
Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
....ΚΟΡΙΤΣΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!...

Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
...(ΔΙΑ)-ΛΟΓΟΥ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
-Πολύ καλά λοιπόν..Ξάπλωσε επάνω στο… lap-top και άρχισε να ξετυλίγεσαι…Κάνε εσύ την αρχή και θα δούμε για την συνέχεια…
-Χμμμ!Δεν θα τις απαριθμήσω…,όσες μου βγούν,..ξέρεις,αγχώνομαι όταν περιορίζομαι και με βάζουν σε καλούπια…
…Λοιπόν,μία από τις νεοαποκτηθείσες φοβίες μου,και μην γελάσεις καθόλου-,είναι το τραμ!..Από τότε,που άρχισε να κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας και ιδιαίτερα στην γειτονιά μου,παθαίνω ταράκουλο κάθε φορά που θα χρειαστεί να το διασχίσω,είτε πεζή,είτε με το αυτοκίνητο..!Έχω την αίσθηση,και όχι την έκτη,ότι εκείνη την στιγμή που θα πρέπει να περάσω τις γραμμές του,εκείνη την στιγμή,θα αποφασίσουν να περάσουν και από τις δύο κατευθύνσεις…
…Σεισμός!!!!Τον τρέμω..,δεν ελέγχω τον φόβο μου επάνω σε αυτό το συμβαν..,και επειδή ομολογώ,ότι αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες φοβίες μου,είμαι συνέχεια στην τσίτα..!Άσε δε,που έχω αποκτήσει την διαισθητική ικανότητα των ζώων,που δευτερόλεπτα πριν συμβεί,τον προαισθάνομαι..Παθαίνω,ό,τι ακριβώς και τα ζώα,αν το έχω αντιληφθεί σωστά..Αισθάνομαι μία περίεργη αναγούλα και ένα φτερούγισμα,παράλληλα με μία δόνηση,πριν ακόμα αρχίσει η πραγματική..Ξέρω..,ξέρω,τι θα μου πείς…Μάθε τέχνη και άστηνε!..Ζητείται πουθενά σεισμογράφος???
….Κουβαλάω μία σταθερή και αναλλοίωτη φοβία μου,από τα 15 μου χρόνια…ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ! ,και μαύρη η ώρα και η στιγμή που αποφάσισα να δώ τα.."σαγόνια "του..! Από τότε λοιπόν ,έχω την εντύπωση,ότι ενώ κολυμπώ,ξαφνικά θα βρεθώ μούρη με μούρη,(χμμ!) με την αφεντιά του..!,ή έστω ότι θα με "χαιδέψει",ένα πτερύγιο…
….Λίγο άβολα είναι επάνω στο lap-top,αλλά,ας πάει και το παλιάμπελο…Συνεχίζω και επαναλαμβάνω,..μην γελάσεις…!
…Ποντίκια!!!..Άκου τώρα ένα περίεργο πράγμα…Πολλές φορές,όταν βρίσκομαι μπροστά στο τζάκι,μου σφηνώνεται η ιδέα,ότι θα δώ να περνάει από μπροστά μου ένα ποντίκι..!!
Μην με ρωτήσεις,πως και γιατί,δεν ξέρω..,άλλωστε γι αυτό διοργάνωσα αυτή την συνεδρία…,ούτε μου έχει τύχει ποτέ να βρεθώ σε ένα τέτοιο σκηνικό,ούτε φυσικά και θα το επιθυμούσα..Πες μου εσύ τώρα..
…Τρέμω στην ιδέα των άσχημων γερατειών..Δεν θέλω να υποφέρω από τίποτα,απλά να έχω καλά γεράματα χωρίς να χρειαστεί να ζητήσω την βοήθεια κανενός..Θέλω να είμαι όρθια στα πόδια μου,μέχρι τα τελευταία μου,χωρίς να παιδέψω κανέναν από την οικογένειά μου..Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι,αρκεί να έρθει από φυσικά αίτια …
-Ναι! συνέχισε να καπνίζεις έτσι και με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι…!
-Μην με διακόπτεις!Χάνω τον οιρμό των σκέψεών μου..!
