...ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ,ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟ 1894...

τότε 1894 (25 ημ., περ.) και τώρα 2010 ( 9 ½  ώρες) Η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839 – 1905), μία ξεχωριστή γυναίκα, σε δύσκολες εποχές ταξίδεψε στον Νέο Κόσμο, τον Σεπτέμβριο του 1894.Την εμπειρία της κατέγραψε στην «Ποικίλη Στοά» του έτους 1894 απ’ όπου και μεταφέρω τα παρακάτω αποσπάσματα:


1894 Έμελλε να διαπλεύσω τον Ατλαντικό ωκεανόν δια του ατμόπλοιου «Κεφαλληνία» από Λίβερπουλ εις Βοστώνην. Είχον ήδη εν Γενεύη της Ελβετίας προμηθευτή το εισιτήριον μου από 18^ης Αυγούστου. Η πόλις των Παρισίων μοι εχρησίμευσε μόνον ως σταθμός. Την 8^η Σεπτεμβρίου ανεχώρησα δια Λονδίνον και μετά σταθμόν 12 ωρών ευρισκόμην ήδη εν Λίβερπουλ την 11^ην του μηνός. Επιβιβάσθην επί του ατμοπλοίου «ΤINDAL» όπερ εμελλε να μας μεταφέρη εις την «Κεφαλληνίαν» ηγκυροβολημένη ως εκ του μεγέθους αυτής έξωθεν του λιμένος….


10/2/2010, ώρα: 13.05, μπήκα στην Αττική Οδό και κατευθύνομαι προς το αεροδρόμιο. Στις 14.30 έχω την πτήση για Ν. Υόρκη. Σκέφτομαι τα εισιτήρια. Τα έκλεισα μέσω του  internet  και νοιώθω… ανασφαλής. Εκσυγχρονίσου, λέω από μέσα μου. Ο κόσμος αλλάζει. Ποιος κόσμος άραγε, σκέφτομαι. Πότε ήρθε; Ποιος το είδε; Πότε άλλαξε; Το παρόν που γίνεται παρελθόν ώσπου να ανεβοκατέβει η μπάρα των Διοδίων της Αττικής Οδού, με κουράζει. Πάντως η Αττική Οδός είναι απόλαυση. Τι τραβάγαμε παλιά, για να φτάσουμε στο Ελληνικό!! Υποσυνείδητα σκέφτηκα την (ηλικιακά) γιαγιά μου, την Καλλιόπη Κεχαγιά, και …φασκελώθηκα

1894 Την έκτην ημέραν του πλου επορεύθην προς την πρώραν του πλοίου, όπου σμήνος ανθρώπων υπερχιλίων συνωθείτο περί τράπεζαν παρα τη οποία τρεις του ατμοπλοίου υπάλληλοι υπέβαλλον αυτούς εις δαμαλισμόν (εμβολιασμός κατα της ευλογίας). Ήσαν μετανάσται Ιρλανδοί, Σουηδοί και Γερμανοί της εσχάτης κοινωνικής θέσεως και ηθικής καταστάσεως….

2010 Τρεις ώρες πτήσης, καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά ξεφυλλίσαμε οτιδήποτε πέρασε από μπροστά μας. Πλύναμε τα χεράκια μας, μας έδωσαν μαξιλάρι και κουβέρτα, χαμήλωσαν τα φώτα και αποβλακωνόμαστε στο video. Στα αεροπλάνο επικρατεί σχετική ησυχία, όλοι προσπαθούν να κοιμηθούν μπας και κερδίσουν δύο – τρεις ώρες ταξίδι. Ο Ισραηλίτης δίπλα μου έχει ηρεμήσει, πίνει συνέχεια και ξεχνάει τον πόνο του. Ελπίζω, τουλάχιστον, να είναι γερό ποτήρι, γιατί άμα αρχίσει να ξερνάει εδώ μέσα ζήτω που καήκαμε. Για καλό και για κακό αποφασίζω να μεταφερθώ στην πίσω θέση (oι μισές θέσεις  του αεροπλάνου είναι άδειες  και, ευτυχώς, μπορούμε να κάτσουμε άνετα)….εφτά ώρες πτήσης. Το απόλυτο βασανιστήριο. Ο Ισραηλίτης μπροστά έχει έρθει στο τσακιρ κέφι. Δεν του δίνουν πια να πιει και το έχει ρίξει στο τραγούδι. Μάλλον  επηρεάστηκε που ταξιδεύει με ελληνική εταιρεία και το ρεπερτόριο περιλαμβάνει όλα τα ελληνικά τραγούδια που έχουν μεταφερθεί στα Ισραηλιτικά, δηλαδή Καζαντζίδη και πάλι Καζαντζίδη και πάλι Καζαντζίδη, άντε και καμιά Γλυκερία κάπου κάπου για αλλαγή.
Το τι Ζιγκούαλα άκουσα στα εβραϊκά δεν περιγράφεται. Και … με το συμπάθιο, αλλά ο Καζαντζίδης δεν μου πολυαρέσει ούτε στα ελληνικά και πολύ μάλλον στα εβραϊκά.
Στην αρχή του έριχνα κάτι ματιές που σκοτώνουν, αλλά τώρα που πλησιάζουμε, και δεν έχει νόημα να κοιμηθώ, αρχίζω να το διασκεδάζω. Αδελφός λαός είναι ο λαός που μπορείς  να τραγουδήσεις μαζί του σκέφτηκα… (μεταξύ μας για αποχαιρετισμό τραγουδήσαμε μαζί τη ζιγκουάλα, αλλά μην το πήτε πουθενά)...

