...ΣΟΦΙΕΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΜΑΤΑ...

..Σκαλίζοντας στο αγαπημένο μου τεφτέρι,βρήκα ορισμένες σοφίες,που είχα κατά νού να τις ανεβάσω εδώ.

Ξαναδιαβάζοντάς τις,ανακάλυψα ότι τις είχα ξεχάσει ΟΛΕΣ!! Τόσο θεωρητικά,όσο και πρακτικά..

Οπότε αποφάσισα να τις..'κρεμάσω',για να τις έχω πρόχειρες,στα..δύσκολα...!

Αν θέλετε μπορείτε να τις οικειοποιηθείτε ελεύθερα!

Άλλωστε ,.."SCRIPTA MANENT"..

- O σοφός αναζητά την σοφία.Ο τρελλός,πιστεύει ότι την έχει βρεί...( Περσική παροιμία)

-'Ισως είναι σημαντικότερο,να γνωρίζει κανείς τι δεν πρέπει να σκέφτεται,παρά τι πρέπει να σκέφτεται..( Άγνωστος)

-Να μιλάς μόνο όταν τα λόγια σου είναι καλύτερα από την σιωπή ..( Αραβική παροιμία)

-Για κάθε φορά που μετανοιώνεις που δεν είπες κάτι,θα μετανοιώσεις 100 φορές που δεν έμεινες σιωπηλός..( Λάο-Τσε)

-Μία πέτρα πέφτει σε μία στάμνα,-αλλοίμονο για την στάμνα!-.Μία στάμνα,πέφτει επάνω σε μία πέτρα,-αλλοίμονο στη στάμνα-.

Σε κάθε περίπτωση,είναι κακό για τη στάμνα!..[ πολύ μου αρέσει αυτή!].( Ταλμούδ)

-Μην ζητάς παντού την απόλαυση,αλλά να είσαι πάντα έτοιμος να τη βρείς.( Τζων Ράσκιν)

-Οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν,είναι πολύ πλούσιοι!..( Κινέζικη παροιμία)

-Η ψυχή δεν μαθαίνει!Απλώς θυμάται αυτά που ήξερε πάντα! (Νταούντ Ελ Γκάφφε)

-Η ειλικρίνεια,είναι το μόνο γνήσιο νόμισμα που κυκλοφορεί παντού.( Κινέζικη παροιμία)

-Η φύση χρειάζεται λίγα πράγματα,όμως η φαντασία σου,χρειάζεται πολλά! ( Βουδιστική σοφία)

-Αν δεν επιθυμείς να κάνεις κακό,τότε δεν υπάρχει ούτε μία καλή πράξη που δεν μπορείς να κάνεις ( Κινέζικη παροιμία)

-Δύναμη έχει εκείνος,που μπορεί να παραμείνει σιωπηλός σε μία φιλονικία,παρ'όλο που έχει δίκιο..[αυτή η παροιμία δεν με αντιπροσωπεύει καθόλου!]-( Κινέζικη σοφία)

...Αυτές και άλλες πολλές ακόμα..Ήταν μία μικρή προθέρμανση και εισαγωγή...

...ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΑ ΣΟΚΚΑΚΙΑ...

...Τους 11 μήνες του χρόνου,ζώ και περιμένω με ανυπομονησία τον Αύγουστο!
Τον μήνα τον μοναδικό,που λατρεύω την Αθήνα,γιατί μόνο τότε εκεμεταλλεύομαι τον χρόνο μου και τον προσαρμόζω στην πραγματικότητα της ερημωμένης πρωτεύουσας.
Είναι η πολυπόθητη περίοδος,που παίρνω την εκδίκηση της τρελλαμένης και καταπιεσμένης αστής!
Μα ναι!Έτσι ακριβώς είναι!
Τον Αύγουστος στην Αθήνα,βρίσκω την ευκαιρία,να κοκκαλώσω για λίγο τον χρόνο,να βάλω τρικλοποδιά στον φρενήρη ρυθμό του,που με εμποδίζει τις υπόλοιπες ημέρες να νοιώσω τα λεπτά,τις ώρες του,με αποτέλεσμα να κυλάει μέσα από εμένα ,χωρίς να μπορώ να τον καταλάβω..!
Και φυσικά,αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε εμένα!Συμβαίνει σε όλους μας δυστυχώς..!

…Τον Αύγουστο λοιπόν στην πόλη μας,τα συναισθήματα και τα αισθήματά μου προς αυτήν,αλλάζουν..!Ναι,αλλάζουν! Φοράω τα..μάτια της τουρίστριας,τα αθλητικά μου παπούτσια και την περπατώ..