Να!βλέπεις??..μου θύμισες μία νέα φοβία μου..Μη τυχόν και ξεμείνω από τσιγάρα…
-Και ύστερα μου λες.ότι θέλεις ήρεμα και ανώδυνα γεράματα..!,κούνια που σε κούναγε…!!!
…Πολλές φορές με πιάνει τρόμος,ότι όταν ξυπνήσω,δεν θα υπάρχει τίποτα…Ούτε ο κόσμος μέσα στον οποίο κινούμαστε,ούτε η οικογένειά μου,ούτε η μέχρι τώρα ζωή μου και τα βιώματά μου…,η ιδέα ότι τα μέχρι τώρα,είναι μία ουτοπία και εγώ μία αόρατη παρουσία σε αυτήν,χωρίς αρχή και συνέχεια..,απλά,μιά κουκίδα σε ένα απέραντο χάος…
….-ΧΑ!! Ενώ τώρα τι νομίζεις ότι είσαι???.
….-Πολύ αέρα πήρες μου φαίνεται και θα σταματήσω εδώ,χωρίς να σου φέρω την υπόλοιπη πελατεία…τ.π.!
…Υπάρχει ένα καλό,όμως…Μέχρι τώρα,υπήρχαν τρείς φοβίες σε μία..,τώρα ελλαττώθηκαν σε 1 προς 1..Είχα πάντα την φοβία της συμπεριφοράς μου σαν μητέρα και την επιτυχία που θα είχα σε αυτόν τον ρόλο.Τώρα όμως που οι 2,έχουν αποδείξει 'οτι τίποτα δεν πήγε χαμένο,είμαι ήρεμη στο κομμάτι αυτό κατά τα 2/3 και περιμένω την απόδειξη και της τρίτης,σε 7 χρόνια..Και μην μου πεις,ότι δεν έχεις ξανακούσει αυτού του είδους την φοβία,γιατί τότε θα πρέπει να σκίσεις τα διπλώματά σου!!!…
…Να σου πώ..,να σταματήσουμε εδώ γιατί πιάστηκα??..Θα πρέπει να κάνω μαθήματα γιόγκας,αν είναι να έχουμε κάποια συνέχεια..
-Θα σου στείλω την γνωμάτευση στο σπίτι.Η πρώτη επίσκεψη,είναι τελείως δωρεάν.Είναι προσφορα του blogoχωριού μας.
Φεύγοντας,φώναξε και τον επόμενο.Από ότι βλέπω,είστε μεγάλη παρέα εκεί έξω..
-Κατά αλφαβητική σειρά και βάσει δημοτολογίου,θα δεχτείς τους :
http://anemos5.blogspot.com
http://apolitistosteki.blogspot.com/
http://aboutmylamia.blogspot.com/
http://anthropini-epanastasi.blogspot.com/
http://anemo-milos.blogspot.com/
http://allday-news.blogspot.com
http://ektiesthisi.blogspot.com
http://foibi-tismagdalinis.blogspot.com/
http://i-diadromi.blogspot.com/
http://irakliowebradio2.blogspot.com/
http://kosmosnews.blogspot.com/
http://logosendrasei.blogspot.com/
http://minimarkettrikalon.blogspot.com/
http://molemou1.blogspot.com
http://nellinezi.blogspot.com/
http://gkilotina.blogspot.com/
http://griniarogatos.blogspot.com
http://greecelands.blogspot.com/
http://johnpatrablog.blogspot.com/
http://hamomilaki.blogspot.com/
http://peloponese7.blogspot.com
http://ostria-gr.blogspot.com/
http://papageorgopoulos.blogspot.com/
http://opeiratis.blogspot.com/
http://politrella.blogspot.com/
http://proagelosnews.blogspot.com/
http://24newslines.blogspot.com/
http://sourta-ferta.blogspot.com/
http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/
http://tiresias-press.blogspot.com/
http://souitavip.blogspot.com/
...Και φυσικά,οι ...άνευ χαρτοφυλακίου
manos141
Giannis o omorfos που ομολογώ,ότι παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον,λόγω του ότι,.."τα κρατάνε όλα μέσα τους"..
