AΠΟ... Face book...

• Το ΠΑΣΟΚ αφού ψήφισε την κατάργηση μετενέργειας και τις περαιτέρω μειώσεις στους μισθούς ,τώρα δηλώνει ότι θα επαναφέρει τη μετενέργεια και δεν θα μειώσει άλλο τους μισθούς. Αυτό λέγεται σταθερότητα στις απόψεις, όχι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ που όλο αλλάζει θέσεις......

Είναι μύθος ότι ο Τσαρούχης πρωτοείπε: “στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις” (το παραδέχεται ο ίδιος)

 

Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις, όπως πρωτοείπε  ο Τσαρούχης* ή μήπως δεν το είπε πρώτος αυτός. Και επειδή πολλές ανιαρές θεωρίες έχουν ακουστεί, ας διαβάσουμε τα λόγια του μεγάλου Δασκάλου, όπως ακριβώς τα παραθέτει ο ίδιος:.....

...ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ...

Α. Σαμαράκης

Περιγραφή:5 Νοεμβρίου ’98, νύχτα. Στην Ελλάδα. Σε μια μικρή πόλη.
Ένα παιδί, ο Δημήτρης, 16 χρονών, μαθητής στη Β’ λυκείου, γράφει στο κομπιούτερ του και ρίχνει στους δρόμους μια προκήρυξη. με την υπογραφή μιας φανταστικής οργάνωσης νέων: Άνεμος Σωτηρίας από τα ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ.
Είναι μια κίνηση διαμαρτυρίας και εξέγερσης εναντίον των διαφόρων ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ που καταδυναστεύουν τη ζωή μας και της αφαιρούν το αληθινό της νόημα.
«Τα παιδιά εμείς, οι νέοι εμείς, είμαστε στη πρώτη γραμμή του αγώνα κατά των διαφόρων ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ που καταδυναστεύουν τη ζωή μας και δεν μας αφήνουν να σκεφτόμαστε και να πράττουμε ως ελεύθεροι άνθρωποι».
Ο Δημήτρης δεν έχει πρόθεση να δώσει συνέχεια.

Αλλά η συνέχεια έρχεται…

...TO ONEIΡΟ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ...

  Φ.ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ


[...] Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν τίτλος τιμής αν γι’αυτούς δεν εξακολουθούσα να είμαι το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πως τότε ίσα ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πώς δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνος εσύ! Αλλα δεν θα καταλάβουν.. όχι, δεν πρόκειται να καταλάβουν......

...ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ,ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟ 1894...

τότε 1894 (25 ημ., περ.) και τώρα 2010 ( 9 ½  ώρες) Η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839 – 1905), μία ξεχωριστή γυναίκα, σε δύσκολες εποχές ταξίδεψε στον Νέο Κόσμο, τον Σεπτέμβριο του 1894.Την εμπειρία της κατέγραψε στην «Ποικίλη Στοά» του έτους 1894 απ’ όπου και μεταφέρω τα παρακάτω αποσπάσματα:


1894 Έμελλε να διαπλεύσω τον Ατλαντικό ωκεανόν δια του ατμόπλοιου «Κεφαλληνία» από Λίβερπουλ εις Βοστώνην. Είχον ήδη εν Γενεύη της Ελβετίας προμηθευτή το εισιτήριον μου από 18^ης Αυγούστου. Η πόλις των Παρισίων μοι εχρησίμευσε μόνον ως σταθμός. Την 8^η Σεπτεμβρίου ανεχώρησα δια Λονδίνον και μετά σταθμόν 12 ωρών ευρισκόμην ήδη εν Λίβερπουλ την 11^ην του μηνός. Επιβιβάσθην επί του ατμοπλοίου «ΤINDAL» όπερ εμελλε να μας μεταφέρη εις την «Κεφαλληνίαν» ηγκυροβολημένη ως εκ του μεγέθους αυτής έξωθεν του λιμένος….


