της τρόπο γραφής,καταγράφοντας τις σκέψεις της,με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκφραζόταν.Τα ορθογραφικά της λάθη, πταίσματα και μηδαμινά..Αρχίζει να διαβάζει…

.."..Γεννήθηκα το 1905 και είμαι η μεγαλύτερη από τα τέσσερα αδέλφια μου .

Αυτά που θα γράψω,αποτελούν την πραγματική ιστορία της ζωής μου,μιά ιστορία,γεμάτη δυσάρεστες καταστάσεις,δύσκολα χρόνια,κακουχία και ορφάνεια από τα μικράτα μου..

Την μητέρα μου δεν προλαβα να την γνωρίσω.Πέθανε επάνω στην γέννα φέρνοντας στη ζωή την μικρότερη μου αδελφή.Τότε νομίζω,ότι άρχισαν οι δυσκολίες.

Σαν μεγαλύτερη που ήμουν,όλα τα βάρη έπεσαν στους ώμους μου.Έπρεπε να αναλάβω την φροντίδα των αδελφών μου,αφού ο πατέρας μου δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ στο καπνεργοστάσιο..

Αποφάσισα να μην πάω σχολείο εγώ,προκειμένου να μπορέσω να μεγαλώσω τα αδέλφια μου…και ήταν κάτι που λαχταρούσα να κάνω..!

Να μάθω να διαβάζω,να γράφω ,να μετρώ.Αλλά δεν μπορούσε να γίνει……

Η μικρή ξεφυλλίζει τις σελίδες και όσο τις διαβάζει ,τόσο χάνεται μέσα στην ιστορία..

Στα μάτια της ξεπετάγονται λέξεις,όπως:"πόλεμος","πείνα",¨"θάνατος","φυγή,""διωγμός","φτώχεια".

Βρέθηκε μπροστά σε έναν θησαυρό!Στο οδοιπορικό της ζωής της αγαπημένης της.

Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μπορούσε να είχε περάσει ένας άνθρωπος όλα αυτά που διάβαζε!

Νόμισε ότι συνέβαιναν μόνο στα μυθιστορήματα!..

Μα πόσες χιλιάδες χρόνια πριν είχαν συμβεί αυτά?

Τής ήρθε μια ιδέα..Θα έμενε 12 ημέρες εκεί..,θα προλάβαινε να αντιγράψει την αυτοβιογραφία της γιαγιάς της και όταν μεγάλωνε θα την έκανε βιβλίο..!

Ναι!!!θα ήταν το καλύτερο δώρο προς εκείνη,όταν θα ερχόταν η στιγμή που θα της έφερνε το όμορφο δεμένο βιβλιο,με το χοντρό εξώφυλλο και γραμμένο ,έτσι ακριβώς όπως της παρουσιαζόταν η ιστορία στις χειρόγραφες σελίδες.

Δεν θα έκανε καμμία διόρθωση!

Θα είχε και μία αφιέρωση από την ίδια στη γιαγιά της..Ναι!! και δεν θα το πούλαγε!

Θα το χάριζε!

Όσα αντίτυπα και να έβγαιναν,θα τα χάριζε σε σχολεία και σε ορφανοτροφεία..

Η ιδέα την εξιτάρει και την επόμενη ημέρα εφοδιάζεται με δύο μπλε τετράδια 100φυλλα και πιάνει..δουλειά…

...Τα χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα και στο όνομα της εξέλιξης,θυσιάστηκε το σπιτάκι της γιαγιάς,για να δώσει την θέση του σε μια τετραόροφη πολυκατοικία!

Το πλήγμα μεγάλο για την εγγονή!

Πως μπορουσαν να γκρεμίσουν το μικρό της παλάτι που μέσα σε αυτό έζησε τόσες όμορφες στιγμές με τον άνθρωπο που είχε αγαπήσει τόσο πολύ?..,ήταν σαν να γκρέμιζαν την παιδική της ζωή.