….Περπατώ στα χιλιοπερπατημένα σοκκάκια της,παρατηρώ τις όποιες αλλαγές έχουν υποστεί από την τελευταία φορά που τα έχω επισκεφτεί,πίνω καφέ στο Θησείο και ουζάκια στου Ψυρρή,ψωνίζω από τους πλανόδιους έγχρωμους και μη ,χειροποίητα και ασημένια κοσμηματάκια,χαζεύω μπροστά στους παπατζήδες και..ακόυω την "μοίρα " μου,από την επί χρόνια,μόνιμη πλέον τσιγγάνα στο Θησείο…,κάθε φορά,μου λέει και κάτι διαφορετικό..,γι αυτό μου αρέσει..,για την σταθερότητα των μελλούμενων της..!χα χα!..





…Την λατρεύω την Αθήνα τον Αύγουστο!Αλλάζει μορφή μπροστά στα μάτια μου,γίνεται και εκείνη πολύ καλή μαζί μου..,φοράει τα καλά της για να με κρατήσει και να συνεχίζω να την περπατώ…








…Αφουγκράζομαι τους χιλιοειπωμένους ψίθυρους,του "τότε",αισθάνομαι τους παλμούς από τα ελάχιστα εγκαταλελειμένα και ερειπωμένα παλάτια του χθές..







…Καμαρώνω και ορέγομαι τα κουκλίστικα ανακατασκευασμένα νεοκλασσικά,που θα μπορούσαν να υπήρχαν περισσότερα,αν το ελληνικό κράτος,20 χρόνια πριν,είχε την ευαισθησία να τα διατηρήσει και να μην τα αφανίσει για ένα κομμάτι ψωμί.Πόσο ανόητοι και ρηχοί υπήρξαν?…






.Άλλος τόπος,άλλος κόσμος,άλλος χωροχρόνος..




..που ενώ μας ανήκει,δεν έχουμε την πολυτέλεια,να τον αισθανθούμε,να τον νοιώσουμε,να τον παρατηρήσουμε..







…Σ'αγαπώ άτιμη τον Αύγουστο, επειδή σε χάνω και σε μισώ τον υπόλοιπο χρόνο...






.Γίνε φιλική μαζί μου,κάνε και μία ..κοινοπραξία με τον χρόνο,και ίσως τα καταφέρουμε να συνυπάρξουμε επί καθημερινής βάσης..

...ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΜΟΥ...

...Η επίτοκος,δεν είχε πλέον άλλες δυνάμεις για να βοηθήσει.
Η μαμή,που από ώρες βρισκόταν στο πλάι της,είχε νοιώσει ότι ήρθε η στιγμή της επιλογής.
Ο ένας από τους δύο..Στις αρχές της δεκαετίας του 60,στην τότε μικρή επαρχιακή πόλη,τα μέσα επικοινωνίας και μεταφοράς,βρίσκονταν στα σπάργανα.
Η γυναίκα έπρεπε επειγόντως να μεταφερθεί στη κλινική.
Οι από ώρα παρευρισκόμενοι,πεθερά,μητέρα και μία θεία της επιτόκου,μπερδεύτηκαν!Δεν ήξεραν τι να περιμένουν..
Τον θάνατο,πριν ακόμα ολοκληρωθεί η γέννηση,ή την αναμενόμενη γέννηση και μετά την ολοκληρωτική παράδοση του 'ξενιστή" στην Αρχή;

Η γυναίκα,από ώρα είχε καταλάβει,ότι είχε σταματήσει η επικοινωνία μεταξύ αυτής και του εμβρύου της.
Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο,τους έβλεπε να προσπαθούν πάνω από το σώμα της,άκουγε τα βουβά κλάμματά τους,ένοιωθε την ανησυχία τους,αλλά δεν μπορούσε να τους καθησυχάσει..
Αναρωτιόταν,βλέποντας από ψηλά τα αγαπημένα της άτομα,γιατί έκλαιγαν,αφού αυτή και το μωρό της,δεν επρόκειτο να αποχωριστούν ο ένας τον άλλον.
Μέχρι που είδε την γερόντισσα γιαγιά της,να κάνει κάτι περίεργο..
Πήρε την Αγία Γραφή και αφού την τοποθέτησε επάνω στην κοιλιά της γυναίκας,άρχισε να ψελλίζει μία προσευχή!
Ο πόνος που ένοιωσε η γυναίκα ήταν αβάστακτος!Ξαφνικά άρχισε να νοιώθει το σώμα της..!,οι κτύποι της καρδιάς του μωρού,αντηχούσαν μέσα στους δικούς της...
Μέχρι που το άκουσε..
Άκουσε το με μεγάλη δυσκολία και αδυναμία το κλάμμα του.
Ζύγιζε 1650 γραμμρια.Δύσκολο να επιβιώσει..
Η μεταφορά έγινε στην κλινική.
Το μωρό,λιποβαρές,αρνούμενο επί μέρες την κάθε λήψη τροφής,ήταν καταδικασμένο..
Το ανέστησε,η φίλη της μητέρας του,αναλαμβάνοντάς το για μιά εβδομάδα και ταίζοντάς το με ρυζόνερο!Ούτως ή άλλως,δεν είχαν τίποτα να ρισκάρουν...
Και πέτυχε...

