...Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις… είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Bιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)......

Η σατιρική ποίηση είναι, ακόμα, εδώ (ευτυχώς για μας!!!)

επιμέλεια: Γιώργος Πρίμπας

ο ποιητής stixakias είναι, ίσως, ο Σουρής της εποχής μας, ίσως και όχι
(εξαρτάται από το πόσο σοβαρά θα τον διαβάσετε).


Η Τέχνη δεν είναι χρήσιμη, όταν οδηγεί τον κόσμο στα πιο βαθιά χασμουρητά (παραλλάζοντας τον Σαββόπουλο). Η Τέχνη, και πρωτίστως η ποίηση, πρέπει να είναι “νάρκη του άλγους”, αεράκι θαλασσινό στην ψυχή των ανθρώπων, πρέπει να είναι πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα με οποιοδήποτε εργαλείο, αρκεί να οργώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Αντίθετα:
 
…Ζω σ΄ ένα κόσμο που τον ήθελα καλύτερο
κι όλο θυμώνω όλο βρίζω και φωνάζω
Μετά…αγοράζω τον καπνό μου απ’ το περίπτερο
και αραχτός στην πολυθρόνα μου…ρεμβάζω

όπως αναφέρει στα σατιρικά του ποιήματα ο “stixakias”, ο οποίος, σύμφωνα με τον ποιητή Δημήτρη Σολδάτο , «είναι ο αυθεντικότερος σατιρικός Ποιητής (με κεφαλαίο) της εποχής μας».
Και τι άλλο εξάλλου θα μπορούσε να πει αν ζούσε σήμερα ο Σουρής από:
 
«…Είναι πικρό σαν κώνειο
ρε μάγκα το μνημόνιο.»
ή
«…Με κώλο που αγαπάει τον καναπέ
τηλε- κι εγώ -απ’ το σαλόνι επαναστάτης…
…κάνω αποτίμηση στα πρόσφατα συμβάντα.
High Definition οι μολότοφ στην οθόνη
ταιριάζουν μούρλια με τα φώτα στη βεράντα
κι ο ήχος τους -Dolby Surround- μ’ απογειώνει…»

ή ακόμα
 
«…Ποια Ιφιγένεια -καλέ- και ποια Αντιγόνη
κώλος χρειάζεται στητός, βυζί λεμόνι
και στο περπάτημα η μέση σας να σπάει
και να πετάγεται ο γοφός λίγο στο πλάι…»

μπρος στα κοριτσάκια που εκλιπαρούν το μέλλον τους σωρηδόν μες από το κάθε reality show ή τα Πρακτορεία Μοντέλων Barbie-οποιώντας και ευτελίζοντας εαυτούς.
Ξεσκονίζοντας από πάνω μας την υποκρισία και τη σεμνοτυφία του «καθωσπρεπισμού στην Τέχνη» (τι χυδαία έκφραση!), ας δεχτούμε τους Έλληνες που δημιουργούν, δίχως εσωστρέφεια, εμμονές και μικροαστικές ψυχώσεις.

Η σάτιρα, δεν έχει καμία σχέση, με τα χαζοχαρούμενα κουτσομπολιστικά αστεία της τηλεόρασης, ζητά μόνο ένα χαμόγελο μας, ενίοτε πικρό, αφού τελικά εμάς αφορά, και μας δίνει πολλά, παρά πολλά.

Τρόικα

Μάγκες ό,τι προλάβαμε
ό,τι ήπιαμε ό,τι φάγαμε
το μήνυμα το λάβαμε
γραπτά προφορικά

Το τόνισε η Τρόικα
σε λίγο δε θα τρώει κα
σε λίγο δε θα τρώει κα
κανένας τελικά!

Είναι πικρό σαν κώνειο
ρε μάγκα το μνημόνιο
και σαν τρελό δαιμόνιο
μας τρώει τα σωθικά

Κι όπως είπε κι η Τρόικα
σε λίγο δε θα τρώει κα
σε λίγο δε θα τρώει κα
κανένας τελικά!!!