10/2/2010, ώρα: 13.05, μπήκα στην Αττική Οδό και κατευθύνομαι προς το αεροδρόμιο. Στις 14.30 έχω την πτήση για Ν. Υόρκη. Σκέφτομαι τα εισιτήρια. Τα έκλεισα μέσω του  internet  και νοιώθω… ανασφαλής. Εκσυγχρονίσου, λέω από μέσα μου. Ο κόσμος αλλάζει. Ποιος κόσμος άραγε, σκέφτομαι. Πότε ήρθε; Ποιος το είδε; Πότε άλλαξε; Το παρόν που γίνεται παρελθόν ώσπου να ανεβοκατέβει η μπάρα των Διοδίων της Αττικής Οδού, με κουράζει. Πάντως η Αττική Οδός είναι απόλαυση. Τι τραβάγαμε παλιά, για να φτάσουμε στο Ελληνικό!! Υποσυνείδητα σκέφτηκα την (ηλικιακά) γιαγιά μου, την Καλλιόπη Κεχαγιά, και …φασκελώθηκα

1894 Την έκτην ημέραν του πλου επορεύθην προς την πρώραν του πλοίου, όπου σμήνος ανθρώπων υπερχιλίων συνωθείτο περί τράπεζαν παρα τη οποία τρεις του ατμοπλοίου υπάλληλοι υπέβαλλον αυτούς εις δαμαλισμόν (εμβολιασμός κατα της ευλογίας). Ήσαν μετανάσται Ιρλανδοί, Σουηδοί και Γερμανοί της εσχάτης κοινωνικής θέσεως και ηθικής καταστάσεως….

2010 Τρεις ώρες πτήσης, καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά ξεφυλλίσαμε οτιδήποτε πέρασε από μπροστά μας. Πλύναμε τα χεράκια μας, μας έδωσαν μαξιλάρι και κουβέρτα, χαμήλωσαν τα φώτα και αποβλακωνόμαστε στο video. Στα αεροπλάνο επικρατεί σχετική ησυχία, όλοι προσπαθούν να κοιμηθούν μπας και κερδίσουν δύο – τρεις ώρες ταξίδι. Ο Ισραηλίτης δίπλα μου έχει ηρεμήσει, πίνει συνέχεια και ξεχνάει τον πόνο του. Ελπίζω, τουλάχιστον, να είναι γερό ποτήρι, γιατί άμα αρχίσει να ξερνάει εδώ μέσα ζήτω που καήκαμε. Για καλό και για κακό αποφασίζω να μεταφερθώ στην πίσω θέση (oι μισές θέσεις  του αεροπλάνου είναι άδειες  και, ευτυχώς, μπορούμε να κάτσουμε άνετα)….εφτά ώρες πτήσης. Το απόλυτο βασανιστήριο. Ο Ισραηλίτης μπροστά έχει έρθει στο τσακιρ κέφι. Δεν του δίνουν πια να πιει και το έχει ρίξει στο τραγούδι. Μάλλον  επηρεάστηκε που ταξιδεύει με ελληνική εταιρεία και το ρεπερτόριο περιλαμβάνει όλα τα ελληνικά τραγούδια που έχουν μεταφερθεί στα Ισραηλιτικά, δηλαδή Καζαντζίδη και πάλι Καζαντζίδη και πάλι Καζαντζίδη, άντε και καμιά Γλυκερία κάπου κάπου για αλλαγή.
Το τι Ζιγκούαλα άκουσα στα εβραϊκά δεν περιγράφεται. Και … με το συμπάθιο, αλλά ο Καζαντζίδης δεν μου πολυαρέσει ούτε στα ελληνικά και πολύ μάλλον στα εβραϊκά.
Στην αρχή του έριχνα κάτι ματιές που σκοτώνουν, αλλά τώρα που πλησιάζουμε, και δεν έχει νόημα να κοιμηθώ, αρχίζω να το διασκεδάζω. Αδελφός λαός είναι ο λαός που μπορείς  να τραγουδήσεις μαζί του σκέφτηκα… (μεταξύ μας για αποχαιρετισμό τραγουδήσαμε μαζί τη ζιγκουάλα, αλλά μην το πήτε πουθενά)...