Και φυσικά όλο και κάποιον θα ξέχασα,αλλά όλοι είναι ευπρόσδεκτοι..Και φυσικά θα μας κάνεις καλή τιμή…
..Ο επόμενος….
...ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ...
Το υπέροχο αυτό λοιπόν ζευγάρι,ανήκε σε μία οικογένεια που το πρόσεχε και το λάτρευε,χωρίς όμως να πάψουν να αποτελούν την μασκώτ του χωριού και την ατραξιόν της κοινότητας…… Ζούσαν τις 5 ημέρες της εβδομάδας με τα νόμιμα αφεντικά τους και τις υπόλοιπες 2,έπαιρναν τα μπογαλάκια τους..και μετακόμιζαν στο σπίτι μας,όπου περνούσαμε όλοι μαζί υπέροχες στιγμές χαράς,παιχνιδιού και ευδαιμονίας..…Ώσπου η οικογένεια μεγάλωσε και η Δήμητρα,επέλεξε για μαιευτήριο,το σπίτι μας!!!..
Η ημερομηνία του τοκετού,επιλέχτηκε καθαρά από την φύση,χωρίς τα γνωστά..κλεισμένα ραντεβού των μαιευτήρων..και ήταν μία απλή καθημερινή ημέρα όπου εμείς βρισκόμαστε στην Αθήνα!!Το επόμενο Σ.Κ που ήρθαμε,είδαμε την πολλαπλασιασμένη οικογένεια,κατά 5 μέλη αυξημένη,να έχουν στήσει το σπιτικό τους μέσα στο προαύλιο του σπιτιού,επινοώντας το φοβερό κόλπο της εισβολής…,σκάψιμο κάτω από τον φράχτη..!
Έτσι λοιπόν η Δήμητρα και ο καλός της αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο ,τους πανέμορφους απογόνους τους!Η υιοθεσία,ήταν πλέον επίσημη και νόμιμη….
Πέρασαν 2 χρόνια με αυτόν τον τρόπο,ώσπου προς το τέλος της θητείας μας στο σπίτι,βλέπουμε τον Θοδωρή να έρχεται στο σπίτι ,καταματωμένος,με πληγές φριχτές σε όλο του το σώμα,χωρίς κανένα κουράγιο να σταθεί στα πόδια του και από δίπλα του να τον ακολουθεί η πιστή του σύντροφος Δήμητρα…!
…. Μάθαμε,ότι τον είχε χτυπήσει αυτοκίνητο,πάνω στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί την Δήμητρα,όταν της την είχε πέσει κάποιο αδέσποτο σκυλί,με σκοπό τον..βιασμό..!..Επουλώθηκαν σχετικά γρήγορα τα τραύματά του με την φροντίδα τόσο των δικών του αφεντικών,όσων και της δικής μας…
… Το τέλος του Θοδωρή όμως ήταν άδοξο,όταν μετά από 3 μήνες από το ατύχημα,μάθαμε ότι τον είχε σκοτώσει αυτοκίνητο,η δε Δήμητρα,έχοντας μαραζώσει από την απώλεια του,αρνούμενη το φαγητό και κάθε είδους δραστηριότητα,αποφάσισε να πάει να τον βρεί,θεωρώντας,ότι ο κόσμος της πλέον χωρίς τον σύντροφό της ήταν τελείως μάταιος και ανούσιος..
….Έτσι χάθηκε και εκείνη….και 5 χρόνια μετά,βρήκαμε τυχαίως 2 από τους απογόνους τους που μέχρι τώρα,μάταια προσπαθούμε να τα δελεάσουμε για Σαββατοκύριακη υιοθεσία.
Είναι 2 πανέμορφα σκυλιά,αγαπητά και ανεξάρτητα όπως οι γονείς τους.Ανήκουν σε οικογένειες και αυτά που τα αγαπούν και τα φροντίζουν…
….Ξέρουμε όμως,ότι θα τα συναντούμε κάπου-κάπου στις εδώ βόλτες μας και ότι περνάνε καλά….
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
...ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ...
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
...ΠΡΙΝ 10 ΛΕΠΤΑ...