Δεν θα ξανάκουγε τους τριγμούς από τα παλιά ξύλινα πατώματα,δεν θα ξαναέτρωγε το φρυγανισμένο ψωμί ,ψημένο επάνω στην ξυλόσομπα,δεν θα ξαναξάπλωνε κάτω από τον ίσκιο της μουριάς τα καλοκαιρινά μεσημέρια,δεν θα ξαναέπαιζε κρυφτό με την αδελφή της στο περιβόλι όπου είχε ανακαλύψει τόσες κρυψώνες..
Αλλά ήξερε ότι η γιαγιά της το ήθελε πολύ!,ήθελε ένα καινούριο σπίτι,μοντέρνο..!

Εξάλλου,όλη η γειτονιά είχε αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια!.

Είχάν ξεφυτρώσει παντού πολυκατοικίες,κουκουλώντας τα όμορφα βιώματα του κοριτσιού.

….Και κτίστηκε το μοντέρνο σπίτι..,και πέρασαν άλλα 3 χρόνια από τότε,ώσπου η γιαγιά,αφού έκανε την τελευταία της..επιθεώρηση στον κόσμο της,στους ανθρώπους της και έμεινε ικανοποιημένη για άλλη μια φορά,αποφάσισε να περάσει στην απέναντι όχθη,για να συναντήσει επιτέλους τους δημιουργούς της και ορισμένους της συνοδοιπόρους,που την περίμεναν υπομονετικά..

Έφυγε ήρεμα ,ειρηνικά,χωρίς καμμία προειδοποίηση,όταν η εγγονή είχε φτάσει 20 χρονών.

Ο κόσμος χάθηκε από τα πόδια της..

Με τον θάνατο είχε εξοικιωθεί και τον είχε αποδεχτεί σαν "εξέλιξη" της ζωής,αλλά δεν τα είχε ζυγιάσει καλά..!Πίστευε ότι θα πέρναγαν πολλά χρόνια για να βιώσει αυτή την τραγική στιγμή της απώλειας δικού της ανθρώπου!

Δεν είχε ξαναζήσει τέτοια κατάσταση,δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει και να ελέγξει την όλη της αντίδραση..

Την ημέρα του τελικού αποχωρισμού,ξεκίνησε από τα χαράματα και πήγε μόνη της στο παρεκκλήσι να την περιμένει.

Ήθελε να την δεί μόνη της,να ξορκίσει τον φόβο της,να τα πούνε για τελευταία φορά οι δυό τους,να ξεσπάσει όπως εκείνη το ένοιωθε,γιατί αργότερα,έπρεπε να σταθεί δυνατή δίπλα στη μητέρα της..
.. Ήταν πανέμορφη,ήρεμη,γαλήνια...

Είχε πολύ ώρα μπροστά της για να μπορέσει να εκμεταλλευτεί την μυστική τους συνάντηση.Όλα τα συναισθήματά της απεγκλωβίστηκαν και εκδηλώθηκαν ελεύθερα, σε εκείνες τις τελευταίες ιδιωτικές τους στιγμές… ..Τα είπαν..,όπως μόνο οι δυό τους ήξεραν να τα λένε..,ξαναθυμήθηκε και επανέλαβε τους δικούς τους μυστικούς κώδικες..,έδωσαν υποσχέσεις η μία προς την άλλη,που τις διατηρούν πιστά,μέχρι τώρα,αμφότερες.

Το κορίτσι αισθάνθηκε ηρεμία,μια πρωτόγνωρη εσωτερική πληρότητα,της φάνηκε ότι γέμισε δύναμη..

Έβγαλε από την τσάντα της μία κιτρινισμένη εφημερίδα,την δίπλωσε στα 4 και την τοποθέτησε κάτω από το προσκεφάλι της γιαγιάς της..

... Δεν έγινε βιβλίο η ιστορία της.Κατάφερε όμως να δημοσιευτεί σε μηνιαία παιδική εφημερίδα της εποχής.

Όφειλε να της την δωρίσει,έστω και τώρα..

... Δεν της έλειψε καθόλου όλα αυτά τα χρόνια και ούτε συνεχίζει να της λείπει,για τον απλούστατο λόγο,ότι δεν έχει απομακρυνθεί καθόλου από κοντά της..!

Την νοιώθει,την αισθάνεται,την συμβουλεύεται σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς της.

