...ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ...

...μεγαλώσαμε μαζί της,μας ταξίδεψε,μας συγκίνησε,τραγουδήσαμε τα τραγούδια της...

Ήρθε η στιγμή να την αποχαιρετίσουμε...

 

...ΠΕΣΤΟ ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ...

...Μαζευτήκαμε και εχθές στο γνωστό στέκι του  ΚΩΣΤΗ,η γνωστή παρέα και όχι μόνο και αποφασίσαμε να καλωσορίσουμε την πανσέληνο,ακούγοντας αυθεντική ρεμπέτικη μουσική.
Ήταν μία ξεχωριστή βραδιά,γεμάτη  σεβασμό και δέος για μια περασμένη εποχή,για έναν μακρινό τρόπο ζωής,που οι γονείς μας και οι παππούδες μας,έχουν αφήσει τα καθαρά αποτυπώματά τους σε αυτήν.

 Στην παρείστικη κουβεντούλα μας,συγκρίναμε,ψιλοφιλοσοφήσαμε,νοσταλγήσαμε,ζηλέψαμε την αυθεντικότητα ,την καθαρότητα,την ντομπροσύνη των τότε ανθρώπων..
Τα μπαγλαμαδάκια και οι ήχοι από το ξεχασμένο γραμμόφωνο,μας μετέφεραν και μας έβαλαν στο σκηνικό του μεγάλου κύματος της ελληνικής προσφυγιάς,όπου ο κόσμος,απογοητευμένος και χωρίς κανέναν ορίζοντα,έψαχνε για καινούριες πατρίδες,που θα ήταν ικανές να σεβαστούν την προσφορά του και την θέλησή του για προκοπή..
  Πολλοί από αυτούς ανταμείφθηκαν.Με την εργατικότητά τους και το πείσμα τους,πρόκοψαν.
Άλλοι πάλι δεν τα κατάφεραν,και άλλοι δεν άντεξαν τον ξενιτεμό..

  Μετά το τέλος του προγράμματος,δεν επέστρεψα στο σήμερα.Παρέμεινα εκεί,στην εποχή του πραγματικού μάγκα,του ασίκη,του σκληρού δουλευταρά.
Παρέμεινα σε αυτούς που πέρασαν μέσα από διαδικασίες,μέσα από εξελίξεις,που δεν βρήκαν τίποτα έτοιμο να τους περιμένει για να φτιάξουν την ζωή τους Σε αυτούς,που με τα τραγούδια τους,έκτιζαν μία ιστορία,ένα χρονογράφημα μιας περιόδου.
Σε όλους αυτούς,που ήταν ευτυχισμένοι με τα λίγα,γιατί γνώριζαν ότι ήταν καθαρά δικιά τους επιτυχία.
Σε αυτούς,που ήξεραν πώς για να γλεντίσουν πραγματικά,το μόνο απαραίτητο ήταν η καλή παρέα,η διάθεση και ένα μπουκάλι ρετσίνα...

  Κοίταξα κλεφτά στο σήμερα..Και είδα τους απογόνους των δικών μας μεταναστών,να μιζεριάζουν μέσα σε ένα ψεύτικο κόσμο που εκείνοι δημιούργησαν,να εναντιώνονται στους μετανάστες της χώρας τους,να σιχτιρίζουν τους "ξενόφερτους" πολίτες αυτού του κράτους ,χρεώνοντάς τους όλα τα άσχημα που ζεί τον τλευταίο καιρό η χώρα.,να ανησυχούν σε περίπτωση που δεν τους επιτραπεί το κάπνισμα στα ξενυχτάδικα της πόλης...
  Προσπάθησα να "μεταφέρω" και να κουμπώσω τους αντιπροσώπους εκείνης της γενιάς,με τους σημερινούς τους απόγονους.Με εμάς τους ίδιους.Μάταια όμως..!Καμμία ταύτιση,κανένα κοινό σημείο!
Φαίνεται ,ότι μέσα από την πορεία της εξέλιξης κάπου το DNA μπερδεύτηκε και έχασε  τα στοιχεία της κληρονομικής του ιδιότητας..

