...ΟΝΕΙΡΑ ΓΛΥΚΑ...

..."Της Κυριακής τα όνειρα,ποτέ μην τα πιστεύεις...",έλεγε ένα γνωστό τραγούδι..
Και αυτό σε όσους ,δηλαδή σε όλους μας, που τυχαίνει να δούμε κάποιο όνειρο και να έχουμε την ανάγκη να το εξηγήσουμε...Εκτός αν είναι Κυριακή..
Τότε,πρέπει να το ξεχνάμε..Τσάμπα ο κόπος..Δεν πιάνει κανένα μέσο για να καταφέρουμε να πραγματοποιηθεί..
Απλά,αν είναι ένα όμορφο όνειρο,που μας άφησε ευχάριστη αίσθηση,ευελπιστούμε να το ξαναδούμε προσεχώς...Πράγμα που ποτέ δεν γίνεται!

Να τα πιστεύεις τα όνειρα!Αυτά που σου φωνάζουν να τα μεταφράσεις.Αυτά που μέσα από το υποσυνείδητό σου,σε προειδοποιούν,σου μηνύουν,σε χαροποιούν,σε εξιτάρουν,σε φοβίζουν...Αρκεί,να σε επισκεφτούν τις καθημερινές και τους δώσεις τα "σωστά¨στοιχεία,για να πρωταγωνιστήσουν στο κοιμισμένο σου "ΕΙΝΑΙ"...

...ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ...

..Περίμενες καιρό αυτήν την ημέρα..!Καιδεν έχεις άδικο!Κάθε χρόνο εδώ και24 χρόνια,είναι η δικιά σου ,προσωπική ημέρα,στάση στην δικιά μας ζωή..
..Σαν να ήταν εχθές..5,10 το απόγευμα,ημέρα Πέμπτης,πριν 24 χρονιές!..
Επί 19 ώρες,σκεφτόσουν σοβαρά αν θα έπρεπε να πραγματοποιήσεις την μεγάλη "έξοδο"..,δεν βιαζόσουν καθόλου,πράγμα το οποίο με είχε εκνευρίσει αρκετά..
Έπαιξες πολύ με την υπομονή μου!..Ώσπου η φύση πήρε τον λόγο...

Σε καμαρώνω κρυφά και ψιλοδακρύζω..Γεννήθηκες ώριμη!Μεγαλώνοντας,ανέπτυξες έντονα το αίσθημα της ευθύνης και της υπευθυνότητας.Ήσουν πάντα έτοιμη να προσφέρεις,να μεταφέρεις όσα είχες μάθει και διδαχτεί,από το νηπιαγωγείο,το δημοτικό,το γυμνάσιο,το λύκειο και τελικά από το πανεπιστήμιο.

Επίμονη,αγύριστο κεφάλι,στις μεταξύ μας κατά καιρούς κόντρες,δικαιολογούσες την συμπεριφορά σου,λέγοντας ότι έιμαστε ίδιες!..
Συμπονετική,αλλά και ευεραίσθητη,οι μύγες σκέφτονται πολύ να αράξουν στο σπαθί σου!...
Σήμερα μου είπες,ότι στην ηλικία σου ,κρατούσα εσένα στην αγκαλιά μου...Και ανησύχησες για την γενιά σας...
Πήρες από νωρίς την ζωή στα χέρια σου και συνεχίζεις να την κουμαντάρεις..
Έπεσες αρκετές φορές ,αλλά άλλες τόσες σηκώθηκες!..

Συνέχισε με αυτόν τον τρόπο,έτσι όπως έμαθες και διδάχτηκες,γιατί να ξέρεις,ότι σε υπολογίζω πολύ σοβαρά,εσένα και άλλες δύο ακόμα,που σε έχουν σαν πρότυπο,σαν μέλη κάποιας γενιάς που μπορεί να κάνει την διαφορά ,για ένα καλύτερο μέλλον...

Να είσαι πάντα ευτυχισμένη,γεμάτη όνειρα και ελπίδες!

ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΠΡΟΚΟΠΗ!...

...ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ...

...μεγαλώσαμε μαζί της,μας ταξίδεψε,μας συγκίνησε,τραγουδήσαμε τα τραγούδια της...

Ήρθε η στιγμή να την αποχαιρετίσουμε...

 

...ΠΕΣΤΟ ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ...

...Μαζευτήκαμε και εχθές στο γνωστό στέκι του  ΚΩΣΤΗ,η γνωστή παρέα και όχι μόνο και αποφασίσαμε να καλωσορίσουμε την πανσέληνο,ακούγοντας αυθεντική ρεμπέτικη μουσική.
Ήταν μία ξεχωριστή βραδιά,γεμάτη  σεβασμό και δέος για μια περασμένη εποχή,για έναν μακρινό τρόπο ζωής,που οι γονείς μας και οι παππούδες μας,έχουν αφήσει τα καθαρά αποτυπώματά τους σε αυτήν.

 Στην παρείστικη κουβεντούλα μας,συγκρίναμε,ψιλοφιλοσοφήσαμε,νοσταλγήσαμε,ζηλέψαμε την αυθεντικότητα ,την καθαρότητα,την ντομπροσύνη των τότε ανθρώπων..
Τα μπαγλαμαδάκια και οι ήχοι από το ξεχασμένο γραμμόφωνο,μας μετέφεραν και μας έβαλαν στο σκηνικό του μεγάλου κύματος της ελληνικής προσφυγιάς,όπου ο κόσμος,απογοητευμένος και χωρίς κανέναν ορίζοντα,έψαχνε για καινούριες πατρίδες,που θα ήταν ικανές να σεβαστούν την προσφορά του και την θέλησή του για προκοπή..
  Πολλοί από αυτούς ανταμείφθηκαν.Με την εργατικότητά τους και το πείσμα τους,πρόκοψαν.
Άλλοι πάλι δεν τα κατάφεραν,και άλλοι δεν άντεξαν τον ξενιτεμό..

  Μετά το τέλος του προγράμματος,δεν επέστρεψα στο σήμερα.Παρέμεινα εκεί,στην εποχή του πραγματικού μάγκα,του ασίκη,του σκληρού δουλευταρά.
Παρέμεινα σε αυτούς που πέρασαν μέσα από διαδικασίες,μέσα από εξελίξεις,που δεν βρήκαν τίποτα έτοιμο να τους περιμένει για να φτιάξουν την ζωή τους Σε αυτούς,που με τα τραγούδια τους,έκτιζαν μία ιστορία,ένα χρονογράφημα μιας περιόδου.
Σε όλους αυτούς,που ήταν ευτυχισμένοι με τα λίγα,γιατί γνώριζαν ότι ήταν καθαρά δικιά τους επιτυχία.
Σε αυτούς,που ήξεραν πώς για να γλεντίσουν πραγματικά,το μόνο απαραίτητο ήταν η καλή παρέα,η διάθεση και ένα μπουκάλι ρετσίνα...

  Κοίταξα κλεφτά στο σήμερα..Και είδα τους απογόνους των δικών μας μεταναστών,να μιζεριάζουν μέσα σε ένα ψεύτικο κόσμο που εκείνοι δημιούργησαν,να εναντιώνονται στους μετανάστες της χώρας τους,να σιχτιρίζουν τους "ξενόφερτους" πολίτες αυτού του κράτους ,χρεώνοντάς τους όλα τα άσχημα που ζεί τον τλευταίο καιρό η χώρα.,να ανησυχούν σε περίπτωση που δεν τους επιτραπεί το κάπνισμα στα ξενυχτάδικα της πόλης...
  Προσπάθησα να "μεταφέρω" και να κουμπώσω τους αντιπροσώπους εκείνης της γενιάς,με τους σημερινούς τους απόγονους.Με εμάς τους ίδιους.Μάταια όμως..!Καμμία ταύτιση,κανένα κοινό σημείο!
Φαίνεται ,ότι μέσα από την πορεία της εξέλιξης κάπου το DNA μπερδεύτηκε και έχασε  τα στοιχεία της κληρονομικής του ιδιότητας..