1894 Κατά την ογδόην μέραν… είμεθα πλέον ασφαλείς και επιστεύομεν εις την σταθερότητα του καιρού, ότε ήκουσα να προφέρεται μετά φόβου « Δι φογκ! Δι φόγκ! Ομίχλη!» και μετά τρόμου πάντες ητένιζον τα βορειοδυτικά του ορίζοντος… το ατμόπλοιον έπαυσε να κινήται… η ομίχλη διαρκεί πολλάκις ώρες, ακόμη  και ημέρας. Ευρισκόμεθα δε εις το σημείον εκείνο του ωκεανού ένθα συνήθως συμβαίνουσι τα τρομερά ναυάγια ένεκα της ομίχλης! Ούτε φάρος ούτε πυξίς δύναται να βοηθήσει τον ναυτιλλόμενον και δια τούτο πρέπει να περιμένωμεν*… Την επόμενη ημέρα (9^η) το πρωι άρχισε να διαλύεται το πυκνό σκότος…Το λυκόφως της 12^ης ημέρας μάς εύρε εις την Βοστώνη (και πρέπει να συνυπολογίσουμε τις δύο εβδομάδες, περίπου, που χρειάζονταν για να φτάσεις  έως το Λίβερπουλ)


2010 Μετά από   9 ½ ώρες πτήσεις προσγειωνόμαστε στο  αεροδρόμιο Kennedy. Ώρα τοπική: 17 (αναχώρησα 14.30, ώρα Ελλάδας)  και έχω κάθε δικαίωμα, και εγώ, να πω ότι είμαι πτώμα στην κούραση (ακόμα και αν γελά από ψηλά η (ηλικιακά) γιαγιά μου, η Καλλιόπη Κεχαγιά.

πηγή

...ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΣ ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΑ;...

ΓΥΝΑΙΚΑ: Τι θάκανες αν πέθαινα? Θα ξαναπαντρευόσουν?
ΑΝΤΡΑΣ: Σίγουρα όχι!
ΓΥΝΑΙΚΑ: Γιατί? Δεν σ αρέσει που είσαι παντρεμένος?
ΑΝΤΡΑΣ: Φυσικά και μ αρέσει
ΓΥΝΑΙΚΑ: Τότε?
ΑΝΤΡΑΣ: Καλά . . . Θα παντρευόμουν!
ΓΥΝΑΙΚΑ: Αλήθεια?
ΑΝΤΡΑΣ: . . .
ΓΥΝΑΙΚΑ: Και θα κοιμόταν στο κρεβάτι μας?
ΑΝΤΡΑΣ: . . . Λογικό δεν είναι?
ΓΥΝΑΙΚΑ: Και θάβαζες τις δικές της φωτογραφίες εκεί που είναι τώρα οι δικές
μου?
ΑΝΤΡΑΣ: Νομίζω έτσι είναι το σωστό
ΓΥΝΑΙΚΑ: Και θα καθόταν στην πολυθρόνα μου?
ΑΝΤΡΑΣ: . . . .
ΓΥΝΑΙΚΑ: Και θα χρησιμοποιούσε τα μπαστούνια τα δικά μου για το γκολφ?
ΑΝΤΡΑΣ: Όχι! Είναι αριστερόχειρας!

Πως τρομάζεις έναν άντρα

Πως τρομάζεις έναν άντρα?
-Κρύβεσαι και του πετάς ρύζι!!!

Όταν πέθανε ο άντρας της,

Όταν πέθανε ο άντρας της, η χήρα βάζει το αγγελτήριο του θανάτου του
στην εφημερίδα, αναφέροντας ότι πέθανε από γονόρροια.
Όταν το είδε αυτό ένας καλός οικογενειακός φίλος, της τηλεφώνησε κα ιτης είπε:
- Το ξέρεις πολύ καλά ότι πέθανε από διάρροια κι όχι από γονόρροια. Τι
είναι αυτά που έβαλες στην εφημερίδα;
- Φυσικά και το ξέρω ότι πέθανε από διάρροια κι όχι από γονόρροια αλλά
σκέφτηκα ότι καλύτερα να τον θυμόνται σαν μεγάλο εραστή, παρά σαν τον
μεγάλο... χέστη, που ήταν.

...ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ...