Αισθάνεται τις προειδοποιήσεις της και τις προτροπές της.

...Βγάζει από το συρτάρι του κομοδίνου της το κουρδιστό πιγκουινάκι, κάθε φορά που είναι να πάρει κάποια σοβαρή απόφαση και μεμιάς χάνονται οι αναστολές της και τα διλήμματά της.

…Το μόνο που της λείπει,είναι η ιεροτελεστία του καφέ στο πιατάκι της….

...TA ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ...

( μην ξεχνάτε το "κλικ",επάνω στη φωτό)

...A-NA-ΝΔΡΕΙΚΕΛΑ-

Ναι έχει και η κουκούλα την ιστορία της.! Και είναι βουτηγμένη στο αίμα.
Είτε τη φορούσαν δήμιοι, είτε γερμανοτσολιάδες, είτε προβοκάτορες. Χθες δεν ξέρω ποιοί κρύβονταν από κάτω της. Αντιεξουσιαστές, φασίστες, μπάτσοι; Τι σημασία έχει; Η κουκούλα δεν χρειάζεται πρόσωπα. Γράφει ιστορία ως κουκούλα. Το κίνημα πάλι, η οργή που παλεύει την αδικία και όχι φαντάσματα, η ανάγκη που είναι ανάγκη των ανθρώπων και όχι των σκοπιμοτήτων, έχει ανάγκη τα πρόσωπα. Καθαρά, όμορφα, έτοιμα να αλλάξουν τα πάντα και όχι να τα καταστρέψουν. Ναι, κάποια στιγμή οι άνθρωποι και οι κουκούλες συναντιώνται. Αλλά συνήθως είναι απέναντι.

Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τον παππού μου-όσο τον θυμάμαι-παλιό αριστερό της ζωής και όχι των θεωριών, που κατουρούσε αίμα από το ξύλο και έφτυνε δόντια. Μπορούσε να φορέσει κι αυτός μια κουκούλα. Κάτι να κρύψει ή κάτι να ρουφιανέψει. Δεν το έκανε. Όπως χιλιάδες σημερινοί παπούδες πια. Στάθηκαν όρθιοι και κατουρούσαν αίμα. Και έφτυναν δόντια. Εκεί με τους ανθρώπους. Να δείχνουν το πρόσωπο για να ξέρουν τι πρόσωπο έχουν να αντιμετωπίσουν οι άλλοι. Καθαρό με πείσμα. Με απειλή δηλαδή. Γιατί αυτή είναι η πραγματική απειλή. Τ ακούς ρε εσύ με την κουκούλα; Αυτή είναι η απειλή.Τα πρόσωπα. Τα καθαρά πρόσωπα. Έχεις;

Κώστας Βαξεβάνηςkoutipandoras.gr

( Το δανείστηκα,από http://apolitistosteki.blogspot.com )

...ΔΥΣΤΥΧΩΣ ..... ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ!

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νάχει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νάχει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ'αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που'χει
στο'να λουστρίνι, στ'αλλο τσαρούχι

...ME OΠΛΟ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ...

....................................................................................

-Τι κοινό έχουν οι γαλοπούλες με τους Έλληνες;..

-..Την βγάζουν,δεν την βγάζουν μέχρι τα Χριστούγεννα....!
..................................................................................


-Ο μπαμπάς καρχαρίας εκπαιδεύει τον νεαρό καρχαρία
- Βλέπουμε τον άνθρωπο, απομακρυνόμαστε, σηκώνουμε πτερύγιο, πάμε αργά προς τα πάνω του, κάνουμε 2 περιστροφές αριστερόστροφες, απομακρυνόμαστε, επιστρέφουμε για άλλες 2 δεξιόστροφες, απομακρυνόμαστε και κάνουμε επίθεση. Κατάλαβες; πες τα και εσύ.

- Εεε, ναι, τον βλέπουμε, σηκώνουμε πτερύγιο, 1 στροφή αριστερά. 1 δεξιά και τρώμε!