1894 Κατά την ογδόην μέραν… είμεθα πλέον ασφαλείς και επιστεύομεν εις την σταθερότητα του καιρού, ότε ήκουσα να προφέρεται μετά φόβου « Δι φογκ! Δι φόγκ! Ομίχλη!» και μετά τρόμου πάντες ητένιζον τα βορειοδυτικά του ορίζοντος… το ατμόπλοιον έπαυσε να κινήται… η ομίχλη διαρκεί πολλάκις ώρες, ακόμη  και ημέρας. Ευρισκόμεθα δε εις το σημείον εκείνο του ωκεανού ένθα συνήθως συμβαίνουσι τα τρομερά ναυάγια ένεκα της ομίχλης! Ούτε φάρος ούτε πυξίς δύναται να βοηθήσει τον ναυτιλλόμενον και δια τούτο πρέπει να περιμένωμεν*… Την επόμενη ημέρα (9^η) το πρωι άρχισε να διαλύεται το πυκνό σκότος…Το λυκόφως της 12^ης ημέρας μάς εύρε εις την Βοστώνη (και πρέπει να συνυπολογίσουμε τις δύο εβδομάδες, περίπου, που χρειάζονταν για να φτάσεις  έως το Λίβερπουλ)


2010 Μετά από   9 ½ ώρες πτήσεις προσγειωνόμαστε στο  αεροδρόμιο Kennedy. Ώρα τοπική: 17 (αναχώρησα 14.30, ώρα Ελλάδας)  και έχω κάθε δικαίωμα, και εγώ, να πω ότι είμαι πτώμα στην κούραση (ακόμα και αν γελά από ψηλά η (ηλικιακά) γιαγιά μου, η Καλλιόπη Κεχαγιά.

πηγή

...Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΨΩΜΙΟΥ..

Πέτρος Κροπότκιν

(Ρώσσος αναρχικός και ένας από τους πρώτους θεωρητικούς του αναρχοκομμουνισμού)

(9 Δεκ. 1842–8 Φεβρ. 1921)


..."Εμείς, στις πολιτισμένες κοινωνίες είμαστε πλούσιοι. Μα τότε γιατί η πλειοψηφία παραμένει φτωχή; Γιατί υπάρχει αυτή η επίπονη ειλωτεία των μαζών; Γιατί, ακόμα και ο πιο καλοπληρωμένος εργάτης, νιώθει αβεβαιότητα για το αύριο, ζώντας ανάμεσα σε όλο αυτό τον πλούτο που κληρονομήσαμε από το παρελθόν, και παρά την ύπαρξη πανίσχυρων μέσων παραγωγής που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια άνετη ζωή για όλους σε αντάλλαγμα λίγων ωρών καθημερινής εργασίας;
Οι Σοσιαλιστές το έχουν πει και το επαναλαμβάνουν ακούραστα. Καθημερινά το επαναλαμβάνουν, δηλώνοντας το με επιχειρήματα τους από όλες τις επιστήμες.
Είναι επειδή όλα όσα είναι απαραίτητα για την παραγωγή -- η γη, τα ορυχεία, οι λεωφόροι, οι μηχανές, η τροφή, η στέγαση, η παιδεία, η γνώση -- όλα είναι κατειλημμένα από τους λίγους, στην πορεία αυτής της μακρόσυρτης ιστορίας ληστειών, αναγκαστικών μεταναστεύσεων και πολέμων, άγνοιας και καταπίεσης, που είναι η ιστορία της ζωής του ανθρώπου πριν μάθει να τιθασεύει τις δυνάμεις της Φύσης.

    Είναι επειδή, εκμεταλλευόμενοι τα υποτιθέμενα δικαιώματα τους που απέκτησαν κατά το παρελθόν, αυτοί οι λίγοι σήμερα έχουν αρπάξει τα δύο τρίτα της παραγωγής που βγαίνει από τον κόπο των ανθρώπων, τα οποία και σπαταλούν με τον πιο ανόητο και επαίσχυντο τρόπο.
Είναι επειδή, έχοντας υποβιβάσει τις μάζες σε τέτοιο σημείο ώστε να μην έχουν τα μέσα για να εξασφαλίσουν τη διαβίωση τους ένα μήνα ή ακόμα και μια εβδομάδα προκαταβολικά, οι λίγοι επιτρέπουν στους πολλούς να εργάζονται μόνο υπό την προϋπόθεση να κρατούν για τους εαυτούς τους την μερίδα του λέοντος.
 
Είναι επειδή αυτοί οι λίγοι εμποδίζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους να παράγουν τα αντικείμενα που πραγματικά χρειάζονται και τους αναγκάζουν να παράγουν, όχι τα απαραίτητα για τη διαβίωση όλων, αλλά οτιδήποτε προσφέρει το μεγαλύτερο κέρδος στα μονοπωλιακά συμφέροντα.

Ολόκληρος ο Σοσιαλισμός είναι εκεί!......."