..Άσχετα με το τι πιστεύω για την σημερινή ημέρα προσωπικά,όσον αφορά όμως το συναίσθημα που την πρεσβεύει,είναι ..all time classic και ..all weather!
Οπότε,για όσους σήμερα φοράνε τα "καλά" τους και πρόκειται να την υμνήσουν ξεχωριστά,τους αφιερώνω τα παρακάτω αποφθέγματα διάφορων προσωπικοτήτων.
Διαλέξτε και προσαρμόστε όποιο από τα παρακάτω ταιριάζει στην περίπτωσή σας και σας αντιπροσωπεύει!....

• «Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα»
  Αριστοτέλης
  
• «Στα όνειρα και την αγάπη τα πάντα είναι δυνατά»
  Janos Arnay
  
• «Η νύχτα μου έχει γίνει ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα εξαιτίας σου»
  Ibn Abbad
• «Στην πραγματική αγάπη θέλεις το καλό του προσώπου. Στην ρομαντική αγάπη θέλεις το πρόσωπο»
  Margaret Anderson 
• «Αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής»
  Aγιος Αυγουστίνος
  
• «Το φιλί είναι ένα όμορφο κόλπο, που σχεδίασε η φύση, για να σταματούν οι λέξεις όταν τα λόγια είναι περιττά»
  Ingrid Bergmen
  
• «Κάθε λεπτό από την ώρα ενός ερωτευμένου, αξίζει όσο μία ολόκληρη καθημερινή ζωή»
  Aphra Behn
  
• «Τα λόγια σου είναι η τροφή μου, η ανάσα σου το κρασί μου. Είσαι τα πάντα για μένα»
  Sarah Bernhardt
  
• «Στα πιο τρελά όνειρα μου, παίζεις τον ήρωα μου. Στην πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας, με σώζεις, και σώνεις τη ζωή μου»
  Bliss and Cerney 
• «Αν αφαιρέσεις την αγάπη, η γη είναι ένας τάφος»
  Robert Browning
  
• «Για να την δεις έπρεπε να την αγαπήσεις, να αγαπήσεις μόνο εκείνη και να την αγαπήσεις για πάντα»
  Robert Burns
  
• «Περπατάει στην Ομορφιά, όπως η νύχτα
  με ατμόσφαιρα χωρίς σύννεφα και ουρανούς με αστέρια
  Και κάθε καλό από σκοτάδι και λάμψη
  συναντούν την όψη της και τη ματιά της..»
  Λόρδος Βύρωνας
  
• «Σαν τη μουσική μέσα στα νερά, η αγάπη είναι μία γλυκιά φωνή που ακούω»
  Λόρδος Βύρωνας
  
• «Σ' αγαπώ, όχι για αυτό που είσαι, Αλλά για αυτό που είμαι εγώ όταν είμαι μαζί σου»
  Roy Croft
  
• «Το μόνο αληθινό δώρο είναι μία δόση από εσένα»
  Ralph Waldo Emerson
  
• «Η αγάπη καταλαγιάζει πάνω στα μάτια, και φέρνει μία μαγευτική χάρη στην καρδιά»
  Ευριπίδης
  
• «Την αγαπώ και αυτό είναι η αρχή των πάντων»
  F . Scott Fitzgerald .
  
• «Αγάπη είναι εκείνη η συνθήκη κατά την οποία η ευτυχία ενός άλλου προσώπου είναι ουσιαστική για τη δική σου»
  Robert Heinlein
  
• «Ότι αισθάνομαι για σένα θυμίζει λιγότερο τη γη και περισσότερο έναν ουρανό χωρίς σύννεφα»
  Victor Hugo (;)
  
• «Είναι τόσο εύκολο, Να σκέφτεσαι την Αγάπη, Να μιλάς για την Αγάπη, Να εύχεσαι την Αγάπη, Αλλά δεν είναι πάντα εύκολο, Να αναγνωρίζεις την Αγάπη, Ακόμα και όταν την κρατάμε�Στα χέρια μας»
  Jaka
  
• «Δύο ψυχές μαζί αλλά μία σκέψη, δύο καρδιές που χτυπούν σαν μία»
  John Keats
  
• «Τα καλύτερα και πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορείς να τα δεις ή να τα αγγίξεις. Τα αισθάνεσαι μόνο με την καρδιά»
  Helen Keller
  
• «Όταν ήρθες ήσουν σαν κόκκινο κρασί και μέλι, και η γεύση σου ήταν τόσο γλυκιά που έκαψε το στόμα μου»
  Amy Lowell
  
• «Κάνε με αθάνατο με ένα φιλί σου»
  Christopher Marlowe
  
• «Αγάπη είναι το γοητευτικό ηλιοβασίλεμα κάθε καρδιάς»
  Alphonse Marie de la Martine
  
• «Στην αριθμητική της αγάπης, ένα συν ένα κάνουν τα πάντα, και δύο μείον ένα ίσον μηδέν»
  Mignon McLaughlin
  