- Όχι, όχι.. πρόσεχε τα βήματα είναι σημαντικά ! Βλέπουμε τον άνθρωπο, απομακρυνόμαστε, σηκώνουμε πτερύγιο, πάμε αργά προς τα πάνω του, κάνουμε 2 περιστροφές αριστερόστροφες, απομακρυνόμαστε, επιστρέφουμε για άλλες 2 δεξιόστροφες, απομακρυνόμαστε και κάνουμε επίθεση. Κατάλαβες τώρα; πες τα και εσύ.

- Μμμ, ναι, τον βλέπω, σηκώνω πτερύγιο, 2 στροφές γύρω του και τρώμε !

- ΟΧΙ ! , ΟΧΙ !, προσπάθησε ξανά..

- Τον βλέπω.., πλησιάζω αργά.., κάνουμε.. 2 στροφές προς τα δεξιά... δεν τα θυμάμαι ρε μπαμπά είναι πολλά...

- E, τι να σου πω... φάτον με τα σκατά !
.....................................................................................

...ANEΞΙΤΗΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ..

"…’Σεβαστή μου γιαγιά..Έλαβα το γράμμα σας και χάρηκα πολύ που είσαστε καλά!

Σε λίγες ημέρες κλείνουν τα σχολεία για τις διακοπές του Πάσχα και ανυπομονώ πότε θα έρθει η στιγμή να έρθουμε εκεί!

Σήμερα στο σχολείο,η δασκάλα μου έδωσε έπαινο………….»

…Έτσι άρχιζε το εβδομαδιαίο γράμμα της 11χρονης,στο πιο αγαπημένο της πρόσωπο..!

Σε μια γλυκύτατη μορφή,που από τότε που θυμάται τον εαυτό της,αποτελούσε ένα μεγάλο μέρος του είναι της και η καρδιά της,καταλάμβανε το μεγαλύτερο χώρο από την ύπαρξή της..

Ανυπομονούσε και δεν έβλεπε την ώρα που θα βρισκόταν και πάλι για λίγο κοντά της,αψηφώντας το δύσκολο και μεγάλο ταξίδι για την εποχή εκείνη.13 ώρες απόσταση τις χώριζε..!Δεν την ένοιαζε όμως..Παρ’όλο που μετά τα μισά της διαδρομής,πάντα το στομάχι της βρισκόταν στην χειρότερη κατάσταση,παρ’όλο που τα πόδια της κουράζονταν,παρ’όλο που δεν άντεχε τις διάφορες μυρωδιές των συνταξιδιωτών της,παρ’όλο που οι κουρασμένες φωνές από τα διάφορα μωρά που βρίσκονταν στο ίδιο πούλμαν ,ή στο ίδιο βαγόνι,την κούραζαν,την εκνεύριζαν και δεν την άφηναν να κοιμηθεί,η γλυκειά προσμονή του προορισμού του ταξιδιού,ήταν το μεγαλύτερο κέρδος της και η μεγαλύτερη λαχτάρα της…

Άφηνε το μυαλό της να ταξιδέψει στις σκηνές που θα ζωντάνευαν σε λίγες ώρες,με το που το ταξί θα έστριβε το γνωστό στενό του σπιτιού της γιαγιάς της…..
…Η κοντούλικη μορφή της,στηριγμένη επάνω στο μπαστούνι,με το γλυκύτατο χαμόγελο χαραγμένο στο καλοσυνάτο και παιδεμένο από τις κακουχίες πρόσωπό της,ήταν από ώρα στημένη στην εξώπορτα της παλιάς μονοκατοικίας..Μεγάλα πανηγύρια..!,μεγάλες χαρές..,πολλά δάκρυα στα μάτια και των δύο!

Είχαν έναν ολάκερο χρόνο να βρεθούνε!Η έλλειψη μεγάλη και για την γιαγιά και για την εγγονή!Είπαμε..,ήταν 2 ψυχές σε μία!..,η λατρεία της μίας για την άλλη,πρωτόγνωρη και δυνατή!..Όταν πόναγε η μία,το ένοιωθε η δεύτερη!