   

...ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ,ΑΝΘΡΩΠΟΣ...

...Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.
Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.
Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.
Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δεν φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό. Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.
Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση.
Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια τής γριούλας, δεν μίλησε.
Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθησε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό. Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα. Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε. Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».
Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι. «Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». 

«Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται». Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.
  Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. 

«Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της. «Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους». 

«Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν νʼ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος. «Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δεν θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοιά τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.
  Αλλʼ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, νʼ αγοράσεις παπούτσια». 

Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.
  Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ νʼ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι
χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».

  Στην επόμενη στάση ένα παληκάρι μπήκε στο λεωφορείο. Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσική. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. 

Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. 

Φορούσε ακριβά ολοκαίνουργια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα. 

Το παληκάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. 

Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, είπε, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα».

 Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.

  Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. 

«Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. 

«Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος.

 «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. 

«Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. 

Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: 

-Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ».!!!

(Από την Ξένια Σώντερς)

..."ΕΓΩ,ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ,ΠΕΘΑΙΝΩ..."

( Η συνέχεια του άρθρου "ΤΟ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ")

Του Γιάννη Μανουσάκη

(καθηγητή Πανεπιστημίου στο Παρίσι)


Τέσσερις σχολικοί τοίχοι που περικλείουν το τρυφερότερο των γήινων εκείνων όντων που έχουν ήδη μετακομίσει σ' ένα νέο πλανήτη, αυτόν του καταναλωτισμού, του ατομικισμού, της γενικευμένης αδιαφορίας, της τιποτένιας καθημερινότητας.

Ο άνθρωπος δεν θέλει πια τα δένδρα, τα βουνά, την ελευθερία, την ηρεμία...
Προτιμά τη σχιζοφρένεια του χρήματος, που έγινε αυτοσκοπός. Το σχολείο, όπως όλα, παραδόθηκε σ' αυτή τη λογική. Τα διπλώματα απονέμονται με μοναδικό σκοπό να γίνει το άτομο πιο κερδοφόρο. Η παρεχόμενη γνώση περιορίζεται στο ελάχιστο που χρειάζεται για την άσκηση επαγγέλματος. Οι παιδαγωγικές δραστηριότες επαναλαμβάνονται μηχανικά και ανέκφραστα. Ενα σχολείο χωρίς βάθος, πάθος και όραμα. Η εικόνα της ίδιας της κοινωνίας.

Μέσα σε όλα αυτά πού είναι «η παιδεία» όπως την όρισαν οι αρχαίοι;
Χάθηκε. Πού είναι ο άνθρωπος; Χάθηκε.
Ο σκοταδισμός επανήλθε δριμύτερος με νέο πρόσωπο. Αυτό της σύγχρονης ημιμάθειας. Προκλητικός και ύπουλος. Σωκράτης, Αριστοτέλης, Ευκλείδης, Θαλής... Τα πνευματικά τους ιμάτια διαμελίστηκαν και παίχτηκαν στα χρηματιστήρια του κόσμου. Τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας δεν μπόρεσαν να σβήσουν το κερί του Κρυφού Σχολειού. Μερικά χρόνια διεφθαρμένης ελληνοκρατίας ήταν αρκετά να γυρίσουν ανάποδα τις πιο καλοκρεμασμένες λάμπες. Να φτάσουν μια ένδοξη χώρα να έχει τον ήλιο χωρίς το φως.