Μένει όμως κάτι...Οι νότες! Που σε όποιο σύμπλεγμα και να βρεθούνε ,όποιο ηχητικό αποτέλεσμα και να βγάλουν,γίνονται τρόπος έκφρασης διάφορων συναισθημάτων μας.

Και εμείς,όταν θέλουμε να ταξιδέψουμε σε τόπους μακρινούς,σε χρόνους ξεχασμένους,όταν θέλουμε να εκφραστούμε και δεν μπορούμε,κάνουμε βάρκα τα τραγούδια μας και τα αφήνουμε να "κτίσουν" το μοντέρνο χρονογράφημά μας,που ίσως για κάποιες άλλες μελλοντικές γενιές,αποτελέσει ευκαιρία για κλεφτιές ματιες στο τότε παρελθόν τους...

..ME ΣΙΝΙΚΗ ΜΕΛΑΝΗ..

 ( Αυτή την ανάρτηση,την είχα πρωτοδημοσιεύσει τον Μάιο του 2010.

Η σημερινή της αναδημοσίευση,οφείλεται στην επανεμφάνιση εκείνης της "γραφομηχανής")

......Χτύπησε το κουδούνι του καπνεργοστάσιου.η βάρδια σχόλασε.
Το 16χρονο κορίτσι,το τέταρτο στη σειρά της οικογένειας,έβγαλε γρήγορα τα ρούχα της δουλειάς,πήρε την πάνινη χειροποίητη τσάντα του σχολείου και έτρεξε να προλάβει το κουδούνι του...Από το ένα κουδούνι στο άλλο...Λήξη και έναρξη..Επιβίωση και ελπίδα......

Στον δρόμο συνάντησε με λαχτάρα τον ταχυδρόμο .Αυτόν που με περίσσεια λαχτάρα τον περίμενε κάθε 15 ημέρες.Και δεν την είχε προδώσει ποτέ...Την είδε,της χαμογέλασε και για μια ακόμα φορά την αντάμειψε με αυτό που ήξερε πόσο πολύ το περιμενε......Το πιστό,15θήμερο γράμμα ΤΟΥ!
Το πήρε με λαχτάρα,το έκρυψε στον κόρφο της και πήγε στο μάθημά της...Ήταν το γράμμα από την πρωτεύουσα,από την μεγάλη πόλη,που λάμβανε και απαντούσε κάθε 15 ημέρες.......Ήταν η ελπίδα της,η ζωοδότρα δύναμή της,η πηγή της θέλησης και της ενέργειάς της......
Είχε αρχίσει την αλληλογραφία ένα χρόνο πριν,με τον άγνωστο φύλακα άγγελό της και συμβουλάτορα.Του είχε εκμυστηρευτεί όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε..Την λαχτάρα της να σπουδάσει,πράγμα αδιανόητο για το καθεστώς της οικογένειας...το πατριαρχικό status που επικρατούσε........

Κρυφά απο τους γονείς και τα υπόλοιπα αδέλφια,έβγαλε το τότε 8ταξιο γυμνάσιο και γράφτηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία....Παράλληλα δούλευε,μελετούσε για την σχολή και έπαιρνε δυνάμεις από τα τακτικά ΤΟΥ γράμματα....'Οταν ήρθε ο καιρός να δώσει εξετάσεις,αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα ..Το ύψος της δεν ήταν αρκετό -μετρούσαν τότε και αυτό,δεν ξέρω τον λόγο-,χρειαζόταν 3 πόντους ακόμα για να μπορέσει να συμμετάσχει στις τελικές εξετάσεις......Την λύση της την έδωσε ένα ακόμα γράμμα ΤΟΥ...
.....
"ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ!ΚΑΝΕ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ ΜΟΝΟΖΥΓΟ.ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ,ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΝΙΚΗΤΡΙΑ..".

..Σε 20 ημέρες κέρδισε τους χαμένους της πόντους,έδωσε τις εξετάσεις της και πέρασε......
Παντρεύτηκε,κατέβηκαν με τον σύζυγό της στην Αθήνα,τα γράμματα συνεχίζονταν να πηγαινοέρχονται,γεμάτα δύναμη και συμβουλές......
Ο φύλακας άγγελος της δεν ήθελε να συναντηθούν,δεν ήθελε να πάει εκείνη να τον γνωρίσει από κοντά,παρά μόνο σε μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής της...,όταν το πρώτο της παιδί έκλεινε τα 5 χρόνια ζωής του!......

Την ημέρα που έσβησα τα 5 μου κεράκια,με πήρε από το χέρι η μητέρα μου και πήγαμε μία επίσκεψη......
'Ηταν Αυτός,μια μορφή γαλήνια,ξαπλωμένος σε ένα κρεββάτι.Στα πόδια του θυμάμαι είχε μια γραφομηχανή και όλο το δωμάτιό του,ήταν πνιγμένο στα βιβλία......

Αγκαλιάστηκαν,έκλαψαν,κοίταξαν ο ένας τον άλλον στα μάτια,με πήρε στην αγκαλιά του και άρχισε να μου μιλά και να με φιλάει......Από το άλλο δωμάτιο,εμφανίστηκε η σύζυγός του,η μάνα,΄οπως την αποκαλούσε,που επί 22 χρόνια τον αγαπούσε και φρόντιζε το κατάκοιτο κορμί του,όταν αυτό αρνήθηκε να αφαιθεί στις σφαίρες του Γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος!......

Το θαυμα της ζωής,η πίστη στον εαυτό του και στο απέραντο Άγνωστο,τον φόρτωσαν με μία δύναμη ψυχής και υπεράνθρωπη θέληση για να μεταδώσει μεσω των βιβλίων του και των γραπτών του την κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης θέλησης!......

'Ενα χρόνο μετά,αφού εκπλήρωσε το χρέος του,αποφάσισε να φύγει για το μεγάλο ταξίδι......Δεν χρωστούσε τίποτα πια...'Αφησε μεγάλη κληρονομιά σε όσους είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν έστω και λίγο από κοντά......

Όταν καμμιά φορά,με "παιρνει" από κάτω η ανθρώπινη αδυναμία της απογοήτευσης,της άρνησης,της αμφιβολίας,......τότε βγάζω από το ντουλάπι την γραφομηχανή του και μου υπαγορεύει την συνέχεια.................

Παράξενες Γόβες

Δύσκολα τα πράγματα σήμερα για τους άνδρες . Για φανταστείτε να θέλατε να αγοράσετε ένα ζευγάρι παπούτσια για την αγαπημενη σας και ο πωλητής να σας έδειχνε την νέα μόδα που λανσάρει ο Kobi Levi

Να διαλέξεις αυτό?

...ή ένα απο τα παρακάτω?

Εγώ για να ειμαι ειλικρινής θα αγόραζα....σουβλάκια!!!!.

Ό,τι πρέπει να ξέρουν.... όλοι οι άνδρες

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος... λέει το τραγούδι. Για να γίνει λοιπόν, πιο εύκολη η ζωή των ανδρών, επιστήμονες των California Psychics αναλαμβάνουν να δώσουν τα «φώτα» τους και μαζί κάποιες συμβουλές όσον αφορά στο σεξ, στην αγάπη, στις σχέσεις και τον γάμο.

Η επιμονή είναι κολακευτική: Είναι ωραίο συναίσθημα για μία γυναίκα να νιώθει ότι ένας άνδρας τη διεκδικεί. Ωστόσο, κι αυτό έχει τα όριά του γιατί μπορεί από την πολλή επιμονή να γίνει ενοχλητικός έως και ανατριχιαστικός. Στους άνδρες δεν αρέσει ούτε να χάνουν ούτε να υποχωρούν, αλλά κάποιες φορές δεν υπάρχει άλλη επιλογή!

Το «γερμανικό σύστημα» δεν ανεβάζει τη λίμπιντο μιας γυναίκας: Στην εποχή της ισότητας, άνδρες-γυναίκες έχουν μάθει να τα μοιράζονται όλα... ακόμη και τον λογαριασμό... ε, όχι πάντα. Είναι καλή κίνηση κάποιες φορές οι κύριοι να αναλαμβάνουν τον λογαριασμό. Ωστόσο, αν εκείνη επιμένει να τον μοιραστείτε, υποχωρήστε γιατί αλλιώς

Έξι συμβουλές για πετυχημένα smoky eyes

Ο χειμώνας πλησιάζει απειλητικά και ένα look με smoky eyes είναι όπως και κάθε χρόνο must τέτοιο καιρό! Σας έλειψε λιγάκι... έτσι δεν είναι;

Τολμήστε το και φέτος και δώστε στο βλέμμα σας αυτή την τόσο sexy και μυστηριώδη αύρα, διαβάζοντας μόνο τις 6 μικρές συμβουλές του glamour.com που υπόσχονται να το απογειώσουν!

1. Χαρίστε λάμψη και ζωντάνια στο βλέμμα σας απλώνοντας ένα λευκό μολύβι στο κάτω μέρος του ματιού. Για να δώσετε extra μέγεθος στο μάτι περάστε απλά δυο στρώσεις μάσκαρα στις πάνω και κάτω βλεφαρίδες.

2. Μην πέφτετε σε υπερβολές! Αποφύγετε τα έντονα κόκκινα κραγιόν καθώς και την

Άρωμα... χειμώνα

Ο χειμώνας πλησιάζει και κάνατε ήδη τις πρώτες εξορμήσεις σας στα μαγαζιά για την απαραίτητη ανανέωση της φετινής σας γκαρνταρόμπας. Μήπως όμως εκτός από τα ρούχα θα έπρεπε να αλλάξετε και το άρωμά σας; Το womanonly.com σας βοηθάει να το επιλέξετε.

Τα καλοκαιρινά αρώματα με τις φρουτώδεις και λουλουδάτες ευωδιές διαφέρουν κατά πολύ από τα χειμερινά που χαρακτηρίζονται ως ζεστά και μυστηριώδη.

Επενδύστε λοιπόν σε ένα super ζεστό άρωμα με διακριτικές sexy νότες και προτιμήστε ως βασικά συστατικά του το ξύλο, την κανέλα, το κεχριμπάρι και το σανδαλόξυλο.

Μην ξεχνάτε ότι το χειμερινό σας άρωμα πρέπει να είναι αρκούντως έντονο έτσι ώστε να

...ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ...

..O Κώστας και η Αννα ήταν κι οι δυο ασθενείς σε ψυχιατρική κλινική.

Μια μέρα κι ενώ περπατούσαν δίπλα στην πισίνα της κλινικής, ο Κώστας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, πηδάει στα άπατα.

Βυθίζεται στον πυθμένα της πισίνας και μένει εκεί.

 Αμέσως η Αννα πηδάει για να τον σώσει..

Κολυμπάει μέχρι τον πυθμένα, σέρνει τον Κώστα έξω από την πισίνα

 και τον πηγαίνει στο δωμάτιό του.

Όταν ο διευθυντής της κλινικής μαθαίνει γιατην ηρωική πράξη της Αννας,

δίνει αμεσως εντολή να της δοθεί εξιτήριο,

κρίνοντας πως έχει επανακτήσει την ψυχική της ισορροπία.

Πάει λοιπόν στην Αννα και της λέει:

 "Έχω καλά κι άσχημα νέα... Τα καλά νέα είναι ότι φεύγεις από εδώ,

γιατί αντέδρασες πολύ λογικά σε μια κρίση.

 Με το να πηδήξεις μέσα στην πισίνα και να σώσεις τη ζωή ενός 

άλλου ασθενή, απέδειξες ότι είσαι ένα ψυχικά υγιές άτομο. 

Τα άσχημα νέα είναι ότι ο Κώστας, που έσωσες, κρεμάστηκε στο μπάνιο 

με τη ζώνη της ρόμπας του   

 Λυπάμαι, αλλά είναι νεκρός!"...

Και η Αννα απαντά:

 "Δεν κρεμάστηκε μόνος του. Τον έβαλα εκεί  για να στεγνώσει. Πότε φεύγω;"....

,,,ΑΝΙΑΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...

   ( Πριν δύο εβδομάδες)

.  .Τέλειωσε όμορφα η εβδομάδα μου,όπως άρχισε,με πολύ και ενδιαφέρουσα δουλειά,με ευχάριστες εκπλήξεις πάσης φύσεως,με γεμάτες ώρες…

..Παρασκευή απόγευμα,6.30 περίπου η ώρα και πλησιάζω προς το παρκαρισμένο αυτοκίνητο μου,για να επιστρέψω επιτέλους σπίτι μου.

Στο μόνιμο στενάκι που το παρκάρω,στην αρχή του δρόμου,υπάρχουν και από τις δύο μεριές,οι γνωστές προσβάσεις για τους ανάπηρους.

ΟΧΙ!!ΔΕΝ ήταν πιασμένες από παρκαρισμένα αυτοκίνητα!!( Περίεργο έτσι?..).Το τραγικό,ήταν το παρακάτω που θα διαβάσετε…

…Μπαίνω λοιπόν στο στενό,προσπερνώ τις μπάρες,πλησιάζω στο αυτοκίνητό μου,ενώ παράλληλα ακούω αυτοκίνητο να πλησιάζει και αυτόματα να σβήνει την μηχανή του.Γυρίζω το κεφάλι και βλέπω κάποιον να παρκάρει ακριβώς στις προσβάσεις για τους ανάπηρους.
Τον πλησιάζω και ακολουθεί ο εξής…ελληνικότατος διάλογος..
     ( ΣΗΜ.οι επιβάτες του Ι.Χ ήταν ένα ζευγάρι μεταξύ 35-40 και με το περίπου 11χρονο άρρεν βλαστάρι τους).

(…εγώ.) -Συγνώμην κύριε,εδώ που παρκάρατε είναι η διάβαση για τους ανάπηρους.
(…αυτός.)-Εντάξει κυρία μου,πόσοι ανάπηροι πια θα περάσουν όση ώρα θα αφήσω εδώ το αυτοκίνητό μου???
(…εγώ.)(με μάτι γουρλωμένο και μη πιστεύοντας σε αυτό που άκουσα..)

-Μα τι είναι αυτά που λες χριστιανέ μου!?Και κανένας να μην περάσει,οφείλεις να σεβαστείς τον λόγο ύπαρξης αυτής της διευκόλυνσης!!Εξ΄'αλλου εγώ φεύγω τώρα,ελάτε να παρκάρετε στη δική μου θέση..
(…η κυρία του κυρίου και η κολώνα του σπιτιού τους..)

-'Ελα βρε κοπέλλα μου και μας καθυστερείς!Λίγο θα μείνουμε.Δεν θα γίνει πια και η συντέλεια του κόσμου όση ώρα θα λείψουμε..
(..το βλαστάρι τους.).-Μπαμπά,πάμε να φύγουμε από εδώ,αφού η κυρία λέει πως δεν επιτρέπεται..
(…αυτός προς τον απόγονό του.).-Σταμάτα Χάρη επιτέλους να πετάγεσαι εκεί που δεν σε σπέρνουν!..Εδώ βρήκαμε,εδώ θα μείνουμε…
(…εγώ..)-Συγχαρητήρια κύριέ μου για το παιδάκι σας!Αλήθεια,δικό σας είναι??…

..Και έφυγα εκνευρισμένη ακούγοντας τις πόρτες του αυτοκινήτου να ανοίγουν και την πολιτισμένη οικογένεια να βγαίνει από αυτό..
Μέσα στον θόρυβο της δικής μου μηχανής,άκουσα αμυδρά την φωνή του μικρού βλασταριού,να λέει στον πατέρα του..-'Γιατί ρε μπαμπά μας έκανες πάλι ρεζίλι…????!!!!"
 
.".Από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι βγαίνει ρόδο'..

Ευτυχώς που σε αυτή την περίπτωση,δεν υπάρχει συνέχεια της συγκεκριμένης τερατογέννησης και το DNA,ευτυχώς σκάλωσε κάπου,χωρίς να δώσει συνέχεια της άσχημης αυτής κληρονομικότητας..
  Λυπάμαι όμως ρε γαμώτο για τον πιτσιρικά που θα ντρέπεται κάποια στιγμή για τους γονείς του.

Γιατί είναι ορισμένα πράγματα που δεν διδάσκονται στα σχολειά.Ή και να διδάσκονται,εάν δεν βρουν πρόσφορο έδαφος,δεν πιάνουν τόπο..!
  Λυπάμαι ακόμα γιατί ο "ωχαδελφισμός" και το "μακριά από τον κ… μας",θα αργήσουν πολύ να σταματήσουν να μας χαρακτηρίζουν σαν ράτσα και σαν λαό..
  Λυπάμαι περισσότερο,ότι δεν θα είμαστε πλέον πρότυπα για τα παιδιά μας και για τις επόμενες γενιές.

Οι χειρότεροι και αμείληκτοι κριτές μας θα είναι οι απόγονοί μας,-ευτυχώς από την μια πλευρά-γιατί ίσως κάποτε με την σκληρή κριτική τους,μπορέσουν να ταρακουνήσουν τα σκουριασμένα μας μυαλά..

….Η εβδομάδα μου τελείωσε όμορφα,μέχρι τις 6.30 το απόγευμα,εκείνης της Παρασκευής…

..

...ΑΠΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ,ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ...

...Παρασκευή,15/10/10 και ώρα 7.25 .Σήμερα,θέλοντας να συμβάλλω και εγώ στην αποχή του αυτοκινήτου,αποφάσισα να μετακινηθώ με τα Μ.Μ.Μ..

...Η βροχή που έριξε το βράδυ είναι νωπή ακόμα στον δρόμο,στις καρέκλες των cafe,στα σκαλιά της πλατείας,στα παγκάκια,στα πρόσωπα των αγουροξυπνημένων σκυθρωπών Αθηναίων.
Όλη η ατμόσφαιρα,έχει μια γκριζωπή,άψυχη,άτονη θολούρα.
Οι εικόνες,λεπτό με το λεπτό,στιγμή με τη στιγμή,δημιουργούνται και στριμωγμένες,ετοιμάζονται να ξεπηδήσουν,για να ολοκληρώσουν τον σουρεαλιστικό πίνακα του καθημερινού χορού και κίνησης της πόλης…

…Αρχίζει και βρέχει πάλι..Περισσότερα σκυθρωπά πρόσωπα,περισσότερα σκυμμένα κεφάλια,περισσότεροι κυρτοί ώμοι,γρήγορα κοφτά βήματα,που οδηγούν σε εφήμερο προορισμό,με σκέψεις μπερδεμένες,χωρίς σειρά,χωρίς προτεραιότητες,χάνονται στους λαβύρινθους των υπερφορτισμένων μυαλών,των τρελλαμένων περαστικών,που αναγκάστηκαν να ξυπνήσουν για να ακολουθήσουν το ίδιο μονότονο πρόγραμμα τησ καθημερινότητάς τους.

…Πολλοί μικρόκοσμοι στροφιλίζονται,στριμώχνονται,προσπαθούν να ενωθούν,να γίνουν ΕΝΑΣ! ΄
ΕΝΑΣ,για να χωρέσει τους υπόλοιπους,Ενας,που θα εξαλείψει μέχρις εξαφάνισης τους άλλους,τους μουντούς,τους άτονους,τους άχρωμους,τους κενούς..Αλλά δεν τον αφήνουν..Δεν τον αφήνει η στραβομουτσουνιά σου,η μουρτζουφλιά του,η κατήφεια μας!..Δεν τον αφήνει το γκρι χρώμα με το οποίο έχεις βάψει το πρόσωπό σου,δεν τον αφήνει το άτονο,άχρωμο βλέμμα σου.
..Δεν τον αφήνει,η σκόρπια χαμένη σκέψη σου..Τον εμποδίζει,το γερασμένο,σκυμένο κορμί με το απλωμένο γεμάτο ρόζους χέρι,που παρακαλά για ένα πρωινό χαμόγελο,μια παιχνιδιάρικη ματιά,μία αληθινή "ΚΑΛΗΜΕΡΑ"..