• «Βλέπω τις ώρες που πέρασα μαζί σου, σαν έναν αρωματισμένο κήπο, με ένα αχνή λάμψη και ένα πηγάδι να τραγουδάει�εσύ και μόνο εσύ με κάνεις να νιώθω ότι είμαι ζωντανός�’λλοι άντρες, ξέρω, ότι έχουν δει αγγέλους αλλά εγώ είδα αυτά, και αυτή η τέχνη είναι αρκετή»
  George Moore
  
• «Στην αγάπη υπάρχουν δύο πράγματα: σώματα και λέξεις»
  Joyce Carol Oates
  
• «Έγινα ένας νερόμυλος, που γυρίζει και σε γεύεται, όσο τα νερά κινούνται»
  Rumi
  
• «Μου λείπεις περισσότερο από όσο θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, και σκέψου ότι ήμουν προετοιμασμένος γι� αυτό»
  Vita SackvilleWest
  
• «Η ζωή μας έμαθε ότι αγάπη δεν είναι να κοιτάζει ο ένας τον άλλον, αλλά να κοιτάζουν και οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση»
  Antoine de Saint Exupery
  
• «Μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καθαρά τα πράγματα: Αυτό που έχει αξία δεν φαίνεται με τα μάτια»
  Antoine de Saint Exupery 
• «Κάποιες φορές όταν σε κοιτάζω μου κόβεται η ανάσα, και όλα τα πράγματα που θέλω να πω, δεν βρίσκουν φωνή. Μετά, μέσα στην απόλυτη σιωπή, ελπίζω ότι τα μάτια μου θα μιλήσουν όπως η καρδιά μου»
  Robert Sexton
  
• «Η καρδιά μου είναι πάντα στην υπηρεσία σου»
  William Shakespeare
  
• «Αγάπη είναι να ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας σε άλλους και η λάμψη αυτής της αναγνώρισης»
  Alexander Smith
  
• «Το να αγαπάς είναι να παίρνεις μία γεύση από τον παράδεισο»
  Karen Sunde 
  «Φίλησε με και θα δεις τα αστέρια, αγάπησε με και θα σου τα δώσω»
  'Aγνωστος

..Άντε,αρκετά είναι αυτά!Διάλεξε όποιο σου αρέσει,αντέγραψε το σε μία καρτούλα και πρόσφερέ του/της,μαζί με το συνοδευτικό δωράκι σου!
Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ!..Αυτό που θα αντιγράψεις,να είσαι σίγουρος/ρη,ότι πρέπει να ισχύει για όλες τις ημέρες του χρόνου!...

ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ!...

...Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΤΡΕΛΛΑ...

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: ‘Τι είναι το κρυφτό;

Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να  παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο Aνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει.

‘Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και το Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

....1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

  Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.
Ένιωσε τον ‘ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

...ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΠΩΝΥΜΟ " Καρατζαφέρης";

Γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Παρουσίαση με λίγα λόγια: Η γλωσσική ιστορία του επωνύμου Καρατζαφέρης, ίσως καθησυχάσει όσους αγωνιούν για την τύχη της Ελληνικής γλώσσας ανάμεσα σε τόσες ξένες λέξεις. Ίσως τους βοηθήσει να καταλάβουν ότι τα ονόματα Χασάν, Αμπντούλ και άλλα μπορούν να μπουν στη ζωή μας, δίχως να αλλοιωθεί η ταυτότητα του πολιτισμού μας.

Σχετικά με το επώνυμο Καρατζαφέρης είναι γνωστό ότι το πρώτο συνθετικό Καρά, στην Τουρκική γλώσσα, σημαίνει “Μαύρος”.
Στην ελληνική γλώσσα αφομοιώθηκε πλήρως είτε με την κυριολεκτική σημασία, π.χ. καραμπογιά, καραγκιόζης (goz: μάτι> καραγκιόζης =μαυρομάτης), Καραγιάννης (: Μαυρογιάννης) κ.ά., είτε με την υποτιμητική/μειωτική σημασία, π.χ.: καράβλαχος, καράγυφτος κ.ά.

Το β’ συνθετικό του επωνύμου Καρατζαφέρης (-τζαφέρης) δημιουργεί κάποια προβλήματα στην ετυμολογική ανάλυση, επειδή υπάρχουν διάφορες ερμηνείες, όπως:

α. Κατά την πρώτη εκδοχή το β΄ συνθ. του επωνύμου Καρατζαφέρης > -τζαφέρης παράγεται από τον πολύτιμο λίθο ζαφείρι < αρχ. ελλ. σάπφειρος > λατ. Sappirus (κάποιοι το συνδυάζουν και με το εβρ. Sappir, αλλά, γενικά, είναι άγνωστη η αρχική προέλευση της λέξης. Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία το επώνυμο Καρατζαφέρης σημαίνει Μαύρο Ζαφείρι (μάλλον απίθανο, γιατί είναι άσχετο με την ελληνική φύση). 