Ομως δεν είναι μονάχα η λογική των αγορών που ροκανίζει τα σωθικά της παιδείας.
Οι παιδαγωγικές μέθοδοι, επιφανειακές και απάνθρωπες, θυμίζουν τον Pavlov στα πειράματα με τα σκυλιά.
Ζάχαρη για τη σωστή απάντηση, ηλεκτροσόκ για την κακή. Προσθέστε την αποπροβάτωση της πολιτείας, τα κακογραμμένα βιβλία, τους βαριεστημένους καθηγητές. Και το μείγμα γίνεται εκρηκτικό. Υπάρχουν και τα υπόλοιπα. Θέλετε να διαπιστώσετε πώς ο νέος μαθαίνει να σέβεται τη δημόσια περουσία; Δείτε τα πεταμένα βιβλία στους δρόμους όταν κλείνουν τα σχολεία. Γιατί αυτά τα βιβλία δεν επιστρέφονται, όπως γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη; Ρωτήστε τα κυκλώματα που τα εμπορεύονται. Πώς οι μαθητές ευαισθητοποιούνται στην οικολογία; Μετρήστε τα δένδρα στα σχολικά προαύλια. Γιατί δεν σέβονται τα σχολικά κτίρια; Πρόκειται για κακόγουστες κατασκευές που προκαλούν. Γιατί οι νέοι είναι βίαιοι, χρειάζονται ψυχολόγο; Ανία και πίεση μέσα σ' ένα παιδαγωγικό τούνελ, που βγάζει σε μια κοινωνία που κανείς δεν ανέχεται πια.
Συμπληρώστε το όλο θλιβερό θέαμα με τα φαρμακερά βέλη της σχολικής αυλής: επιμελής, αμελής, ανίκανος, έξυπνος, καθυστερημένος, αλήτης, βίαιος... Χαρακτηρισμοί που κολλάνε, σαν τσίχλα στο παπούτσι, στο κάθε παιδί, πριν καν μάθει να γράφει τ' όνομά του. Δημιουργώντας κόμπλεξ, αντιζηλίες, ενοχές. Παρ' όλο που είναι δουλειά του παιδαγωγού να απελευθερώσει τις κρυφές δυνάμεις του νέου. Να τον μετατρέψει από αμελή σε επιμελή, από χαζό σε έξυπνο, από αλήτη σε καλό.

- Κλάψε, μικρέ Ορέστη, κλάψε, κλάψε.
Το μαγικό ραβδί του σχολείου δεν μεταμόρφωσε τον δράκο της παιδικής σου άγνοιας στον πρίγκιπα της γνώσης, της επιστημονικής περιέργειας, της δημιουργικής φαντασίας.
Δεν απάντησε στα χιλιάδες ερωτήματα του αθώου μυαλού σου: Γιατί δεν μπορείς να μετρήσεις τ' άστρα; Γιατί παίρνει η αδελφή σου τα παιχνίδια σου; Δεν σου έδωσε το φιλί που θα σε ορθώσει σε ζωντανό, προβληματισμένο πολίτη.
Αλλά σε εξαπάτησε με το δηλητηριασμένο μήλο, που σε μετέτρεψε σε θύμα των αγορών, του καταναλωτισμού. Μην εμπιστεύσαι λοιπόν κι εσύ τους μεγάλους. Επιβιώνουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα όλο συμβατικότητες, προλήψεις και πλάνες. Οι ασχολίες τους είναι κακομοίρικες, τα επαγγέλματά τους κοκαλωμένα.
Προφυλάξου ιδιαίτερα από τους δήθεν σωτήρες και φωστήρες.
Τους αδιάφορους πολιτικούς, που μέλημά τους είναι η δική τους κλονίζουσα θέση.
Εκείνους τους πανεπιστημιακούς που μοναδική ασχολία τους είναι πώς να μαζέψουν μερικά άθλια χρήματα από εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες. Τους καθηγητές αυτούς που είναι χείριστοι παιδαγωγοί το πρωί και άριστοι φροντιστές το απόγευμα. Τα διάφορα άλλα παράσιτα του χώρου, που παριστάνοντας τους σπουδαίους, τους αδαείς, προσπαθούν να κρύψουν την τιποτένια ύπαρξή τους πίσω από τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις.

Δηλαδή δεν υπάρχει πια ελπίδα; Οχι, Ορέστη, τίποτε δεν χάθηκε.
Γιατί υπάρχει και ο πανεπιστημιακός, που μέσα από το σπουδαίο του έργο προετοιμάζει το μέλλον.
Ο καθηγητής, ο δάσκαλος, ο πνευματικός άνδρας που ψάχνει με αγωνία να βρει το χέρι σου μέσα στο σκοτάδι. Σ' όλους αυτούς ανήκει η ευθύνη να αποδώσουν το σχολείο στη γενναιοδωρία των ανθρώπων. Αυτοί κρατάνε το κλειδί του ονείρου σ' έναν κόσμο γεμάτο εφιάλτες.
Εξω από συντεχνίες, συμφέροντα, ιδεολογίες. Μαζί θα θεμελιώσετε τη νέα κοινωνία.
Που ανατέλλει εκεί ακριβώς που αρχίζει η μάθηση μιας ζωής όλο παρουσία. Μια ζωή στηριγμένη στη δημιουργία και όχι στην υπερπαραγωγή. Στο αυθεντικό και όχι στη βιτρίνα. Στον σεβασμό των επιθυμιών του καθένα και όχι στους μηχανισμούς της ψευτο-ικανοποίησης.
Μια ζωή χωρίς τον φόβο, τον περιορισμό, τις τύψεις, τη συναλλαγή, την εξάρτηση.
Μην κλαις, αλλά να είσαι χαρούμενος, υπομονετικός και μακρόθυμος.