..Και ρωτώ εγώ η ταπεινή…Είχε τόσο μεγάλη επιτυχία το καλούπι που βγήκε σε 2 versions?..Εδάφους και ιπτάμενες??..και έχουν την απαίτηση και το θράσος να επιβιώσουν μετά από πυρηνικό πόλεμο??..
Και γιατί παρακαλώ??,ποιό το όφελος της ύπαρξης τους?? ..και ποιά ευχαρίστηση θα έχουν αφού δεν θα υπάρχουμε πλέον εμείς?..δεν θα είναι βαρετά για δαύτες να αλωνίζουν σαν τις άδικες κατάρες χωρίς να έχουν αντικείμενο για να προκαλούν τον τρόμο και την αηδία???..
..Δεν ξέρω φίλοι μου..ας μου εξηγήσει καποιος και ας με βγάλετε από τους προβληματισμούς μου,γιατί μέχρι τώρα,την έχω γλυτώσει φτηνά την πτώση από το ..μπαλκόνι..
Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010
...ΤΟ ...ΑΥΤΟ...
Ο λόγος που καθυστέρησα την δημοσίευσή της,είναι,ότι όλο αυτό το διάστημα,
βρίσκομαι στην φάση ΄μετατραυματικού σοκ ,που το δημιούργησε μία φοβερή για μένα εμπειρία,τα αποτελέσματα της οποίας,είναι ολέθρια,για μένα,επαναλαμβάνω..
Το ατυχές και καταστροφικό συμβάν που θα σας διηγηθώ,αποτελεί για μένα σταθμό,στην μέχρι τώρα πορεία της ζωής μου και θα αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην παραπέρα διαδρομή μου..
Να μου πείτε τώρα,τι μας νοιάζει εμάς;..,και σας απαντώ,ότι σας νοιάζει και σας κόφτει,γιατί ευθύς εξ'αρχής,δήλωσα ότι εδώ μέσα θα καταγράφω με κάθε λεπτομέρεια την κάθε εμπειρία μου και θα μοιράζομαι μαζί σας κάθε μου σκέψη,που θα έχει κόκκινο χρώμα..Οπότε,θα το υποστείτε και αυτό..
…ΧΡΟΝΟΣ:- Πριν 4 Σ.Κ.
…ΤΟΠΟΣ:- Πού αλλού;-Στην παρένθεση του week-end μου.
Κυριακή λοιπόν μεσημέρι,έβρεχε ,( ο κακός του ο καιρός) και έχει σημασία που έβρεχε,γιατί αν δεν έβρεχε,θα καθόμουν κάτω από τον πλάτανο και θα διάβαζα το βιβλίο μου και όχι μέσα στο σπίτι,απέναντι από το τζάκι,παίζοντας το "chicken invaders",-καινούριο κόλλημά μου ,-στον υπολογιστή.
.. Ή μπορεί και καλώς έκανε και έβρεχε,γιατί ίσως έπρεπε να βρισκόμουν μέσα στο σπίτι,την συγκεκριμένη στιγμή,καθισμένη στην συγκεκριμένη θέση..
.. Βρισκόμουν λοιπόν στην 10η πίστα του αποχαυνωτικού παιχνιδιού και μόλις είχα "καθαρίσει" καμμιά 30 ριά κότες και ετοιμαζόμουν να πάρω και το δωράκι μου,..ΩΣΠΟΥ…ω! Θεοί μου!..,βρέθηκα μπροστά από τον χειρότερό μου εφιάλτη..,την χερίστη φοβία μου,τον απέραντο ΤΡΟΜΟ μου..
Σε απόσταση 5 μέτρων από εμένα,ξεπρόβαλλε καμαρωτό το πλέον σιχαμερό ον της φύσης..,αυτό το μοχθηρό τρωκτικό,με την μακριά ουρά,που το όνομά του αρχίζει από π…και τελειώνει σε-..κι.
..Μυρμήγκιασμα όλων των κυττάρων,βουητό στο κεφάλι μου,κοκκάλωμα όλων των μυών του σώματός μου,κτύποι της καρδιάς που ξεκούφαναν τα αυτιά μου,το ουρλιαχτό μου που ξεσήκωσε κάθε πεθαμένο..,ή μάλλον νόμισα ότι βγήκε,δεν είχε ούτε αυτό τα κότσια,αφού δεν πτοήθηκε ο Pάμπο της οικογένειας…Εγκεφαλικό και καρδιακό μαζί,με συνοδεία ντουβρουτζά….και μετά αφού έκανε με το πάσο του μια περατζάδα το σιχαμερό,πήγε και κρύφτηκε στο κτιστό αποθηκευτικό χώρο που φυλλάσσονται τα καυσόξυλα,δίπλα στο τζάκι………………………………………………..
Δεν θυμάμαι πως πετάχτηκα έξω ..Δεν βρέθηκε εκείνο το απόγευμα..
Η εβδομάδα που ακολούθησε ήταν μαρτυρική για μένα..Τα βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ,έχοντας την σκηνή στο μυαλό μου,δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου,ήταν η μόνη φορά,που παρακαλούσα να μην έρθει ποτέ η επόμενη Παρασκευή..
Σκέψεις στριμώχνονταν στο κενό από όποιοδήποτε άλλο θέμα κεφάλι μου,προσπαθούσα να βρώ δικαιολογίες για να μην ξαναβρεθώ εκεί..
Μην γελάτε καθόλου..!Τραγικά τα πράγματα..
..Και έφτασε η επόμενη κατα τα άλλα η πολυπόθητη Παρασκευή.
Εφοδιαστήκαμε με κάθε είδους π….παγίδες,φτου,σημειωτέον ότι άδειασα τα ράφια του s.market,και ξεκινήσαμε για την επιχείρηση mouse buster..
( αγγλιστί,μου πάει καλύτερα!..).Εγώ φυσικά δεν θα συμμετείχα.Είχα δηλώσει εξ άλλου ότι θα έμενα στο ξενοδοχείο της περιοχής,που για κακή μου τύχη το είχαν κλείσει για έναν γάμο που θα γινόταν το Σάββατο.
Βρήκαν την ημέρα και αυτοί..
Όσο πλησιάζαμε στον προορισμό μας,τόσο οι κτύποι της καρδιάς μου γινόνταν ακανόνιστοι και ο κρύος ιδρώτας μου,πάγωνε το σώμα μου..
…Η γειτονιά είχε ερημώσει..,μόνοι μας με το ακατανόμαστο..
Ο 'Ράμπο",βγήκε από το αυτοκίνητο,πήρε τα πυρομαχικά,άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και άρχισε να σπέρνει
τα.."αξεσουαρ" στο εσωτερικό του σπιτιού..
Σε λίγο το σπίτι είχε γίνει ναρκοπέδιο..Φυσικά εγώ,δεν τόλμησα να μπω μέσα..Την έβγαλα το βράδυ στο αυτοκίνητο..
Είπα ,μην γελάτε..!
Τα αποφθέγματα,του τύπου:'-πρέπει να αντιμετωπίσεις τις φοβίες σου,για να τις ξεπεράσεις..",είναι η μεγαλύτερη σαχλαμάρα που έχω ακούσει ποτέ..
- Τι λες ρε φίλε;..Δηλαδή θα πρέπει να του βάλω λουράκι και να το βγάζω βόλτα,για να ξεπεράσω την φοβία μου αυτή;..Δεν πας καλά…!Καλά κάνω και το φοβάμαι,ή ό,τι άλλο παθαίνω στην θέα του..
Η επιχείρηση πέτυχε..
Το επόμενο πρωί,βγήκα πιασμένη από το αυτοκίνητο,-σταματήστε τα γέλια-,μπήκα τρέχοντας στο σπίτι χωρίς να ρίξω ούτε μια ματιά τριγύρω..
Ξαναβγήκα τρέχοντας όπως βγήκα,όταν έφτασε στα αυτιά μου ένας περίεργος ήχος..Δεν ήξερα ότι βγάζουν και ήχο..!
Είχε πιαστεί στην παγίδα και στη προσπάθειά του να φύγει,φώναζε..!ΦΡΙΚΗ!! Δεν το είδα..