β. Η δεύτερη εκδοχή για το β’ συνθετικό -τζαφέρης είναι ότι προέρχεται από το μεσαιωνικό ουσιαστικό της Αλβανικής γλώσσας “τζαφέρ” που σημαίνει “άλογο”. Στην Αραβική, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, σημαίνει και γάιδαρος. Στην Ελληνική θα αποκαλούσαμε το επώνυμο Καρατζαφέρη ως “μαυροάλογο” ή “μαυρογάιδαρο”

γ. Στα Τούρκικα το όνομα Τζαφέρ είναι πολύ διαδεδομένο π.χ. Τζαφέρ Ταγιάρ (Çafer Tayar), στρατηγός του τουρκικού στρατού, αλβανικής καταγωγής. Το όνομα Τζαφέρ έφτασε στην Τούρκικη γλώσσα από την Αραβική. Πρόκειται για το μεταλλαγμένο “Ja’far”, جعفر , το οποίο είναι ένα πολύ συνηθισμένο Αραβικό όνομα. 
Ο πιο γνωστός Ja’far ήταν ο Ja’far ibn Abī Tālib (ο Τζαφάρ γιος το Abi Ταλέμπ) ο οποίος ήταν ο Θείος το Προφήτη Μωάμεθ, με το παρατσούκλι Ja’far at-Tayyār (δηλαδή ο Ja’far, ο ιπτάμενος, που βρισκόταν παντού και ανακατευόταν με όλα). 
Ο Άλλος γνωστός “Ja’far” ήταν ο έκτος Ιμάμης των Σιιτών, ο Ja’far al Sadeq (ο Ja’far, ο Τίμιος)*.
Για το λήμμα Ja’far υπάρχει αναφορά στο λεξικό του Deh’khoda. To λεξικό αναφέρει ένα ποίημα του 14ου αιώνα : «είδα τον Τζαφάρ πάνω στο τζαφάρ (: γάιδαρο) που έτρωγε τζαφαρί (: μαϊντανό) και πέρασε από το τσαφάρ (: γέφυρα)» (μεταφρ. Κ. Ραχίμι). Πρόκειται για ένα λογοπαίγνιο, γιατί στην Αραβική ο μαϊντανός, η γέφυρα και ο γάιδαρος αναφέρονται ως Τζαφάρ. 

Ποιος να ξέρει αν η ετυμολογική καταγωγή του επωνύμου Καρατζαφέρης είναι Ελληνική, Τούρκικη, Αραβική, Εβραϊκή; Σίγουρα, όμως, όταν βλέπω τον Αμπντούλ και τον Χασάν στα φανάρια ξέρω ποιο θα είναι το μέλλον των απογόνων τους, μετά από αιώνες, αν παραμείνουν στην Ελλάδα. Ίσως θα ονομάζονται Αμπντουλίδης ή Χασανάκης.

Ίσως θα γίνουν Πατριώτες, Κήνσορες, Τιμητές, θα μιλάνε στην τηλεόραση μπροστά από Σημαίες και Αγίους και θα προσπαθούν να επαναφέρουν τους παραστρατημένους Έλληνες στο σωστό δρόμο.

Αφήνω τον πεινασμένο Χασάν και Αμπντούλ να μου καθαρίσουν το παρ-μπριζ στα φανάρια και σιγοτραγουδώ : “…γέλα, γέλα πουλί μου, γέλα, είναι η ζωή μια τρέλα…”

• * Σημείωση: Για τη μετάλλαξη του Ja’far σε Τζαφέρης έχουμε δύο μεταβάσεις, αρχικά από τα Αραβικά στα Τούρκικα και μετά στα Ελληνικά. Όταν υπάρχουν δυο -α- στις λέξεις που μεταφέρονται από τα Αραβικά στα Τούρκικα, το πρώτο -α- προφέρεται βαθύ -α- , και το δεύτερο προφέρεται -ε-. Το Ja’far στα Τουρκικά προφέρεται CÂFER και γι αυτό έφτασε στα Ελληνικά ως Τζαφέρ > Τζαφέρης.

Σημ. Καιφυσικά,μας ανοίγουν τα μάτια,τα..http://www.24grammata.com/?p=5331

..ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ...

Ξεκινάμε το ταξίδι μας από την Κύπρο και την πρωτεύουσα Λευκωσία. Η ονομασία της ασφαλώς ετυμολογείται από το λευκός, αλλά χωρίς να ξέρουμε την ακριβή ετυμολογία. Το βέβαιο είναι πως η πρώτη ονομασία της πόλης ήταν Λευκόθεον, ενώ στα βυζαντινά χρονικά αναφέρεται ως Λευκουσία, πράγμα που οδήγησε πολλούς να την ετυμολογήσουν από το λευκή + ουσία, ενώ επίσης υπάρχει η παράδοση ότι την ανοικοδόμησε ο Λεύκος, γιος του Πτολεμαίου Α’.
Όταν ήρθαν οι Λουζινιάν, την εποχή της Φραγκοκρατίας, παρετυμολόγησαν το όνομα με το ελληνικό νίκη κι έτσι προέκυψε το Nicosia, όπως είναι γνωστή η πόλη στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Η τουρκική ονομασία, Lefkoşa, έρχεται από τα ελληνικά.