Οι όποιες αντιστάσεις υπάρχουν, δεν είναι περισσότερες από όσες προβάλλει η φύση στην άνοιξη που έρχεται. ...


( Το δανείστηκα από :http://www.enet.gr/i=issue.el.home&date=01/06/2010&s=proektaseis )

" ΤΟ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ"

Άρθρο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ
(Καθηγητή πανεπιστημίου στο Παρίσι)

«Η μοιρολατρία θριαμβεύει μονάχα εάν πιστέψεις σ' αυτήν»
Simone de Beauvoir

"...Πώς κατάντησε έτσι το ελληνικό σχολείο; Πού είναι ο Πλάτωνας, ο Ξενοφώντας, ο Αριστοτέλης; Είναι σίγουρο ότι όλους αυτούς τους σκεπάζει χώμα ελληνικό; Πυθαγόρας, Ιπποκράτης, Ευκλείδης...
Τι γυρεύουν τόσα λαμπρά κρανία σ' ένα τέτοιο έρημο μέρος;
Εμείς, «οι μη βάρβαροι», ανοίξαμε διακριτικά την πόρτα και χαθήκαμε μέσα στη νύχτα χωρίς καν να κοιτάξουμε πίσω μας।
Τελευταία στις γνώσεις βρίσκονται μόνιμα τα Ελληνόπουλα στη διεθνή κατάταξη κατά τις μελέτες PISA του ΟΟΣΑ। Αφήνοντας πίσω μόνον την Τουρκία και το Μεξικό ανάμεσα από τα 30 κράτη-μέλη του διεθνούς οργανισμού। Ομως η επιστήμη προχωράει. Εξισώσεις, πλανήτες, ενέργεια, δύναμη, ηλεκτρόνια, φωτόνια, Big Bang...

Ο άνθρωπος είναι η ταυτοποίηση του δημιουργικού συναγωνισμού, της μόνιμης πάλης για γνώση, για παραγωγή. Αλλα εμείς φαίνεται κουραστήκαμε να σκεφτόμαστε, να παράγουμε. Μας στέρεψε η επιθυμία για ακραία πειράματα, εξαντλήσαμε τους μαθηματικούς συνδυασμούς.
Το βάρος των ανακαλύψεων μας λύγισε. Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να παρατήσουμε τις υπέρμετρες υποχρεώσεις, τις μεγαλειώδεις φιλοδοξίες; Να υιοθετήσουμε μια πιο... ήσυχη ζωή;

- Αντίο φαντάσματα, η Ελλάδα δεν σας χρειάζεται άλλο। Πληρώσαμε τον βαρκάρη να σας περάσει στην απέναντι όχθη। Μην πληρώσουμε τώρα και την επιστροφή!
Φτάνουν οι αργοναυτικές εκστρατείες στα ανεξερεύνητα της γνώσης.
Οχι άλλες τύψεις για τις περασμένες δόξες.
Οι μεγαλειώδεις τριήρεις γεμάτες σοφία και πολιτισμό ναυάγησαν, οι φωτεινές λάμπες απολαμπίζουν, τα ένδοξα έργα έφυγαν από τη θέση τους.
Οι τριήρεις ας μείνουν στα γαλάζια βάθη των αιώνων, οι λάμπες χωρίς λάδι, τα έργα πεσμένα στο έδαφος.
Αντίο κι εσύ μέλλον, έπαψες να μας απασχολείς. Κι ας γυρίζει ο μύλος της καινοτομίας ασταμάτητα. Το μέλλον χρειάζεται ελπίδα.
Αλλά τελικά με τι όραμα να μαθαίνεις, να δημιουργείς, αφού η ελευθερία πνίγεται, τα ιδανικά βρίζονται, η αξιοκρατία κατακουρελιάζεται.
Καλός μαθητής, καλή συμπεριφορά, καλοί νόμοι, καλή διατροφή, καλό περιβάλλον, καλός πολίτης. Λέξεις όλο υποκρισία και ψέμα...

