...ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ...

…Οι αρχαίοι το γέλιο το είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, καθώς είχαν προσέξει πως μόνο ο άνθρωπος γελάει (το μόνον γελάν των ζώων άνθρωπον, λέει κάπου ο Αριστοτέλης) και είχαν αναδείξει το γέλιο σε ειδοποιό διαφορά των ζώων από τους ανθρώπους.
Ακόμα και στη Σπάρτη, που τη θεωρούμε όχι άδικα αυστηρή και σκοτεινή πολιτεία, ο Λυκούργος, αν τουλάχιστον πιστέψουμε τον Πλούταρχο, είχε αφιερώσει ναό με αγαλματίδιο του Γέλωτα. Λένε μάλιστα πως οι πιο πλακατζήδες από τους αρχαίους μας προγόνους ήταν οι Τροιζήνιοι, που οι άλλοι Έλληνες τους έλεγαν φιλογέλωτες, γιατί δεν σταματούσαν να χωρατεύουν και να αστειεύονται ακόμα και την ώρα των συνελεύσεων της Εκκλησίας του Δήμου.
Και ναι μεν τα αστεία και τα πειράγματα προκαλούσαν άφθονα γέλια, εμπόδιζαν όμως την ομαλή λειτουργία των συνελεύσεων, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να παίρνουν αποφάσεις στα σοβαρά ζητήματα. Τελικά καταφύγαν στο Μαντείο των Δελφών, μήπως ο Απόλλων τους βρει κάποια λύση. Σύμφωνα με το χρησμό που πήραν, για να θεραπευθούν έπρεπε να θυσιάσουν στον Ποσειδώνα έναν ταύρο, χωρίς όμως σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας και της θυσίας να γελάσει έστω και ένας από τους συμμετέχοντες.

Συμμορφώθηκαν με την εντολή του θεού αλλά καλού κακού κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών της θυσίας έδιωξαν από το χώρο όλα τα παιδιά, μήπως με τις αναπόφευκτες σκανταλιές τους δώσουν αφορμή στους μεγάλους να γελάσουν.
Έτσι και έγινε, αλλά την ώρα ακριβώς της θυσίας οι ιεροθύτες ανακάλυψαν έναν πιτσιρικά, που παρακολουθούσε κρυμμένος τη διαδικασία.
– Φύγε από δω μικρέ, του βάλαν τις φωνές
– Γιατί, φοβάστε μη σας φάω τον ταύρο;
απάντησε αυτός θαρρετά, προκαλώντας ακράτητα γέλια..

Όπως ήταν επόμενο η θυσία ματαιώθηκε, γιατί οι Τροιζήνιοι κατάλαβαν πως ο θεός ήθελε να τους δείξει ότι η περίπτωσή τους ήταν ανίατη

...ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΙ...

Tελετή με θυσία που πρόσφερε στους θεούς ο επικεφαλής κάθε εκστρατείας, είτε όταν επρόκειτο να περάσει τα σύνορα της χώρας του, είτε όταν επρόκειτο να διασχίσει κάποιο ποτάμι. Αν τα σημάδια της θυσίας δεν ήταν ευνοϊκά ο στρατός δεν έβγαινε από τα σύνορα της χώρας κι επέστρεφε πίσω.

Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως ενώ οι Λακεδαιμόνιοι ήταν έτοιμοι να εισβάλουν στο Άργος επέστρεψαν τελικά πίσω γιατί τα σημάδια από τις θυσίες που έκαναν για να διαβούν τα σύνορα δεν ήταν ευνοϊκά.
Διαβατήρια ονομαζόταν κι η ευχαριστήρια θυσία μετά από κάθε επιτυχημένη διάβαση ποταμού.

Στην αρχαία Σπάρτη οι θυσίες αυτές ονομάζονταν Υπερβατήρια. Θυσία που γινόταν για εξευμενισμό των θεών, όταν ο στρατός επρόκειτο να βγει από τα σύνορα της χώρας. Στη Σπάρτη τη θυσία την έκανε ο βασιλιάς στο βωμό του Αγήτορα Δία. Αν τα σημάδια της θυσίας ήταν ευνοϊκά, ο στρατός ξεκινούσε για τα σύνορα της χώρας. Μπροστά από τα στρατεύματα πήγαινε ο πυρφόρος, ο οποίος κρατούσε μια αναμμένη δάδα με φωτιά από το βωμό που είχε γίνει η θυσία.