Επόμενος σταθμός, η Μαδρίτη, Madrid στα ισπανικά. Το όνομα από ένα φρούριο του 10ου αιώνα που λεγόταν Magerit στα αραβικά, το οποίο πολλοί θεωρούν ότι προέρχεται από το λατινικο Majoritum (major=μείζων, σπουδαίος) αλλά μάλλον το λατινικό είναι παρετυμολογία του αραβικού ονόματος.
Αλλά αφού βρεθήκαμε στην Ισπανία θα πάμε και στη Βαρκελώνη, Barcelona. Λεγόταν Βαρκινών την ελληνιστική εποχή και λέγεται πως οφείλει τ’ όνομά της στον Αμίλκα Βάρκα, τον Καρχηδόνιο στρατηγό που θρυλείται πως την ίδρυσε.

Μετά θα πάμε στις Βρυξέλλες, Bruxelles στα γαλλικά, παλιότερα Bruocsella, από το γερμανικό broka που θα πει βάλτος και το sali, δωμάτιο, κτίριο, δάνειο από το λατινικό cella. Παναπεί, σπίτι στους βάλτους.

Ανεβαίνουμε λίγο πιο πάνω στο Άμστερνταμ, Amsterdam. Πρόκειται για τον υδατοφράκτη (dam) πάνω στον ποταμό Άμστελ. Από εκεί και η γνωστή μάρκα μπίρας. Την εποχή του, ο Κοραής το έλεγε Αμστελόδαμον. Όμως, έδρα της ολλανδικής κυβέρνησης είναι η Χάγη, όνομα που το δανειστήκαμε από το γαλλικό Hague. Στα ντόπια λέγεται Den Haag, σύντμηση του ’s-Gravenhage, που σημαίνει «ο φράχτης του κόμη», απόηχος μιας εποχής που οι ευγενείς περίφραζαν απέραντες εκτάσεις.

Συνεχίζουμε στην Τσεχία, πρωτεύουσα η Πράγα, Praha στα ντόπια. Πιθανώς η προέλευση του ονόματος βρίσκεται στη λέξη pražati, που σημαίνει το καμένο δάσος, που το καίνε για να ανοίξουν τόπο για καλλιέργεια ή οικοδόμηση.

Να μην ξεχάσουμε και την Ελβετία, που έχει πρωτεύουσα τη Βέρνη, Bern. Ετυμολογείται πιθανώς από ινδοευρωπαϊκή ρίζα ber- (ελώδης τόπος), αν και πολλοί προτιμούν να την παράγουν από το παλαιογερμανικό bero «αρκούδα».

Πεταγόμαστε στη Ρουμανία, που παρά λίγο να την ξεχάσουμε. Το Βουκουρέστι (Bucureşti) μπορεί να ετυμολογείται από κάποιον Bucur, βοσκό, που ήταν ο ιδρυτής της πόλης.

Η Άγκυρα, Ankara οφείλει την ονομασία της σε φρυγική λέξη που σημαίνει φαράγγι. Η ελληνική ονομασία είναι αρχαία και είναι παρετυμολογία.

Όμως για την Αθήνα, τα πράγματα δεν είναι τόσο καθαρά. Οι αρχαίοι ήθελαν το όνομα της πόλης να προέρχεται από τη θεά Αθηνά, αλλά (όπως και στη Ρώμη με το Ρωμύλο) το αντίστροφο έχει συμβεί: η θεά πήρε το όνομά της από την πόλη. Το όνομα της Αθήνας είναι προελληνικό, ίσως από μια παλιότερη θεότητα, την Αθήνη. Όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις που είδαμε στο άρθρο αυτό, τα τοπωνύμια, επειδή είναι παμπάλαιες λέξεις, κρατάνε πεισματικά τα μυστικά τους.


Πηγή

...ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ...

Στην καφετέρια

Μια κοπέλα κάθεται σε μια καφετερία, και ξύνει ασυναίσθητα το αυτί της με το κλειδί του αυτοκινήτου της.
Κάποιος κάθεται και την παρακολουθεί πολλή ώρα...
Και κάποια στιγμή αυτή τσαντισμένη τον ρωτά γιατί την κοιτάει επίμονα.
- Περιμένω, λέει αυτός.
- Τι περιμένεις;
- Να δω, θα πάρεις μπροστά ή να σε σπρώξω!!!