Ετσι αθόρυβα ξεθώριασε το παρελθόν, διαγράφτηκε το μέλλον.
Εμεινε όμως το «σήμερα».
Μισοζαλισμένος, όπως όλοι, μέσα σ' αυτό το ελληνικό σήμερα, περνώ τελευταία μπροστά από την «Ακαδημία του Πλάτωνα». Αλλά δεν τολμώ να μπω μέσα. Πάνω από την είσοδο γράφει ότι αυτοί που δεν ξέρουν γεωμετρία να απομακρυνθούν από τον χώρο. Κι εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρω γεωμετρία. Ούτε και για τους υπόλοιπους είμαι πλέον σίγουρος. Γιατί το έγραφε αυτό ο Πλάτωνας; Μπορεί από υπέρμετρο εγωισμό· ίσως γιατί ήταν ενάντια στην αμάθεια. Μπορεί ακόμη να ήταν επηρεασμένος από τον ελιτισμό του Σωκράτη, που θεωρούσε ότι η πρωτοπορία και το σχολείο πάνε μαζί.
Δεν έχει σημασία πια.
Ομως μάλλον πρέπει όλοι να απομακρυνθούμε απ' αυτό τον χώρο.

Οι διάδρομοι του καλλιμάρμαρου κτιρίου στένεψαν επικίνδυνα. Αλλωστε απέναντι υπάρχει η μεγάλη της Ελλάδος πύλη. Που γράφει αυτό που επιτρέπει στους περισσότερους να σεργιανίσουν ελεύθερα στους κήπους της: τηλεόραση, καφενείο, διαφθορά, αυτοκίνητο, τράπεζα, ταβέρνα, βία, πλουτισμός, κομμωτήριο, γυμναστήριο...
Μέσα σε μια τέτοια «φιλοσοφημένη» καθημερινότητα δεν παραλείψαμε να ληστέψουμε και τη νιότη των παιδιών μας.

Το πρωί σε σχολεία που θυμίζουν πάρκινγκ αυτοκινήτων. Παιδαγωγικές μέθοδοι χωρίς αποτελέσματα και καθηγητές χωρίς όρεξη. Το απόγευμα σαν τρελά από το ένα φροντιστήριο στο άλλο. Το βράδυ εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τα πάρει ο ύπνος. Το χάπι για το άγχος, η ηλεκτρονική κονσόλα. Οποιος σημερινός μεσήλικας έκανε αυτή την άχαρη ζωή σαν παιδί, να σηκώσει το χέρι.

Σίγουρα η οικονομική κρίση μάς λύγισε.
Οι κρίσεις των αξιών, του περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς, της πολιτικής μάς περικύκλωσαν. Ομως η κρίση του πνεύματος και της διανόησης, πανούργα και διπρόσωπη, άπλωσε τα πλοκάμια της και μας άρπαξε από τον λαιμό.
Αυτή είναι το όπλο, σφαίρες οι υπόλοιπες κρίσεις. Εμείς «οι διαφορετικοί» ας καταλάβουμε επιτέλους ότι κανένας λαός δεν γεννιέται με προδιάθεση να κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Οτι ο κάθε πολιτισμός είναι θνητός, εύθραυστος όπως η ζωή. Αυτοκρατορίες με βασιλιάδες, με σκλάβους, με πολεμικές μηχανές βούλιαξαν αύτανδρες. Και μαζί τους, εκεί στα βάθη του παρελθόντος, παρέσυραν θεούς, νόμους, γλώσσες, τέχνες, αγάλματα. Αλλοι πήραν τη θέση τους.

Οι λεωφόροι της Ιστορίας είναι μεγάλες για να παρελάσουν όλοι.
Η γη είναι γεμάτη τέτοιες στάχτες· αλλά ακόμη κι αυτές οι στάχτες έχουν κάποια προειδοποίηση να στείλουν.
Ως λαός, δεν εξαντλήσαμε μονάχα τα χρηματικά μας αποθέματα αλλά και τα ιστορικά. Ας μην ψάχνουμε συστηματικά στο μέλλον αυτά που βρίσκονται οριστικά στο παρελθόν.
Τα παλιά ένδοξα έργα δεν μας προστατεύουν πια.
Γιατί έπαψαν να μας ανήκουν. Ανήκουν στην ανθρωπότητα.
Πέρασαν στην αιωνιότητα, ενώ εμείς παραμένουμε θνητοί.
Για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε πρέπει να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε, να δημιουργούμε.
Η χειμερία νάρκη κράτησε αιώνες, ο χειμώνας έπαψε να 'ναι η δικαιολογία.