Μία σχέση απερίγραπτη,με έντονα αισθήματα!..
Η γλυκειά γιαγιά,έφτιαξε τον καθιερωμένο απογευματινό καφεδάκι της και έβαλε σε ένα μικρό πιατάκι λίγο από το δικό της για την εγγόνα της,μία συνήθεια,μόνο δική τους,που έκρυβε τους δικούς της κώδικες..!Και κάθησαν έξω στην αυλή,και αρχισαν να τα λένε..,και να γελάνε δυνατά,ακούγοντας και βλέποντας η μία την άλλη..!Και μαζεύτηκε σαν το μελίσσι η γνωστή γειτονιά ακούγοντας τα τρανταχτά τους γέλια..Και μοιράστηκαν την χαρά της γιαγιάς Μάρθας και της εγγονής της..!

Το επόμενο πρωινό,η γιαγιά,πρωί-πρωί,όπως πάντα,πριν ακόμα ξυπνήσει η μικρή,ζύμωσε τις αγαπημένες της τηγανίτες.’Επρεπε να ήταν όλα έτοιμα,πριν ακόμα ξυπνήσει η αγαπημένη της..Εκείνο το πρωινό,είχαν να πούν πολλά..!Η μικρή ήταν ήδη ένα χρόνο μεγαλύτερη από την τελευταία φορά που την είδε και ήταν έτοιμη να ακούσει ορισμένα πράγματα..
…Έφαγαν μαζί το πρωινό που ετοίμασε η γιαγιά,μέσα σε γέλια και πειράγματα..Κάποια στιγμή,η μικρή της έδωσε ένα δώρο που της έφερε..,έψαχνε πολύ καιρό να το βρεί,αλλά κάποια στιγμή,τα κατάφερε..
…Ήταν ένα μικρό πιγκουινάκι κουρδιστό.Ένα τοσοδούλικο πραγματάκιπου της θύμιζε το περπάτημα της γιαγιάς της!..,της το έδωσε και καινούρια γέλια γέμισαν την γειτονιά..

Ήταν ακόμα νωρίς και είχαν όλη την ημέρα μπροστά τους,για να την γεμίσουν με τις ιστορίες τους και τα αστεία τους..

Η μικρή ήταν πολύ περήφανη,που ανάμεσα στα άλλα 5 εγγόνια της γιαγιάς της,ήταν η εκλεκτή!Όχι ότι δεν αγαπούσε και τα άλλα το ίδιο,αλλά η σχέση της με την συγκεκριμένη,ξεπερνούσε τα όρια της κοινής αγάπης..!
Η ημέρα ήταν βροχερή και το κρύο τσουχτερό.Η παλιά ξυλόσομπα όμως έκανε πολύ καλά την δουλειά της.

Αφού τέλειωσε γρήγορα η γιαγιά τις δουλειές της,έφερε το πλεκτό της με ένα κουτί μαζί και κάθησε δίπλα στην σόμπα,μαζί με την μικρή..

Ανοίγει το κουτί και βγάζει ένα μάτσο χαρτιά αλληλογραφίας,διπλωμένα στα δύο και τα δίνει στην εγγονή της……..

..( κατά πάσα πιθανότητα,θα συνεχιστεί..)

...ΠΩΣ ΟΙ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ,ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ..

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Δ. Αλευρομάγειρος


... Το 1982 δούλευα σε μεγάλη βιομηχανική Αμερικανική εταιρεία στην Νέα Υόρκη. Η ύφεση άρχιζε και στο διοικητικό συμβούλιο γινόταν η συζήτηση για πόσο κόσμο θα απολύσουμε.. Ήμουν υπεύθυνος για το σχέδιο κερδοφορίας και είχα μαζέψει όλες τις προτάσεις από 42 χώρες. Όλοι είχαν προτείνει περικοπές προσωπικού- 15 000 παγκοσμίως. Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις προτάσεις του. Ο πρόεδρος μας δεν μιλούσε.

Κοιτάζαμε όλοι ο ένας τον άλλον και δεν είχαμε ιδέα γιατί ήταν αμίλητος. Όταν τελειώσαμε ξαφνικά ο πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει. Ο λόγος του έχει μείνει αποτυπωμένος στο μυαλό όλων που ήμασταν εκεί και αν και έχουν περάσει 28 χρόνια τον θυμάμαι λες και ήταν χθες. Θα τον αναπαράγω όσο ποιο σωστά μπορώ διότι η αξίες που περιέχει είναι αθάνατες και μπορούν να φανούν χρήσιμες σε αυτό που θα ζήσουμε σύντομα.