Η δοκιμή της μπανιέρας

Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης σε ψυχιατρική κλινική, ρώτησα το διευθυντή πώς καθορίζεται εάν ένας ασθενής πρέπει ή όχι να εισαχθεί στην κλινική  για θεραπεία;

"Λοιπόν," είπε ο διευθυντής, « γεμίζουμε ως επάνω μια μπανιέρα, και έπειτα δίνουμε ένα κουταλάκι του γλυκού, ένα φλυτζάνι τσαγιού και έναν κουβά στον ασθενή και ζητάμε από αυτόν να αδειάσει τη μπανιέρα. »

« Ω, καταλαβαίνω»,, ' Είπα. ' «Ένα φυσιολογικό άτομο θα χρησιμοποιούσε τον κουβά επειδή είναι μεγαλύτερος από το κουτάλι ή το φλυτζάνι τσαγιού. »

« Όχι» είπε ο διευθυντής, «Ένα φυσιολογικό άτομο θα τραβούσε το βούλωμα. Θέλετε ένα κρεβάτι κοντά στο παράθυρο; »

Θα προωθήσετε αυτό, ή θέλετε το κρεβάτι δίπλα στο δικό μου;

...ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ;..

...Έλα μου,ντε!!!...

ΜΗΝΑΣ ΤΟΥ ΜΕΛΙΤΟΣ: 

Λέγεται αποκλειστικά για τον πρώτο μήνα συζυγικήςδιαβίωσης , όταν δηλαδή, ακόμα και στα πιο αταίριαστα ζευγάρια αυτόν τον μήνα
είναι όλα « μέλι γάλα». Οι Τεύτονες, ο αρχαιότερος λαός της Γερμανίας, όταν
παντρεύονταν, συνήθιζαν να πίνουν υδρόμελο ( μέλι αραιωμένο με νερό), επί ένα
μήνα ακριβώς. Από αυτό εκαθιερώθει και ο λεγόμενος « μήνας του μέλιτος».

ΦΤΥΣΕ ΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΣΟΥ:

Οι αρχαίοι Έλληνες, και κυρίως οι Μακεδόνες
πολεμιστές, πριν από κάθε μάχη, έφτυναν τρεις φορές τον κόρφο τους, πιστεύοντας
ότι έτσι απομάκρυναν το κακό και τον κίνδυνο από κοντά τους. Η πρόληψη αυτή
διατηρήθηκε μέχρι σήμερα με την ίδια ακριβώς έννοια.

ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΛΟΓΑ: 

Το γνωστό μας αυτό απόφθεγμα το λέμε όταν εννοούμε ότι
αυτός ή κάποιος άλλος λέει πολλά και διάφορα και ………….. πράσσειν άλογα. Το
«πράσσειν» είναι το απαρέμφατο του ρήματος της Αττικής διαλέκτου « ΠΡΑΤΤΩ ή
ΠΡΑΣΣΩ» που σημαίνει ότι αυτός « ΠΡΑΣΣΕΙΝ» ( κάνει κάτι) ΑΛΟΓΑ (χωρίς
σκέψη, χωρίς λογική). Το Α μπροστά από κάθε λέξη είναι στερητικό της ιδιότητας
που ακολουθεί όπως : κακός, Άκακος, χρηστός – Άχρηστος, πλυμένος – Άπλυτος,
αμαρτωλός – Αναμάρτητος.

ΔΕΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΣΤΑΝΑ: 

στην Μάνη όλοι οι κάτοικοι, μικροί μεγάλοι,
κρατούσαν όπλα. Για αυτό δεν έλεγαν πόσους κατοίκους έχει το κάθε χωριό, αλλά
πόσα όπλα έχει. Ο Ιμπραίμ , κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους νικήσει με πόλεμο,
παρά με πονηριά. Έστειλε, λοιπόν, έμπιστους ανθρώπους, μεταμφιεσμένους σε
καστανάδες, μοιράζοντας δωρεάν κάστανα, αλλά μαζεύοντας και πληροφορίες για
τον στρατό των Μανιατών. Έγιναν, όμως αντιληπτοί και συνελήφθησαν. Όταν
έντρομοι ρώτησαν τι θα τους κάνουνε τώρα, οι Μανιάτες απάντησαν ότι εμείς, δεν
χαρίζουμε κάστανα! Εννοώντας ότι μιλάνε σοβαρά και τους περιμένει τιμωρία.

ΤΙΝΑΞΕ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ:

κάθε άνθος, κάθε λουλούδι, έχει κάτι μικρά φυλλαράκια,
που στην δενδροκομία λέγονται «πέταλα». Όταν το άνθος αρχίζει να μαραίνεται, τα
πέταλα αυτά πέφτουν και τινάζονται. Μεταφορικά τώρα, όταν κάποιος πεθαίνει
επικράτησε να λέμε « τίναξε τα πέταλα» ή τα κακάρωσε.

Ο, ΤΙ ΕΙΠΑΜΕ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΑΛΑΤΙ:

ως γνωστόν , το νερό όταν πέσει πάνω στο
αλάτι, εκείνο λιώνει και εξαφανίζεται. Έτσι, λοιπόν, όταν συζητάνε δύο ή
περισσότεροι κάποιο μυστικό, δεσμεύονται μεταξύ τους , αυτό να μην διαρρεύσει
παρά να εξαφανιστεί, όπως το νερό και το αλάτι, πράγμα όμως που δεν τηρείται
σχεδόν ποτέ.

...ΤΑ ΝΑΥΤΑΚΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ...

...Και έγινα πάλι  8 χρονών όπως το εχω ήδη δηλώσει...

…Και βρέθηκα μπροστά στα ναυτάκια του Αιγαίου που ξεπήδησαν μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής..

Οι μικρές, γλυκές ,παιδικές φατσούλες,μεστές πλέον με τα χαρακτηριστικά της ωριμότητας,της εμπειρίας,των βιωμάτων…

Φοβερά συναισθήματα,πρωτόγνωρα ,ικανά να μας γυρίσουν πίσω 40 χρόνια και να μας ρίξουν μέσα στη σχολική αυλή του 46^ου Δημοτικού.

Δάκρυα και γέλια μαζί έγιναν ένα τεράστιο ψυχολογικό μεταφορικό μέσον που μας ταξίδεψε στα παιδιακίσια μας.

Ο χρόνος σταμάτησε εκεί..Συρρικνώθηκε...  Παρελθόν και παρόν συναντήθηκαν σε εκείνο το σημείο...

Ο καθένας ξεχωριστά,ξετύλιξετην πορεία της ζωής του

Πορείες,που η κάθε μία ξεχωριστά ,κάλλιστα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο ράφι κάποιας βιβλιοθήκης..

Αναπολήσαμε την παιδική μας αθωότητα,την παιδική μας αφέλεια,τον παιδικό αυθορμητισμό.

Χρόνια ονειρεμένα ,που κανένα παιδί της νεότερης γενιάς δεν πρόκειται να βιώσει...

Περίεργη και πανέμορφη βραδιά συνάμα!...

Στο τέλος,μία ξενάγηση στη παλιά την γειτονιά,με έφερε στη σκληρή πραγματικότητα..

Στην θέση των παλιών χαμηλών σπιτιών με τους κήπους και τις αυλές τους,έστεκαν θεόρατες κακοχτισμένες πολυκατοικίες..

Το μικρό 46ο Δημοτικό που μας ανέστησε,αντικαταστάθηκε από ένα κακόγουστο,ψυχρό τεράστιο τσιμεντένιο σχολικό συγκρότημα.

.Ένα σχολειό,κτισμένο όπως όλα τα άλλα,κατάλληλο,για να ανασταίνει ψυχρά παιδιά,κατάλληλο για να μην επιτρέπει την παιδική αθωότητα να γίνει κομμάτι του κύκλου της ζωής τους..

Πέρασαν οι ώρες φορτισμένες συναισθηματικά.

Αποχαιρετιστήκαμε με την υπόσχεση ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή...

...Την επόμενη φορά ,το προσκλητήριο θα βγάλει στην αναφορά και τα υπόλοιπα .."ναυτάκια του Αιγαίου"...

...ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΗ ΘΕΛΕΙ ΣΚΟΤΩΜΑ;...

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός

Η Έλλη θέλει σκότωμα
θέλει καραμανιόλα
γιατί άφησε τον άντρα της
και τα παιδιά της όλα

 To τραγούδι της Έλλης είναι γνωστό παραδοσιακό τραγούδι της Σμύρνης. Στην πρώτη ηχογραφημένη έκδοση του, περίπου το 1915, φέρει το τίτλο «Έλλη – Έλλη» και αποδίδεται από τη Σμυρναίικη Εστουδιαντίνα (ηχογράφηση Σμύρνης).
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1919, θα ηχογραφηθεί στην Αμερική από τον Γ. Κατσαρό – Θεολογίτη (το πραγματικό του όνομα) με παραλλαγμένο τίτλο : «α  κακούργα ΄Ελλη». Αυτή η ηχογράφηση είναι και  η η πρώτη επίσημη ηχογράφηση του Γ. Κατσαρού. Στην εποχή μας τραγουδήθηκε από τη Γλυκερία και πολλές άλλες κομπανίες. Πάντως, στιχουργικά δεν έχει καμία σχέση το τραγούδι που ερμήνευσε ο Κατσαρός με το τραγούδι που ερμήνευσε η Γλυκερία

Η ιστορία της Έλλης;


Στα τέλη του 1800 η κοινωνία της Σμύρνης αναστατώθηκε από το σκάνδαλο της τσαχπίνας και ξεδιάντροπης Έλλης. Μικροπαντρεμένη και μητέρα, τουλάχιστον, δύο παιδιών έτυχε να ερωτευτεί έναν Τούρκο αξιωματούχο (τον κομισέρη) και παρακινημένη από τον τυφλό έρωτα της, εγκαταλείπει τον άντρα και τα παιδιά της και πάει να ζήσει με τον Τούρκο ομορφονιό.
ηρος της φυλής επιστρατεύεται και  πλάθει ένα από τα ομορφότερα τραγούδια μας, καταδικάζοντας για πάντα την κακούργα Έλλη στο πανελλήνιο.