...Η άνοιξη δεν είναι μακριά, ώρα να την πάρουμε στα χέρια μας. ..."

ΣΗΜ.( ευχαριστώ τον φίλτατο mano 141,για την ευγενική χορηγία του αποσπάσματος)

."..ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ..."

>




.."Μην φοβάσαι καλε!Μην αγχώνεσαι με τα γηρατειά!Σου το λέω εγώ και να το ξέρεις! Οι τρελλοί δεν γερνάνε! Δεν έχει ημερομηνία λήξεως η τρέλλα! ΠΡΟΣΕΞΕ μόνο!ΠΡΟΣΕΞΕ πολύ! Αν χάσει την φρεσκάδα της,γίνεται αφάνταστα βαρετή!.. Και τότε φιλαράκο μου,χίλιες φορές γέρος,παρά μπαγιάτικος τρελλός...!.................................."
..."-Πάτα τον άλλον!Αφού πήρες φόρα,δεν σταματάς με τίποτα εσύ!Έτσι σε δίδαξαν! Μπορεί και να μην είναι όλο το φταίξομο δικό σου! Πάτα τον άλλον,παλληκαρά μου εσύ! ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΜΟΥ! ....Αλλά δεν γίνεται ρε μεγάλε,να βγάλεις τουλάχιστον τις αρβύλες;..............................."


..." Λένε ,πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.( Αυτό το λένε βέβαια,όσοι δεν έφτασαν μέχρι το τέλος!) Λένε επίσης,πως όταν δώσεις την βουτιά από την άκρη του γκρεμού,φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε! Φταίει ασφαλώς και το κεφάλι σου,αλλά κάποιος σου την κατάφερε την τελική σπρωξιά. Και αυτός ο κάποιος,δεν ήταν τυχαίος,..,ένας απλός περαστικός.. Δικός σου καλεσμένος ήταν.. ... Παρεάκι σου!.............................................................................."




..."- Γίνε ο,τι θες! Ένας ονειροπόλος.Ένας ανένταχτος.'Ενας αραχτός.'Ενας ερευνητής,ένας ακτιβιστής.Ένας ανύπαρκτος.Ένας θεατής,ένας δάσκαλος!... Γίνε,΄ο,τι γουστάρεις ρε παιδάκι μου! Εγώ ,μαζί σου! Μόνο αυτός,που προσπαθούνε με τόσο πείσμα να σε κάνουν,πρόσεξε μην γίνεις!.. Ένας χρήσιμος ηλίθιος!..........................................................."

..."-Έχω ανάγκη από τις μικρές μου εξεγέρσεις!Τις αποδράσεις από το πλαίσιο μου! Τις λιποταξίες από τα πράγματα που με καθόρισαν. Έχω απόλυτη ανάγκη από το γλυκό μου ψέμμα.. Αλλοιώς... ..Αλλοιώς πως θ"άντεχα ΖΩΗ μου να σ"αγαπώ;............................................."

.."-Περπατώ..,περπατώ..Μόνη στο δάσος και ο λύκος ακολουθεί πιστά τα βήματά μου... Ποιός είπε ότι φοβήθηκα ποτέ τον λύκο;.. Εγώ τον κυνηγό φοβάμαι! ...Από εκείνον τρέχω να σωθώ!......................................................................."
..."-Δεν φταίνε αυτοί που στήσανε τις ξόβεργες ματάκια μου! Εσύ φταίς..,που ήσουν πάντα έτοιμος να πιαστείς......................................................"
..."-Η ερημιά δεν μετριέται με την παρέα! Μπορεί να έχεις 10 άτομα δίπλα σου και νά"σαι φορτωμένος,10 μοναξιές..................."
..."-Τρομοκράτισσα εγώ;..!Χα,χα,χα!Άσχετο!!.. Εγώ απλώς έφυγα! Και εκεί στο φεύγα μου ,έσπασα και μερικές βιτρίνες ..,άθελά μου!......."

[ σημ.Από το βιβλίο της ΑΛΚΥΟΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ-"ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ"