Ας μιλήσουμε για τη νευρική ανορεξία

γράφει η Σωτηρία Βασιλείου

Ave Maria…

“… Η Μαρία, στα 23 της, ζύγιζε 29 κιλά. Εγώ, στα 22 μου, ζύγιζα τόσα κιλά όσα και τα χρόνια μου. Έτσι είναι αυτή η αρρώστια, σαρκοβόρα. Και μαζί με τις σάρκες κατασπαράζει τις αποφάσεις απόδρασης, τη θέληση για ζωή, τη δίψα για δημιουργία …”....

...ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ...

...Άνοιξε τις "ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ",τις επί χρόνια ποτισμένες από την αλμύρα των ταξιδιών του και για μια ακόμα φορά άρχισε να ταξιδεύει επάνω στις χειρόγραφες σκέψεις του..
Ήταν μία συνήθεια που την ακολουθούσε με πιστή ιεροτελεστία,κάθε παραμονή Χριστουγέννων,από τότε που έδεσε οριστικά τον κάβο στο ντόκο.
  Αυτή τη φορά,άρχισε να διαβάζει το σκευρωμένο  από τον καιρό και αλάτι ημερολόγιό του,από το τέλος...
Έψαξε να βρεί τα Χριστούγεννα που πέρασε μέσα στους ωκεανούς,τις ημέρες εκείνες,που η μοναξιά και η νοσταλγία για την οικογένεια ,τον έκαναν να πονάει,παρακαλώντας τον χρόνο να τρέξει,να κυλήσει όσο πιο γρήγορα γινόταν,για να πάρει τέλος το μαρτύριο της απομόνωσης του..
Δεν άργησε να βρεί τις χρονολογίες.Τις είχε ήδη  μαρκάρει,κάθε φορά που η 24 του Δεκέμβρη τον εύρισκε κάπου μισοπέλαγα,κάπου σε ξένα λιμάνια,όπου καμμία συντροφιά δεν μπορούσε να αναπλήρώσει την ζεστασιά των δικών του ατόμων.

   Κλεισμένος στον εαυτό του,με τα δάχτυλά του να ξεφυλλίζουν μία προς μία,για εκατοστή φορά τις σελίδες της ζωής του,διώχνει τις σκέψεις και τις θύμησες ,απο μανιασμένες θάλασσες,τις ημέρες Χριστουγέννων,στους ωκεανούς.
Με θλίψη συλλογάται και απορεί για την αντοχή που είχε...Δεν θα ήθελε με τίποτα να ξαναβίωνε εκείνες τις συγκεκριμένες περιόδους..
Αν μπορούσε όμως,έστω και για λίγο να ξαναζούσε κάποιες,συγκεκριμένες στιγμές από εκείνη την περασμένη του ζωή ,θα τσάκιζε τις σελίδες του ημερολογίου του και θα άρχιζε από την αρχή το ταξίδι του ,επιλέγοντας εκείνος την ρότα του,χωρίς τις ημέρες των Χριστουγέννων..

   ..." τα πρώτα Χριστούγεννα που δεν είμαστε μαζί..",διαβάζει κάπου και το προσπερνάει γρήγορα!.
  ...¨"σε λίγες ημέρες,θα είναι τα πρώτα Χριστούγεννα,που θα τα γιορτάσουμε παρέα...",διάβασε κάπου παρακάτω και θυμήθηκε ότι αυτή η υπόσχεσή του ,ήταν η σρχή μιάς νέας ζωής,σαν επίσημος πλέον στεριανός..
Χαμογελάει και κλείνει το "βρεγμένο" του ημερολόγιο..

Τα υπόλοιπα θα τα συμπληρώσει στο σημειωματάριο της στεριάς..

Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα.

Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες στο μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "

Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄ το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.

 

...ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ...