Πηγή

. http://stixakias.wordpress.com

...ΤΟ ΠΑΞΙΜΑΔΙ...

Το παξιμάδι οφείλει το όνομα του στο Λόγιο Πάξαμο (α' αιώνα μ.Χ) από τη Βοιωτία.

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

 Από την αρχαιότητα, οι φτωχές κοινωνικές τάξεις δεν έτρωγαν, πάντα, το πολυπόθητο ψωμί αλλά βολεύονταν, συνήθως, με την πιο φτηνή εκδοχή του, τα "κρίθινα" ή τις "κριθαρίδες" (άρτος με κριθάλευρο).

Μάλιστα, κατά τον α' αιώνα μ.Χ, ο Λόγιος Παξαμάς ή Πάξαμος από τη Βοιωτία πρότεινε να ψήνεται δύο φορές ο άρτος (άρτος διπυρίτης), ώστε να αποβάλλει όλο το νερό και να επιτευχθεί η μακροχρόνια διατήρηση του. Με αυτό τον τρόπο θα χόρταινε ψωμί τόσο ο φτωχός κοσμάκης όσο και οι ναυτικοί, οι ταξιδιώτες και όσοι εργάζονταν μακριά από το σπίτι τους. 

Προς τιμή του "εφευρέτη", Παξάμου, το αρτοπαρασκεύασμα αυτό ονομάστηκε "παξαμάς", "παξαμάτιον", “παξιμάδιον", "παξαμίδα". 

Ο Αndrew Dalby, στο βιβλίο του «Siren Feasts», υποστηρίζει ότι από την ελληνική λέξη παξιμάδι δημιουργήθηκαν: η Αραβική: bashmat ή basquimat, η Τούρκικη: beksemad, η Σερβοκροατική: peksimet, η Ρουμάνικη: pesmet και η Βενετσιάνικο: pasimata (στη διάλεκτο της Τοσκάνης το pasimata προσδιορίζει ένα παραδοσιακό γλυκό). 

O δίπυρος ή διπυρίτης άρτος στα Λατινικά μεταφράστηκε ως pane biscoctus< pane: ψωμί, bis: δύο φορές, coctus: ψημένο > biscoctus > biscotto> μπισκότο ή, κατά τους αρχαίους Έλληνες, "διπυρίτης" 


Πηγή 

...ΣΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ...

...Βυθίστηκε νωχελικά στον αναπαυτικό,πλαισιωμένο με τεράστιες μαξιλάρες καναπέ,παρήγγειλε τον διπλό ελληνικό καφέ,άνοιξε το τεφτέρι της και άρχισε να σημειώνει...

  Ο αργιλές απέναντί της κόχλαζε και ένας πυκνός καπνός ανέβλυζε τριγύρω του.
Το άρωμά του,έντονο και μεθυστικό της τρύπαγε τα ρουθούνια.Η Λιβανέζικη μουσική,παρέα με το κατάλληλο σκηνικό που πλαισιωνόταν από ξύλινα σκαλιστά τραπεζάκια,ριχτάρια σε έντονα χρώματα και κουρτίνες,βαριές μεν,αλλά φιλικές δε στο κατάλληλο φώς της ημέρας,στάθηκαν ικανά να την βάλουν σε διαδικασία ταξιδιού..
Ζήλεψε και αποφάσισε να γίνει και εκείνη κομμάτι του σκηνικού.
Ραχάτι,αραλίκι ,χάζι...
Η μπόρα,ο,τιδήποτε άλλο ήταν,παρά ξαφνική.Εκείνη την στιγμή δυνάμωσε ακόμα περισσότερο.
Ο ουρανός σκοτείνιασε και ο χώρος απέκτησε ξαφνικά διαφορετικά χρώματα.
Ήταν σαν να βρισκόταν σε σκηνή βεδουίνου...