Μένει όμως κάτι...Οι νότες! Που σε όποιο σύμπλεγμα και να βρεθούνε ,όποιο ηχητικό αποτέλεσμα και να βγάλουν,γίνονται τρόπος έκφρασης διάφορων συναισθημάτων μας.

Και εμείς,όταν θέλουμε να ταξιδέψουμε σε τόπους μακρινούς,σε χρόνους ξεχασμένους,όταν θέλουμε να εκφραστούμε και δεν μπορούμε,κάνουμε βάρκα τα τραγούδια μας και τα αφήνουμε να "κτίσουν" το μοντέρνο χρονογράφημά μας,που ίσως για κάποιες άλλες μελλοντικές γενιές,αποτελέσει ευκαιρία για κλεφτιές ματιες στο τότε παρελθόν τους...

..ME ΣΙΝΙΚΗ ΜΕΛΑΝΗ..

 ( Αυτή την ανάρτηση,την είχα πρωτοδημοσιεύσει τον Μάιο του 2010.

Η σημερινή της αναδημοσίευση,οφείλεται στην επανεμφάνιση εκείνης της "γραφομηχανής")

......Χτύπησε το κουδούνι του καπνεργοστάσιου.η βάρδια σχόλασε.
Το 16χρονο κορίτσι,το τέταρτο στη σειρά της οικογένειας,έβγαλε γρήγορα τα ρούχα της δουλειάς,πήρε την πάνινη χειροποίητη τσάντα του σχολείου και έτρεξε να προλάβει το κουδούνι του...Από το ένα κουδούνι στο άλλο...Λήξη και έναρξη..Επιβίωση και ελπίδα......

Στον δρόμο συνάντησε με λαχτάρα τον ταχυδρόμο .Αυτόν που με περίσσεια λαχτάρα τον περίμενε κάθε 15 ημέρες.Και δεν την είχε προδώσει ποτέ...Την είδε,της χαμογέλασε και για μια ακόμα φορά την αντάμειψε με αυτό που ήξερε πόσο πολύ το περιμενε......Το πιστό,15θήμερο γράμμα ΤΟΥ!
Το πήρε με λαχτάρα,το έκρυψε στον κόρφο της και πήγε στο μάθημά της...Ήταν το γράμμα από την πρωτεύουσα,από την μεγάλη πόλη,που λάμβανε και απαντούσε κάθε 15 ημέρες.......Ήταν η ελπίδα της,η ζωοδότρα δύναμή της,η πηγή της θέλησης και της ενέργειάς της......
Είχε αρχίσει την αλληλογραφία ένα χρόνο πριν,με τον άγνωστο φύλακα άγγελό της και συμβουλάτορα.Του είχε εκμυστηρευτεί όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε..Την λαχτάρα της να σπουδάσει,πράγμα αδιανόητο για το καθεστώς της οικογένειας...το πατριαρχικό status που επικρατούσε........

Κρυφά απο τους γονείς και τα υπόλοιπα αδέλφια,έβγαλε το τότε 8ταξιο γυμνάσιο και γράφτηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία....Παράλληλα δούλευε,μελετούσε για την σχολή και έπαιρνε δυνάμεις από τα τακτικά ΤΟΥ γράμματα....'Οταν ήρθε ο καιρός να δώσει εξετάσεις,αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα ..Το ύψος της δεν ήταν αρκετό -μετρούσαν τότε και αυτό,δεν ξέρω τον λόγο-,χρειαζόταν 3 πόντους ακόμα για να μπορέσει να συμμετάσχει στις τελικές εξετάσεις......Την λύση της την έδωσε ένα ακόμα γράμμα ΤΟΥ...
.....
"ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ!ΚΑΝΕ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ ΜΟΝΟΖΥΓΟ.ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ,ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΝΙΚΗΤΡΙΑ..".

..Σε 20 ημέρες κέρδισε τους χαμένους της πόντους,έδωσε τις εξετάσεις της και πέρασε......
Παντρεύτηκε,κατέβηκαν με τον σύζυγό της στην Αθήνα,τα γράμματα συνεχίζονταν να πηγαινοέρχονται,γεμάτα δύναμη και συμβουλές......
Ο φύλακας άγγελος της δεν ήθελε να συναντηθούν,δεν ήθελε να πάει εκείνη να τον γνωρίσει από κοντά,παρά μόνο σε μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής της...,όταν το πρώτο της παιδί έκλεινε τα 5 χρόνια ζωής του!......