३-ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ।
..
..Η όμορφη παρένθεση της ρότας τους,έφτανε στο τέλος της και την επόμενη ημέρα έπρεπε να ξανασηκώσουν τις άγκυρες,να ξαναφορέσουν τις στολές τους,να αποχαιρετήσουν τις παραμυθένιες τους στιγμές που έζησαν την τελευταία εβδομάδα στο γεμάτο ζωή,αλλά με πολλές αντιθέσεις SANTO DOMINGO

Ήταν μία εβδομάδα,που κάθε ναυτικός έχει το δικαίωμα να βιώσει ,σαν ανταπόδοση των πολύμηνων και επικίνδυνων ταξιδιών του στις θάλασσες του κόσμου.Και ήταν αυτή ακριβώς η εβδομάδα που περίμενε ο καπταν-Μάνος και το πλήρωμά του να ζήσουν !
Οι ζεστές βραδιές ,το πολύ πιοτί,οι σαγηνευτικές και με εξωτική ομορφιά γυναίκες του τόπου,στάθηκαν ικανοί παράγοντες,για να διατηρηθούν οι μνήμες αναλλοίωτες ΄και το λιμάνι του "ΑΓΙΟΥ",να αποτελέσει σταθμό και το σημαντικότερο κεφάλαιο στο θαλασσινό οδοιπορικό του καπετάνιου μας.

...Τελευταίο βράδυ στη γή της επαγγελίας.Την επομένη θα σήκωναν άγκυρες για Βόρειο Ευρώπη.
Ο καπετάν Μάνος,παρ ότι χρόνια στα τιμόνια των καραβιών,ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκε άβολα με τον νέο τους προορισμό
Δεν το ήθελε αυτό το ταξίδι,αυτή την εποχ.
Ήταν ένα ταξίδι επικίνδυνο,από τα πιο επικίνδυνα που θα μπορέσει να κάνει ένας ναυτικός.
Μία αλλαγή στα σχέδια και έπρεπε τώρα,να διασχύσει έναν Ατλαντικό που έβραζε στην περίοδο που άρχιζαν οι μουσώνες.

Γεμάτος από αόριστα δυσάρεστα συναισθήματα,βγήκε αφηρημένος από το LE MERIDIEN,το ξενοδοχείο που τους φιλοξένησε για μία εβδομάδα.
Στην είσοδο του ξενοδοχείου τον περίμενε ταξί για να τον πάει στο λιμάνι,αλλα την τελευταία στιγμή ο καπετάνιος αποφάσισε να περπατήσει για τελευταία φορά στα σοκκάκια της περιοχής για να βάλει τις σκέψεις του σε μία τάξη...

Για κάποιον λόγο,τα βήματά του τον οδήγησαν σε μία απομονωμένη γειτονιά,όπου, από ώρα είχαν σταματήσει οι ενέμελες φωνές και τα παιχνίδια των μικρών παιδιών..
Επικρατούσε περίεργη ησυχία...
Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν άκουγε τους απόηχους της σάλσα από τα μπαράκια της περιοχής.Ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε,αλλά μόνο για εκείνον!Του χάιδεψε το πρόσωπο,χωρίς να κουνήσει ούτε ένα φύλλο από τα διπλανά του δέντρα...
Αισθάνθηκε μία αδιόρατη κίνηση κάπου μπροστά του και προσπάθησε να την ακολουθήσει με τα μάτια του.
Τα πόδια του ακολούθησαν το βλέμμα του,όπου τον΄οδήγησαν μπροστά της!

Βρέθηκε μπροστά σε μία πανέμορφη θεά,βγαλμένη από άλλους κόσμους και εποχές ντυμένη με κουρέλια,έχοντας στην αγκαλιά της ένα βρέφος.
Τα μάτια της,πράσινα,έντονα,πράγμα περίεργο για μία μιγάδα,τον μαγνήτισαν στη στιγμή.Με κόπο προσπάθησε να τα αποτραβήξει την ματιά του και να κοιτάξει φευγαλέα το μωρό..
Εκείνη παρέμεινε ακίνητη κοιτάζοντας τον βαθειά στα μάτια,χωρίς να ψελλίσει ούτε μία λέξη..
Ο καπετάν Μάνος,χωρίς καμμία σκέψη,βγάζει όσα χρήματα είχε στις τσέπες του και τα βάζει μέσα στην κουβέρτα του μωρού.
...-" Espera aquί"..,της ψιθύρισε και έτρεξε να βρεί τους υπόλοιπους.Μάζεψε όσα χρήματα μπορούσε από αυτούς χωρίς να τους δώσει ούτε μια εξήγηση και γύρισε τρέχοντας σε εκείνην.
Μάζεψε αρκετές χιλιάδες πέσσος,αρκετά χρήματα ,για μερικά χρόνια.Της τα έδωσε στο χέρι και γυρνώντας να φύγει ,εκείνη τον τράβηξε από το μανίκι.

Είδε δύο πανέμορφα γκρίζα μάτια γεμάτα δάκρυα και ευτυχία!
Μάτια που εκλαιγαν και γέλαγαν μαζί..
"-Senior,de donde eres y de que te dedicas?..( κύριε,από που είσαι και τι δουλειά κάνεις;)
"-Soy Griego..marinero",της απάντησε ψελλίζοντας.
"-Que tengas mucha suerte y buenos viajes..",( να έχεις πολλή τύχη και καλά ταξίδια),του ευχήθηκε..


Γύρισε στο καράβι,γεμάτος περίεργα συναισθήματα αλλά με μία ανεξήγητη αγαλλίαση!
Τα ξημερώματα σάλπαραν..
...Η θάλασσα,μέχρι την Γερμανία ,ήταν λίμνη..Σε όλο το ταξίδι τους είχαν άπνοια!
Ήταν ένα ταξίδι μαγευτικό,ήρεμο,μοναδικό,ανεπανάληπτο..!

..Για "σταυρό",ο καπετάν Μάνος είχε δύο γκρίζα δακρυσμένα μάτια και μία ευχή που του ψιθύριζε στο αυτί ,κάθε φορά που σφύριζε η μπουρού.."-que tengas buena suerte..."

...ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ...

2- ΤΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΟΥΣ-

…Αγκαλιάστηκαν!
Με τρελλή χαρά ανέβηκε τη σκάλα του καραβιού.Στην κορυφή της,τον περίμενε ο φόβος και ο τρόμος του «ΑΙΓΥΠΤΟΣ»,ο μόλις 2 μηνών ΤΑΖ,κολλητάρι του καπεταν-Μάνου,που τον είχε πάρει υπό την προστασία του,βυζανιάρικο ακόμα,με σκοπό να τον καμαρώσει μια μέρα σωστό «θαλασσό-λυκο»!
Παρ’όλες τις φιλότιμες προσπάθειες που κατέβαλε ο ΤΑΖ,για να παρουσιάσει εαυτόν ως, «..όποιος πειράξει το αφεντικό μου θα βλαστημίσει την ώρα και την στιγμή»,οι αντιστάσεις του,δεν κράτησαν παρά 20 μόνο δευτερόλεπτα..!

Ξέχασε και το φρεσκο-σηκωμένο αυτί του,που του έδινε μια «άγρια» όψη,έκλεισε τα αυτιά του στο DNA του,που του φώναζε: -«Θυμήσου.!είσαι άγριο λυκόσκυλο,καθαρόαιμος αντιπρόσωπος της ράτσας σου και γαλαζοαίματος Γερμανικός ποιμενικός..»,και όρμηξε με ασυγκράτητη χαρά στον νέο του επισκέπτη..
Χώθηκε ανάμεσα στα πόδια του βγάζοντας μικρές φωνούλες χαράς,ξάπλωσε ανάσκελα κουνώντας παράλληλα την ουρά του,παρακαλώντας για τα χάδια του Νικόλα.