…Το μόνο αισιόδοξο ιντερλούδιο,είναι τα περιστέρια,που προσπαθώντας να αφυπνίσουν τις κοιμισμένες ευαισθησίες,πετάνε πάνω από τα κεφάλια των γκρίζων μορφών και όταν κουραστούν,προσγειώνονται,για να τσιμπολογήσουν τα κομματιασμένα κουλούρια,που επιδέξια αφήνει να πέσουν,ο μόνιμος κουλουράς της πλατείας..

…Μέσα σε αυτή την πρωινή εικόνα,κάπου εκεί γύρω,βρίσκομαι και εγώ.Στέλνω ενα sms …και με πιάνουν τα γέλια!..,γιατί σκέφτηκα,ότι ο αποδέκτης του μηνύματος,θα γελάσει με το περιεχόμενό του και με τη σειρά του θα μου το ανταποδώσει,με τα ίδια αποτελέσματα..Θα δημιουργηθεί μια αλυσίδα από χαμόγελα,που από μόνα τους θα αλλάξουν το γκρι χρώμα,σε πολύχρωμες ανταύγειες.
  Οι "φιγούρες" ,με κοιτάζουν περίεργα!Μήπως πρέπει να ανησυχώ?Μήπως δεν ανήκω εδώ?Μήπως πέφτει πολύ "βαριά",η πρωινή αισιοδοξία?Μήπως δεν αντέχεται?..Μήπως…?,μήπως..?,μήπως..?

…Μία απλή πινελιά..,χάρισε στον εαυτό σου ένα φωτεινό χαμόγελο,..για να έχεις να λαμβάνεις..ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!,μετά,όλα τα χρώματα,θα σε περικυκλώσουν,η βροχή δεν θα σε εκνευρίζει,αλλά θα σε λυτρώνει..!
  ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!Τίποτα δεν πρόκειται να σε χαλάσει και να σε "ρίξει" κατά την διάρκεια της ημέρας,'οσο δύσκολο και να φαίνεται! Τα δύσκολα,θα γίνουν παιχνίδι!
  ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!Το χρωστάς στον εαυτό σου!Μην φοβάσαι το χαμόγελο!..Έλα..,δοκίμασε και θα δεις,ότι μετά,τίποτα δεν θα είναι όπως πριν..
  Θα το συνηθίσεις..Αρκεί να γίνει η αρχή!..

…13 ώρες αργότερα,στο ίδιο σημείο..Το γκρίζο.έδωσε την θέση του,στο μαύρο της νύχτας,Τα περιστέρια λιγόστεψαν,ο κουλουράς,ετοιμάζεται να "κλείσει" το μαγαζί του..
Προσπαθώ να διακρίνω κάποια διαφορά από το πρωί…Κάτι όμως ξεχωρίζει..Ακούγονται από κάπου γέλια,γέλια πολλά και μία στεντόρια φωνή να τα σκεπάζει..και όσο τα σκέπαζε,τόσο εκείνα δυνάμωναν περισσότερο..
Η πηγή αυτής της.."φασαρίας",ήταν ένας οδηγός λεωφορείου,ο οποίος είχε μαζέψει το λιγοστό επιβατικό κοινό και τους διηγόταν ανέκδοτα,μέχρις ότου ο σταθμάρχης σφυρίξει την αναχώρηση του δρομολογίου..
..Θέλω και εγώ να ακούσω!!Κατευθύνομαι προς τα εκεί…

  Ο κουλουράς,μου κλείνει το μάτι,μου χαμογελάει και με ΚΑΛΗΣΠΕΡΙΖΕΙ!..

   ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ,σε όλους όσους ξέρουν ,ότι ένα απλό χαμόγελο,με μία ζεστή ματιά στην αρχή της ημέρας,μπορεί να εξορκίσει κάθε αναποδιά που παραμονεύει και να μετατρέψει την μουντή καθημερινότητα,σε ένα ευχάριστο παιχνίδι..!

  ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ και σε όλους όσους το προσπαθήσουν για πρώτη φορά..!