Την ημέρα που έσβησα τα 5 μου κεράκια,με πήρε από το χέρι η μητέρα μου και πήγαμε μία επίσκεψη......
'Ηταν Αυτός,μια μορφή γαλήνια,ξαπλωμένος σε ένα κρεββάτι.Στα πόδια του θυμάμαι είχε μια γραφομηχανή και όλο το δωμάτιό του,ήταν πνιγμένο στα βιβλία......

Αγκαλιάστηκαν,έκλαψαν,κοίταξαν ο ένας τον άλλον στα μάτια,με πήρε στην αγκαλιά του και άρχισε να μου μιλά και να με φιλάει......Από το άλλο δωμάτιο,εμφανίστηκε η σύζυγός του,η μάνα,΄οπως την αποκαλούσε,που επί 22 χρόνια τον αγαπούσε και φρόντιζε το κατάκοιτο κορμί του,όταν αυτό αρνήθηκε να αφαιθεί στις σφαίρες του Γερμανικού εκτελεστικού αποσπάσματος!......

Το θαυμα της ζωής,η πίστη στον εαυτό του και στο απέραντο Άγνωστο,τον φόρτωσαν με μία δύναμη ψυχής και υπεράνθρωπη θέληση για να μεταδώσει μεσω των βιβλίων του και των γραπτών του την κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης θέλησης!......

'Ενα χρόνο μετά,αφού εκπλήρωσε το χρέος του,αποφάσισε να φύγει για το μεγάλο ταξίδι......Δεν χρωστούσε τίποτα πια...'Αφησε μεγάλη κληρονομιά σε όσους είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν έστω και λίγο από κοντά......

Όταν καμμιά φορά,με "παιρνει" από κάτω η ανθρώπινη αδυναμία της απογοήτευσης,της άρνησης,της αμφιβολίας,......τότε βγάζω από το ντουλάπι την γραφομηχανή του και μου υπαγορεύει την συνέχεια.................

Παράξενες Γόβες

Δύσκολα τα πράγματα σήμερα για τους άνδρες . Για φανταστείτε να θέλατε να αγοράσετε ένα ζευγάρι παπούτσια για την αγαπημενη σας και ο πωλητής να σας έδειχνε την νέα μόδα που λανσάρει ο Kobi Levi

Να διαλέξεις αυτό?

...ή ένα απο τα παρακάτω?

Εγώ για να ειμαι ειλικρινής θα αγόραζα....σουβλάκια!!!!.

Ό,τι πρέπει να ξέρουν.... όλοι οι άνδρες

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος... λέει το τραγούδι. Για να γίνει λοιπόν, πιο εύκολη η ζωή των ανδρών, επιστήμονες των California Psychics αναλαμβάνουν να δώσουν τα «φώτα» τους και μαζί κάποιες συμβουλές όσον αφορά στο σεξ, στην αγάπη, στις σχέσεις και τον γάμο.

Η επιμονή είναι κολακευτική: Είναι ωραίο συναίσθημα για μία γυναίκα να νιώθει ότι ένας άνδρας τη διεκδικεί. Ωστόσο, κι αυτό έχει τα όριά του γιατί μπορεί από την πολλή επιμονή να γίνει ενοχλητικός έως και ανατριχιαστικός. Στους άνδρες δεν αρέσει ούτε να χάνουν ούτε να υποχωρούν, αλλά κάποιες φορές δεν υπάρχει άλλη επιλογή!