Όταν έφταναν στα σύνορα έκαναν και πάλι θυσία στο Δία και στην Αθηνά. Αν τα σημάδια της θυσίας ήταν αίσια ο στρατός συνέχιζε την πορεία του. Ο πυρφόρος άναβε τη δάδα από τη φωτιά της νέας θυσίας και συνέχιζε να προπορεύεται του στρατεύματος.

Υπερβατήρια γίνονταν κατά τη διάρκεια της μετακίνησης του στρατού όποτε ήταν αναγκαίο. Τα ζώα που θυσιάζονταν τα μετέφεραν από την αρχή της εκστρατείας μαζί τους.
Τα Υπερβατήρια γίνονταν πάντα πριν το ξημέρωμα.

Πηγή

... ( ΧΡΟΝΟ)-ΓΡΑΦΗΜΑ...

...Ο χρόνος,αυτός ο παιχνιδιάρης...Που από την μια στιγμή,οι 365 ημέρες του,συρρικνώνονται σε 3 υπέροχες ώρες και παρακαλάς να κάνει τα  στραβά μάτια και να σου κάνει τη χάρη να κολλήσει εκεί και από την άλλη,ένα από τα παιδιά του,ορθώνει παράστημα και μέσα σε 60 λεπτά φέρνει όλα όσα δεν κατέφερε εκείνος να φέρει σε 365 μέρες..
Περνάει γρήγορα ο άτιμος!Αλλά όποτε θέλει εκείνος,όχι όποτε θέλεις εσύ.Και όταν εύχεσαι να ξεκολλήσουν οι δείκτες και να τρέξουν όσο πιο γρήγορα μπορούν,τότε σου την φέρνει άσχημα,παίζοντας τα στρατιωτάκια ακούνητα και αγέλαστα...

...Ο χρόνος!Αυτόςο κλέφτης...Που σε κάνει να τον ευγνωμονείς,όταν δεν καταλαβαίνεις το διάβα του στο 8ωρο της εργασίας σου.Που κλείνει τα αυτιά του όταν τον παρακαλάς να σταματήσει να τρέχει όταν βρίσκεσαι στον δικό σου χωροχρόνο..Αυτός,που σου φαίνεται ατέλειωτος όταν περιμένεις κάτι και αυτόματα,όταν εκείνο έρχεται,σου το παίρνει μέσα από τα χέρια σου ,όσο κρατάει η λάμψη της αστραπής....
Ο χρόνος..!Όση και να είναι η διάρκειά του χρονικά,δεν παύει να αποτελεί μία στιγμή.Μία κουκίδα στο πέρασμα του "κάτι",ένα "σκάλωμα",στη δικιά σου πορεία.
Όταν το μέλλον,γίνεται παρόν και το τώρα,εχθές ,τότε γυρνάς προς τα πίσω το κεφάλι και συνειδητοποιείς την πραγμάτωση εκείνης της στιγμής,σαν γεγονός πλέον.

Για άλλη μια φορά τότε,υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα ζείς την κάθε στιγμή της ημέρας!
Επειδή ξέρεις πλέον,ότι αν σεβαστείς την όποια στιγμή όπως της αξίζει,τότε και ο χρόνος,θα γίνει πιο επιεικής μαζί σου!....

...ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ...

...Το ντοκυμαντέρ για την χρεοκρατία,κοινώς debtocracy,το έχουμε όλοι δεί,το απολαύσαμε και μας έβαλε σε σκέψεις..
Αξίζει όμως να ρίξουμε μία ματιά στους δημιουργούς και συντελεστές αυτού του έργου...

Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου.

Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

Πηγή

...Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ...

Δια χειρός...ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η παράσταση τελείωσε ξανά

κι οι υποκριτές αποχωρούν σκυμμένοι.

Στις τρύπιες τσέπες τους έμεινε λίγη ελπίδα

ίσα για να πληρώσουν το επόμενο εισιτήριο.

Άγριες φωνές, βρισιές αφιερωμένες στη σκηνοθεσία·συνήθεια

για όσους κυρίευσε η σιωπή.