Ξενέρωτοι,κοκκινομούρηδες βόρειοι τουρίστες,έτρεχαν να προφυλαχτούν από την καταιγίδα,προλαβαίνοντας όμως να ρίξουν βιαστικές και περίεργες ματιές στους υπό χρήση αργιλέδες.
Αποφάσισε να τους αυξήσει σε 5 από τους  4 που ήταν  ήδη σε λειτουργία.
Τέτοια ευκαιρία δεν θα την άφηνε να πάει χαμένη..
Οι σελίδες στο σημειωματάριό της άρχισαν να γεμίζουν,ενώ βροντές και αστραπές σκίαζαν την όλη περιοχή.
Έγραφε,..έσβυνε .,χάζευε...,σημείωνε..
Στους πρωταγωνιστές του σκηνικού,προσετέθηκε λίγο αργότερα και ένας ηλικιωμένος κύριος,εφοδιασμένος με τα "απαραίτητα "εργαλεία .
Κάθησε απέναντί της.Ήταν μουγκός και με νοήματα την ρώτησε ,αν την πείραζε να μοιραστεί το τραπέζι μαζί της.Του έδωσε να καταλάβει ότι ευχαρίστως θα το μοιραζόταν μαζί του,με αντάλλαγμα μία παρτίδα τάβλι..
Άλλο που δεν ήθελε και εκείνος.!Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε τάβλι,χωρίς συνοδεία..φωνών!
Σκηνή,βωβού κινηματογράφου...

   Η "ταβλο-αναμέτρηση" ,τέλειωσε άδοξα για εκείνη,με σκορ 4-3.Αλλοίμονο τώρα..!
Ο  Λιβανέζος "αργιλετζής"-δεν ήξερε πώς να τον ονομάσει-ανανέωνε συνέχεια τα καρβουνάκια.
.."Να ξέρεις να περνάς και μόνη σου καλά",σκέφτηκε.Μία υπόσχεση ,που είχε δώσει πολύ παλιά στον εαυτό της και την τηρούσε κατά γράμμα όποτε της δινόταν η ευκαιρία...Χαμογέλασε...

  Για τις υπόλοιπες ημέρες της εκεί παραμονής της,δεν έκανε σχέδια.Ποτέ δεν προγραμμάτιζε τις επόμενες κινήσεις της όταν βρισκόταν σε περίοδο διακοπών.Έστω και μίνι..
Βρισκόταν ήδη μία ημέρα στην περιοχή και έφερε στο νού της τα μέχρι εκείνης της στιγμής ,βιώματα και εικόνες.
Απλά,ήταν κάτι παραπάνω από καταπληκτικά,με σημαντικό παράγοντα,την συνάντηση με αγαπημένο πρόσωπο.Τελικά το αναπάντεχο,αποτελεί πάντα την καλύτερη,ευχάριστη έκπληξη..

  Η μπόρα σταμάτησε επιτέλους,και " η σκηνή του βεδουίνου" πλημμύρισε από το φώς του ήλιου,ενώ οι βροντές συνέχισαν το σταθερό τους τέμπο.
Οι τουρίστες συνέχιζαν να παρευλάνουν αδιάκοπα,κρατώντας ομπρέλλες και φορώντας ,σταθερά,σανδάλια με κάλτσες...
Αυτό το ξενέρωτο "street fashion",πάντα της προκαλούσε γέλια !.Οπως και τώρα..

Η λιακάδα αποφάσισε να επικρατήσει,οπότε εκείνη έκλεισε το σημειωματάριό της,μάζεψε τους χάρτες της και συνέχισε την...οικονομική ενίσχυση της τουριστικής περιοχής,ως άλλη τυπική,ξενέρωτη τουρίστρια...

...ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ...ΑΝΑΡΤΗΣΗ...

...Λένε ότι σε ένα ταξίδι,τον μεγαλύτερο ρόλο παίζει η διαδικασία παρά ο ο προορισμός.
Ήρθα τώρα εγώ και ανατρέπω τα δεδομένα!Στην δικιά μου περίπτωση,ο προορισμός δημιούργησε μια σειρά από αλλόκοτες διαδικασίες...
Μόνο σε μένα θα μπορούσαν να συμβούν όλα αυτά...
Με λίγα λόγια,με αυτή την ανάρτηση,κλείνω το 'μαγαζάκι" μου για 4 ημέρες.
Βαλίτσες έτοιμες,τα εισιτήρια στο προσκέφαλό μου και το ταξίδι,αρχίζει...