Το «γερμανικό σύστημα» δεν ανεβάζει τη λίμπιντο μιας γυναίκας: Στην εποχή της ισότητας, άνδρες-γυναίκες έχουν μάθει να τα μοιράζονται όλα... ακόμη και τον λογαριασμό... ε, όχι πάντα. Είναι καλή κίνηση κάποιες φορές οι κύριοι να αναλαμβάνουν τον λογαριασμό. Ωστόσο, αν εκείνη επιμένει να τον μοιραστείτε, υποχωρήστε γιατί αλλιώς

Έξι συμβουλές για πετυχημένα smoky eyes

Ο χειμώνας πλησιάζει απειλητικά και ένα look με smoky eyes είναι όπως και κάθε χρόνο must τέτοιο καιρό! Σας έλειψε λιγάκι... έτσι δεν είναι;

Τολμήστε το και φέτος και δώστε στο βλέμμα σας αυτή την τόσο sexy και μυστηριώδη αύρα, διαβάζοντας μόνο τις 6 μικρές συμβουλές του glamour.com που υπόσχονται να το απογειώσουν!

1. Χαρίστε λάμψη και ζωντάνια στο βλέμμα σας απλώνοντας ένα λευκό μολύβι στο κάτω μέρος του ματιού. Για να δώσετε extra μέγεθος στο μάτι περάστε απλά δυο στρώσεις μάσκαρα στις πάνω και κάτω βλεφαρίδες.

2. Μην πέφτετε σε υπερβολές! Αποφύγετε τα έντονα κόκκινα κραγιόν καθώς και την

Άρωμα... χειμώνα

Ο χειμώνας πλησιάζει και κάνατε ήδη τις πρώτες εξορμήσεις σας στα μαγαζιά για την απαραίτητη ανανέωση της φετινής σας γκαρνταρόμπας. Μήπως όμως εκτός από τα ρούχα θα έπρεπε να αλλάξετε και το άρωμά σας; Το womanonly.com σας βοηθάει να το επιλέξετε.

Τα καλοκαιρινά αρώματα με τις φρουτώδεις και λουλουδάτες ευωδιές διαφέρουν κατά πολύ από τα χειμερινά που χαρακτηρίζονται ως ζεστά και μυστηριώδη.

Επενδύστε λοιπόν σε ένα super ζεστό άρωμα με διακριτικές sexy νότες και προτιμήστε ως βασικά συστατικά του το ξύλο, την κανέλα, το κεχριμπάρι και το σανδαλόξυλο.

Μην ξεχνάτε ότι το χειμερινό σας άρωμα πρέπει να είναι αρκούντως έντονο έτσι ώστε να

...ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΩ ΓΙΑΝΝΗ...

..O Κώστας και η Αννα ήταν κι οι δυο ασθενείς σε ψυχιατρική κλινική.

Μια μέρα κι ενώ περπατούσαν δίπλα στην πισίνα της κλινικής, ο Κώστας χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, πηδάει στα άπατα.

Βυθίζεται στον πυθμένα της πισίνας και μένει εκεί.

 Αμέσως η Αννα πηδάει για να τον σώσει..

Κολυμπάει μέχρι τον πυθμένα, σέρνει τον Κώστα έξω από την πισίνα

 και τον πηγαίνει στο δωμάτιό του.

Όταν ο διευθυντής της κλινικής μαθαίνει γιατην ηρωική πράξη της Αννας,

δίνει αμεσως εντολή να της δοθεί εξιτήριο,

κρίνοντας πως έχει επανακτήσει την ψυχική της ισορροπία.

Πάει λοιπόν στην Αννα και της λέει:

 "Έχω καλά κι άσχημα νέα... Τα καλά νέα είναι ότι φεύγεις από εδώ,

γιατί αντέδρασες πολύ λογικά σε μια κρίση.

 Με το να πηδήξεις μέσα στην πισίνα και να σώσεις τη ζωή ενός 

άλλου ασθενή, απέδειξες ότι είσαι ένα ψυχικά υγιές άτομο. 

Τα άσχημα νέα είναι ότι ο Κώστας, που έσωσες, κρεμάστηκε στο μπάνιο 

με τη ζώνη της ρόμπας του   

 Λυπάμαι, αλλά είναι νεκρός!"...

Και η Αννα απαντά:

 "Δεν κρεμάστηκε μόνος του. Τον έβαλα εκεί  για να στεγνώσει. Πότε φεύγω;"....