«Ο καθαριστής όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου είναι σύζυγος, πατέρας παιδιών που πάει στο σπίτι που χρωστάει και κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και λίγα του είναι αρκετά. Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλεία του να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών.


Τι θα πει στα παΐδια του.. τι θα πει στην γυναίκα του πώς να τους εξηγήσει ότι από αύριο χάνει την αξιοπρέπεια του. Και εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλεία θα χάσει το σπίτι του και ίσως την γυναίκα του. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων.
ΑΛΛΑ την ιδία στιγμή έχω και υποχρέωση στους μετόχους μου που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες του και εάν δεν κάνω κάτι τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν λεφτά για τις συντάξεις. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά $135 000 000. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο
Ελάττωση του μισθού μου - 75%
Ελάττωση μισθού όλων των αντιπρόεδρων - 50%
Ελάττωση γενικών διευθυντών - 40% ΚΤΛ
Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα.»

Σηκώθηκε και έφυγε, και όπως έφευγε είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο « κρίμα που θα παίξετε Γκολφ μονό τρεις φόρες αντί για έξι, παιδία.»

Περάσαμε την θύελλα χωρίς να διώξουμε άτομο και σε τρία χρόνια η άξια της μετοχής ήταν $147 από $7.5 το 1980 πριν αρχίσει η κρίση. Α ναι είχαμε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες σ ' αυτό το διάστημα. Δεν χρειάζεται να πω ότι ο κόσμος έπινε νερό στο όνομα του. Το 1992 στο τραπέζι που του κάναμε για την συνταξιοδότηση του - και είχαμε έρθει από όλο τον κόσμο αν και δουλεύαμε σε άλλες εταιρείες - τον ρωτήσαμε να απαντήσει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του γιατί διάλεξε να κάνει αυτό που έκανε.

Όπως το θυμάμαι η απάντηση ήταν¨ « Ακουστέ μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα . Ήμαστε σε 42 χώρες από τις οποίες η 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα όπως μου είχατε προτείνει είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απελπισία. Και κάνεις μα κάνεις ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ένας απελπισμένος άνθρωπος .

Η πιθανότητα να ΕΚΑΙΓΑΝ το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν διπλά μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα δεν θα καίγατε τίποτα γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος δεν κάνουν επαναστάσεις.

Να θυμάστε ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα.

Τότε είναι έτοιμος για όλα.. και εργοστάσια καίει.» Σήμερα ζωγραφίζει στο San Francisco και είναι στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας ( άτυπη συνάντηση κάθε 8 εβδομάδες ) του Όμπυα. Γιατί το έγραψα;

Βλέπω όλους τους να βγαίνουν στη τηλεόραση / ράδιο και να μιλούν για...
διαρθρωτικές αλλαγές (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ),
ανάγκη για αλλαγή (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ)
αλλαγή νοοτροπίας (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ) ..

Όλα αυτά χωρίς ίχνος συμπόνιας και λογικής σκέψης το ποιο μπορεί να είναι το αποτέλεσμα Φυσικά είναι για τις αλλαγές - ζουν με την φαντασίωση ότι ΑΥΤΟΙ δεν χρειάζεται να αλλάξουν Δεν έχουν τίποτα να χάσουν διότι είναι με το ΣΥΣΤΗΜΑ.

Έτσι θα είναι όχι μονό προστατευμένοι αλλά η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ( σας θυμίζει κάτι αυτό) να γεμίσουν περισσότερο τις τσέπες τους.

Λοιπόν νάνοι της νοημοσύνης έγραψα το άρθρο αυτό για να ξέρετε πως συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, που είναι πραγματικά σκεφτόμενοι.

Έτσι δεν θα έχετε καμία δικαιολογία ότι δεν ξέρατε όταν όμορφα «εργοστάσια» αρχίζουν να καίγονται όμορφα. ΠΑΝΤΟΥ.


(πηγή): ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