Καλή αντάμωση...!

ΤΟ ΣΩΜΑ ΦΩΝΑΖΕΙ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ...ΣΩΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ...

Η ασθένεια είναι μια σύγκρουση μεταξύ της προσωπικότητας και της ψυχής. "Bach".

 

Πολλές φορές ...


Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.


Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.


Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.


Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.


Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.


Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.


Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.


Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.


Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.


Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια σκλαβώνει.


Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.


Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννάει.


Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνουν τα όρια της ανοσίας.


Τα γόνατα πονούν όταν η υπερηφάνεια σου δεν .


Ο καρκίνος σκοτώνει εάν έχεις κουραστεί να «ζείς».

Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;

Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.
Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ, φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ, φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, και όλα γίνονται, αν έχεις: ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ, μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ, μια καλή ασφάλιση που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ, άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ

 

Nelson Torres, Doctor στη Ψυχιατρική (UCV) και ειδικός σε ψυχο-νευρό-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα

Μια δημόσια συγγνώμη (προς τους εφήβους/μαθητές)

γράφει η Mαρια Kατσουνάκη

 



 Στην περίοδο των εξετάσεων ξεσπάει η σφοδρότερη ενδοοικογενειακή κρίση.
«Δεν διαβάζεις… χαζεύεις… πάλι έξω θα βγεις… λίγες ώρες δεν μπορείς να συγκεντρωθείς… ξέρεις τι σε περιμένει, ανεργία και ανασφάλιστη εργασία… μέλλον ζοφερό, σκληρό και ανταγωνιστικό». .....

...ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ...ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ...

...Και ενώ όλη η υφήλιος ασχολείται με το EXTRA LARGE προφυλακτικό του ακράτητου ΚΑΝ,και τις αχαλίνωτες ζωώδεις ορέξεις του,βρίσκω την ευκαιρία να κάνω διάφορες "αφελείς " σκέψεις...
-Είχαμε έναν "πηδηχτούλη" γείτονα,χρειαζόμασταν και άλλον;Και μάλιστα τον βάλαμε και μέσα στο "σπίτι "μας για να μας νοικοκυρέψει;
Άσε δε το γεγονός που μας είχε μάθει και είχαμε γίνει και κολλητάρια με δαύτον..
Άντε τώρα φτου και από την αρχή,μέχρι να μάθουμε τα χούγια του επόμενου...

-Τελικά όλοι κοροιδεύαμε  την Πετρούλα,αλλά δικαιώθηκε!
Κάτι θα ήξερε η κοπέλλα όταν έτρεχε πίσω από τον" mister blue eyes "και τον ρώταγε πού βρίσκεται ο Στρός Καν..
Ευτυχώς δεν έπεσε στο διάβα του!...
-Αναρωτιέμαι,γιατί ,10 ημέρες πριν το γεγονός,δεν μας έγινε γνωστή η κυκλοφορία του βιβλίου περί του βίου και πολιτείας του εν λόγω" ΑΝΤΡΑ",όταν είμαστε ενήμεροι για το ο,τιδήποτε πριν ακόμα κυκλοφορήσει; Σημειωτέον ότι το βιβλίο κυκλοφόρησε στη Γαλλία...
-Βρε συ,λες να του την είχανε στημένη του ανθρώπου;..Είπαμε..,βρίσκω ευκαιρία για "αφελείς"σκέψεις...