Για δεσμώτες που σαν κοράκια

σου σκαλίζουν καθημερινά τις αντοχές

με λόγια ψυχοφθόρα.

Σενάριο δεν έγραψαν ποτέ

τα χέρια τους έτρεμαν

τα πόδια τους λύγιζαν

ο ιδρώτας έσταζε άφθονος, λέρωνε το χαρτί.

Μόνο παιδιά σαν ήταν ζωγράφιζαν παρέα

ένα αύριο ξεχασμένο.

Τα όνειρά τους τώρα προδώσαν εφιάλτες

κι όσοι δεν έγιναν δειλοί

γίναν κομπάρσοι

σε σκηνή μάχης εμφυλίου.

Μέσα στο λήθαργο της φασαρίας πνίγονται κάποιες φωνές

μες τις χειρονομίες κρύβονται κάποιοι δείκτες

και η παράσταση αρχίζει ξανά…

...ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΚΟΥΝΕΛΑΚΙΑ...

'Εθιμα και παραδόσεις


Το πασχαλινό κουνελάκι ήταν λαγός.
Για τους Σάξονες ο λαγός ήταν το έμβλημα της θεάς Eastre,
την οποία τιμούσαν την άνοιξη.
Από αυτήν προέρχεται η λέξη Easter, που σημαίνει Πάσχα στα αγγλικά.
Για τους Κέλτες και τους Σκανδιναβούς ο λαγός αποτελούσε το σύμβολο
της θεάς της μητρότητας και της ανοιξιάτικης γονιμότητας.

Το παραδοσιακό κουνελάκι που φέρνει αβγά στα παιδιά είναι γερμανικής προελεύσεως.

Μια φτωχή γυναίκα, ανίκανη να προσφέρει γλυκίσματα στα παιδιά της,
τα στέλνει στον κήπο όπου έχει κρύψει αβγά.
Τα παιδιά βρίσκουν ένα κουνέλι και θα αποφασίσουν ότι αυτό το ζωάκι
τους έφερε τα πασχαλινά αβγά που είχε νωρίτερα διακοσμήσει η μητέρα τους.

Στην Αυστρία προσφέρουν σοκολατένιους κόκορες.
Στη Σουηδία, σοκολατένιους κούκους.
Στη Βεστφαλία, σοκολατένιες αλεπούδες.
Στη Γαλλία σοκολατένιες καμπάνες, ενώ
στη Μεγάλη Βρετανία σοκολατένια κουνέλια.


Πηγή

...ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ,ΑΛΛΑ ΙΔΕΟΛΑΤΡΕΣ!...

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, στο «Μετά τα Φυσικά, 1049a.26, 1029a.20, 1036a.23», η αρχική κοσμική ύλη είναι αγέννητος, άφθαρτος, αόριστος, άγνωστος καθ’ αυτήν, νεκρά, άμορφος και έξωθεν κινούμενη. Τα τέσσερα αρχικά κοσμικά στοιχεία των φιλοσόφων της κοσμολογικής περιόδου, και δη του Εμπεδοκλέους, είναι οι εκδηλώσεις της αρχικής κοσμικής ουσίας.......

...TO ONEIΡΟ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ...

  Φ.ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ


[...] Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν τίτλος τιμής αν γι’αυτούς δεν εξακολουθούσα να είμαι το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πως τότε ίσα ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πώς δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνος εσύ! Αλλα δεν θα καταλάβουν.. όχι, δεν πρόκειται να καταλάβουν......

...ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ...

...Μου το χάρισε ο κάτοχος του  ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

...ΟΙ ΕΡΙΝΥΕΣ...

...Τις γνωρίζουμε όλοι ,όσο τουλάχιστον θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια.Αλλά μέχρι εκεί!..
Πολλοί,έχουν ξεχάσει αυτές τις οντότητες της μυθολογίας μας και το χειρότερο είναι,ότι κρατούν ερμητικά κλειστά τα ρυάκια της γνώσης και μάλιστα έμπρακτα.
Ας τους θυμήσουμε λοιπόν  τον ρόλο αυτών των 'ΠΛΑΣΜΆΤΩΝ",μήπως και μπούν στον κόπο να θυμηθούνε,πότε ήταν η τελευταία φορά που τους επισκέφτηκαν.......