Η μικρή,μας έβαλε βρωμόχερο που προβήκαμε στη πράξη εξόντωσής του και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με το κινητό..Αποκλείεται αυτό το παιδί να είναι δικό μου!..
Δεν σημαίνει ότι ηρέμησα μετά την παγίδευσή του..
..Αν δεν ήταν μόνο και έχει αφήσει οικογένεια πίσω του;..αν δεν ήταν αυτό που είδα και ήταν φτωχός του συγγενής;..ΑΝ,ΑΝ,ΑΝ..
Περιττό να σας πω,ότι κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι με συνοδεία,αφού χρησιμοποίησα τους απαιτούμενους εκβιασμούς..
Την επομένη,βρήκα 2 γυναίκες και οι 3 μαζί φέραμε το σπίτι τούμπα!Καινούριο το κάναμε..!
Ευτυχώς,δεν υπήρξε άλλο κρούσμα μέχρι την Κυριακή το απόγευμα που φύγαμε..Αλλά αυτό δεν σημαίνει,ότι για μένα το θέμα θεωρείται λήξαν…………………………
Αν καταλάβατε,μόλις διαβάσατε μια αυτο- ψυχανάλυσή μου..
Όχι ότι τώρα θα συμπεριλαμβάνω και στην προσευχή μου αυτό το ον,αλλά για να πώ ότι μούφυγε ένα βάρος..Λέμε τώρα…
Σάββατο 19 Ιουνίου 2010
...ΤΑ ΟΥΤΟΠΙΣΤΙΚΑ 'ΘΕΛΩ" ΜΟΥ...
Πέμπτη 17 Ιουνίου 2010
...Ο ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ..
…Πάντως αυτό το post,θα το διαβάσετε όλοι απαραίτητα,θέλετε δεν θέλετε,γιατί θα υποστείτε τις συνέπειες..ΧΑ ΧΑ.Και αρχίζω λοιπόν…
,,,,Πριν 10 χρόνια (!),Ω!ναι!!,θέλοντας να ικανοποιήσω τις κηπουρικές μου..ανησυχίες-την τύφλα μου την μαύρη,δηλαδή είχα,και ακόμα έχω,-αποφάσισα να αγοράσω καμμιά 20 ΚΑΚΤΟΥΣ!Ναι,αυτά τα όμορφα φυτά,που παρακαλάνε να ξεχάσεις να ασχολείσαι μαζί τους,εκλιπαρώντας και φωνάζοντας.."ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΕΙΣ!!"..Γι αυτό τα λατρεύω αυτά τα φυτά..Τα αγοράζεις,και τα αφήνεις στην μοίρα τους κάτω από τον καυτό ήλιο..
…Τα χρόνια περνούσαν και κάθε χρόνο,(όπως τα 10 μικρά αραπάκια,-το τραγούδι,ντε!),ο αριθμός των κάκτων μειωνόταν,ώσπου τα τελευταια 3 χρόνια αριθμούσαν 6,μέχρι φέτος τον χειμώνα,που αποφάσισαν,να παραμείνει το εξής,ένα!..
…Το βοήθησα στην απόφασή του,μεταφυτεύοντας το σε μία παλιά πήλινη..σαλατιέρα που την είχα για πέταμα..!Και το άφησα στη μοίρα του..Μπάλλα με αγκάθια ήταν πριν,μπάλλα με αγκάθια παρέμεινε…
….Ώσπου,πριν 15 ημέρες είδα από την κορυφή του να ξετσουμίζει ένα κακάσχημο τσουτσουνοβλαστάρι,σαν..(άσε,δεν το γράφω..,το αφήνω στη φαντασία σας..) και σκέφτηκα,ότι η..μουρτζουφλιά,το είχε μεταλλάξει το κακόμοιρο..
..Πριν 2 εβδομάδες,Σάββατο βράδυ στις 10,βγήκα να ποτίσω τα φυτά μου και να καθαρίσω την βεράντα μου..ΚΑΙ….
ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ!!!!!…
…Στην κορυφή του ασχημομούρικου βλασταριού,άνθισε λουλούδι..
..προσέξτε με προσοχή και παρατηρείστε την ώρα..η φωτο αυτή τραβήχτηκε στις 10 το βράδυ όπως έγραψα..
10.15..
..το λουλούδι γυρίζει προς τα αριστερά..
10.30..
..ο ανθός άνοιξε περισσότερο..το θαύμα είναι ότι η κάθε αλλαγή του ήταν ορατή και φαινόταν..
11,00 το βράδυ…
..Το θαύμα αυτό λοιπόν συμβαίνει κάθε τρία χρόνια και το πανέμορφο λουλούδι διατηρείται μόνο 24 ώρες!!!!Ήξερα ότι από εκείνο το βράδυ,θα άρχιζε να ρίχνει τα πέταλά του και την επόμενη το πρωί θα ήταν πλέον μαραζωμένο και πάλι κακάσχημο..!
..Μήπως σας θύμισα μία ταινία με τον ΝΤΕΝΙΣ ΤΟΝ ΤΡΟΜΕΡΟ και τον κο.WILSON?
Πείτε μου τώρα..,φταίω εγώ που την έχω "δεί" τώρα τελευταία,πολύ..χλωρίδα???
...Την επόμενη ημέρα...
12,00 το μεσημέρι
14,00
Το ..ασχημόπαπο,στο ζενιθ της ομορφιάς του
...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ...
Μπάινει σε ένα μπαρ, κάθεται και δίπλα του κάθονται και τα πίνουν ένας Γερμανός, ένας Γάλλος και ένας Έλληνας. Ο Χριστός δεν πίνει τίποτα. Μετά από λίγο, τον κοιτάει ο Γερμανός, και λέει στον μπάρμαν:
- Δώσε μια μπύρα από μένα στο παιδί που κάθεται εκεί, κρίμα είναι και φαίνεται να διψάει.
Δίνει λοιπόν ο μπάρμαν μια μπύρα στον Χριστό και την πίνει.
Μετά από λίγο, κοιτάει τον Χριστό ο Γάλλος, φωνάζει τον μπάρμαν και του λέει:
- Δώσε ένα μπουκάλι κρασί στο παιδί εκεί, κρίμα είναι να κάθεται έτσι μόνος του και να μην πίνει τίποτα. Εγώ κερνάω.
Πάει λοιπόν ο μπάρμαν στον Χριστό το μπουκάλι το κρασί κι αυτός το πίνει. Δεν περνάει λίγη ώρα, φωνάζει κι ο Έλληνας τον μπάρμαν και του λέει:
- Κέρνα από μένα το παιδί που κάθεται εκεί, ένα καραφάκι ούζο και πήγαινέ του κι ένα περηποιημένο μεζέ, γιατί σαν να φαίνεται πεινασμένος.
Πηγαίνει λοιπόν την παραγγελία ο μπάρμαν στον Χριστό. Κάποια στιγμή σηκώνεται ο Χριστός πλησιάζει τον Γερμανό, τον ακουμπάει στον ώμο. Τινάζεται τότε εκείνος και γεμάτος έκπληξη του λέει:
- Χριστέ μου, εσύ είσαι!
- Πώς με κατάλαβες; απορεί ο Χριστός.
- Αφού μόλις με ακούμπησες, μου πέρασαν τα αρθριτικά μου.
Πλησιάζει τότε ο Χριστός τον Γάλλο και καθώς τον ακουμπάει στον ώμο, αυτός τινάζεται, τον κοιτάζει και του λέει:
- Χριστέ μου, είσαι στα αλήθεια εσύ!
- Μα καλά πώς με αναγνώρισες; Απορεί ο Χριστός.
- Μόλις με άγγιξες, μου πέρασε το άσθμα που με ταλαιπωρούσε χρόνια!
Πλησιάζει τέλος ο Χριστός και τον Έλληνα. Πάει να τον ακουμπήσει, τραβιέται ο Έλληνας.
- Μα καλά τί έπαθες; ρωτά ο Χριστός.
- Χριστέ μου, του λέει ο Έλληνας, χαίρομαι πολύ που σε βλέπω μπροστά μου, αλλά χειρονομίες από σένα δεν θέλω...
..........
Είδα κι έπαθα να βγάλω .........αναπηρική σύνταξη !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!