-Οι ψεκασμοί συνεχίζονται ανενοχλητα!Τελικά είναι γεγονός.Το είδα με τα μάτια μου και μαζί με εμένα και κάποιοι από την ομάδα ΔΙΑΣ που τράβηξαν και βίντεο..
Έτσι εξηγούνται όλα λοιπόν.Με έναν ψεκασμό κάθε 10μέρες, η διαφήμιση του ΚΙΤ-ΚΑΤ,παίρνει σάρκα και οστά με τα δικά μας δεδομένα.
"ΨΕΚΑΣΤΕ-ΞΕΧΑΣΤΕ-ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ!"...
-Τι να γίνεται άραγε αυτή τη στιγμή που όλοι εμείς ασχολούμαστε με τις επιδόσεις του "κυρίου",πίσω από τις κουίντες της πολιτικής σκηνής;..
Τι παζαρέματα και τι πάρε- δώσε ,διακανονίζονται στα στρογγυλά τραπέζια της εξουσίας;..
Σε ποιό "μαγαζάκι",εξελλίσεται ο χορός των εκατομμυρίων;
Πόσο ακόμα θα υποτιμηθεί η ανθρώπινη ζωή  και γιατί η αυξημένη μελανίνη κάποιων να γίνεται κόκκινο πανί για "ήρωες ψευτόμαγκες;"

Η ιστορία είναι γεμάτη από "τυχαία γεγονότα ",που είναι ικανά να αλλάξουν όλη την εξέλιξή της.

...Αυτά και άλλα πολλά ...
Μάλλον με πήραν ξώφαλτσα τα σωματίδια του Παρασκευιάτικου αεροψεκασμού..

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ

...Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη την Μουσικής στο Σύμπαν, ο Πλάτων ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος κι έλεγε ότι η «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», ότι «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα"......

Μετς: σ’ αυτήν την μπυραρία δε σύχναζαν Γαλλόφιλοι, παρά μόνο Γερμανόφιλοι

Μετς: η Μπυραρία του Φιξ (στέκι των Αθηναίων για 90 χρόνια) έδωσε, τελικά, το όνομα σε όλη την περιοχή

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Γιώργος Δαμιανός

  Ο Κάρολος Φιξ δημιούργησε την πρώτη μεγάλη μπιραρία στην Αθήνα, το 1870. Επέλεξε μία ήσυχη περιοχή δίπλα στο Παναθηναϊκό στάδιο, στις πλαγιές του Αρδηττού, κέντρο – απόκεντρο για την εποχή εκείνη.
Σκοπός του ήταν να διαδώσει την μπίρα στην Ελλάδα και να προωθήσει τη μικρή βιοτεχνία παραγωγής μπίρας που έχει ανοίξει, από το 1864 στο Κολωνάκι (τότε, ακόμα, δε λειτουργούσε το εργοστάσιο του, στη λεωφόρο Συγγρού).

Ονόμασε τη μπιραρία του Μετς (Metz), γιατί εκείνη, ακριβώς, τη χρονιά τα γερμανικά στρατεύματα είχαν κατατροπώσει τους Γάλλους, στη Γαλλική πόλη Metz. Στην πολιορκία του Μετς (14 – 18 Αυγούστου 1870) παραδόθηκαν στους Γερμανούς 175.000 Γάλλοι στρατιώτες.
Γι αυτό το λόγο, γεμάτοι υπερηφάνεια, οι Φιξ (Βαυαρικής καταγωγής) δίνουν στην μπιραρία τους το όνομα της πόλης που τους γέμιζε πατριωτικό ενθουσιασμό. Μέχρι το 1900 σύχναζε η «καλή» κοινωνία της Αθήνας (τα σημερινά κλαμπ ήταν οι, τότε, μπιραρίες), ενώ, αργότερα, ξέπεσε και εθεωρείτο κακόφημο κέντρο. Κατεδαφίστηκε το 1957.

Έτσι, μία μπιραρία, που λειτούργησε 90, περίπου, χρόνια, θα δώσει το όνομα σε όλη την περιοχή (σαν να λέγαμε σήμερα: «μένω στην Αυτοκίνηση ή στα Δειλινά»).
Αργότερα, κανείς δεν επιχείρησε να το αλλάξει, ίσως, γιατί το Μετς χρησιμοποιήθηκε, ήδη, για να αντικαταστήσει το ιστορικό όνομα της περιοχής, που ήταν τα «Παντρεμενάδικα» (λόγω ενός γάμου υπερηλίκων).
 Ανάμεσα σε δύο «άσχετα» τοπωνύμια, προτιμήθηκε το Μετς, που, τουλάχιστον, είναι πιο εύηχο.


Πηγή