Ο καπετάνος,βλέποντας την σκηνή αυτή,κούνησε απελπισμένος το κεφάλι του: “-Aν αυτό το σκυλί καταφέρει μια μέρα να γίνει σωστός φύλακας,θα είναι η ημέρα που εγώ θα γίνω Ναύαρχος॥»,είπε και έσκασε στα γέλια,βλέποντας το αποχαυνωμένο,από τα χάδια του Νικόλα,ύφος του προστατευόμενού του।

Έπιασε από τον ώμο τον Νικόλα και τον οδήγησε στην καμπίνα του.
«-Τακτοποήσου,βολέψου και έλα στη κουβέρτα για να σε ξεναγήσω στο καινούριο σου σπιτικό.Αυτή η νύχτα, θα είναι αυτή,που θα σου πάρει θεωρητικά την παρθενιά σου σαν ναυτικό..,γιατί στην πράξη,σε περιμένουν πολλές αξέχαστες και περίεργες καταστάσεις με το πρώτο σάλπισμα της μπουρούς..»,ήταν τα λόγια του καπετάνιου που ήχησαν στα αυτιά του Νικόλα σαν τις καλύτερες υποσχέσεις…

...ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ...

1-Η ΑΡΧΗ

..Δεν τον χώραγε ο τόπος..

Σήμερα ,ήταν η τελευταία του ημέρα,όπου έπρεπε να προλάβει να μαζέψει τις επί 19 χρόνια ονειροπολήσεις του,να τις τοποθετήσει σε μία βαλίτσα χώρια από τα άλλα προσωπικά του είδη,καλά διπλωμένες,και με τάξη τακτοποιημένες..
Άλλως τε,αποτελούσαν το μόνο αποδεικτικό στοιχείο της προσωπικότητάς του,της ταυτότητάς του.
Είχε μόνο κάποιες ώρες ελεύθερες,πριν την ΑΡΧΗ!..Και έπρεπε να προλάβει..!Έτρεξε στην αγαπημένη του, γεμάτος ανυπομονησία και τρελλή χαρά,κάθησε στα πόδια της και αφέθηκε στα χάδια της.
Εκείνη,βλέποντάς τον,ξεδιπλώθηκε,τεντώθηκε νωχελικά και άνοιξε για μια φορά ακόμα την αγκαλιά της για να δεχτεί τον ανδρειωμένο του πλέον αυθορμητισμό.Ήξεραν και οι δύο,ότι από σήμερα θα ανήκαν επίσημα ο ένας στον άλλον!
Τέρμα οι κρυΦές σκέψεις ,τέρμα τα όνειρα που μέχρι εκείνη την ημέρα φαίνονταν απατηλά,τέρμα οι φρούδες ελπίδες!

Σήμερα θα ήταν η ΑΡΧΗ!...

Της ψιθύρισε λόγια τρυφερά,λόγια αιώνιας πίστης και εκείνη με την σειρά της, του υποσχέθηκε ότι θα του χάριζε άπειρες ώρες ευδαιμονίας,αμέτρητης ηδονής,ώρες γεμάτες ένταση,περιπέτειας ,μάθησης,εξερεύνησης…
Ο Νικόλας..,που από τότε που θυμάται τον εαυτό του,η πρώτη του λέξη που κατάφερε να ψελλίσει ήταν :ΘΑΛΑΣΣΑ».
Που πρώτα έμαθε να επιπλέει και μετά να κάνει τα πρώτα του βήματα.
Που τις πρώτες του ανησυχίες ,τις εκμυστηρεύτηκε σε εκείνη,τα πρώτα σκασιαρχεία του τα αφιέρωσε στην υγρή αγκαλιά της…

Και σήμερα,επιτέλους,θα γινόταν δικός της!Ταξιδευτής στα ανεξερεύνητα πελάγη της,δαμαστής στους ξαφνικούς της θυμούς,γητευτής όλου του κόσμου της..!

Σκάναρε για μια τελευταία φορά το μέχρι τώρα παιδικό του σκηνικό και έτρεξε να προλάβει το ραντεβού του με τις θαλασσινές περιπέτειες.
...Ο καπετάν-Μάνος,τον περίμενε στο λιμάνι..

Ο Νικόλας,ήταν πάντα συνεπής στα ραντεβού του..


( συνεχίζεται)