Σε ηλικία 4 ετών,το κοριτσάκι πλέον,από λάθος διάγνωση του παιδίατρου,μπαίνει στην εντατική στο λοιμωδών με την οστρακιά να έχει ολοκληρώσει την λειτουργία της..
Οι γιατροί έδωσαν 12 ώρες ζωής στο παιδί..
Αυτό που θυμάται ακόμα και τώρα,σε αυτές τις 12 ώρες προθεσμίας,είναι το οικονογραφημένο παραμύθι που της έφερε ο μπαμπάς της και της διάβαζε συνέχεια.
Τα ζώα της φάρμας και η ορχήστρα τους..

Ηχεί ακόμα στα αυτιά της το τραγούδι που της έβαλε να ακούσει ο μπαμπάς της,όταν βγαίνοντας από το νοσοκομείο επέστρεψαν σπίτι και την έβαλε να ξαπλώσει δίπλα τους στο μεγάλο διπλό τους κρεββάτι..
Ήταν η πρώτη φορά που τους είδε και τους δύο να κλαίνε και να γελάνε μαζί,χωρίς όμως να καταλαβαίνει τον λόγο...

Δεν με νοιάζει,που ξημέρωσα δύο νύχτες στο μπαλκόνι για να δώ την βροχή των άστρων,χωρίς αποτέλεσμα..!
Έχω το δικό μου που με συνοδεύει σε κάθε βήμα της ζωής μου,με προειδοποιεί,με σώζει,με σπρώχνει,με συμβουλεύει..

Ακολουθεί το ..χιτάκι της νεκρανάστασής μου!

Μετά από αυτό,ορκίστηκα ότι θα ακούω,μόνο ROCK!...

...ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ...

..Πριν 28 χρόνια,σαν σήμερα,αφού έρριξε μια ματιά τριγύρω της,στον κόσμο της,αποφάσισε ότι η στιγμή που περίμενε σαν φυσική κατάληξη στο κύκλο της ζωής,έφτασε..

Έμεινε ικανοποιημένη από το έργο της,που επί 82 χρόνια το έκτιζε μόνη της,πολλές φορές με λάθος υλικά,αλλά κατάφερνε πάντα,την τελευταία έστω στιγμή,να το διορθώσει και να το θεμελιώσει σωστά ..

Έδωσε τις τελευταίες ευχές και συμβουλές,έγνεψε στο φώς που την περίμενε και πέταξε με περίσσια ανυπομονησία σε αυτούς που την περίμεναν...

Αυτό που με τσάντισε όμως τότε,ήταν που δεν με ρώτησε..Δεν με ρώτησε αν ήμουν ΕΓΩ έτοιμη να δεχτώ την φυγή της..Ήξερε,ότι θα ήταν η πρώτη μου εμπειρία στο κομμάτι αυτό που λέγεται 'ΖΩΗ" .Π'οσο μάλλον,αν το κεφάλαιο το συγκεκριμένο είχε γραφτεί για εκείνη!..

Το κατευώδιό μου,ήταν μία εντελώς προσωπική μας υπόθεση..Είπαμε πολλά,όσα μπορούσαμε να πούμε στον λίγο χρόνο που μας απέμεινε,πριν οι λειτουργοί της τυπικής διαδικασίας αρχίσουν την τέλεση του έργου τους...

Δεν της επέτρεψα να με αφήσει!..Την έβαλα να μου υποσχεθεί ότι θα κρατούσε πάντα μαζί της τα γέλια μας στην αυλή του σπιτιού της όπου έζησα υπέροχες,παιδικές στιγμές μαζί της..

Της ορκίστηκα ότι θα της γίνω "τσιμπούρι" στην μετέπειτα ζωή μου,γιατί θα είχα πάντα την ανάγκη από τις συμβουλές της και τις καθοδηγήσεις της..Δεν χρειάστηκε πολύ ζόρι..

Μου είπε,την ένοιωσα,ότι το μεταξύ μας συμβόλαιο είχε επικυρωθεί από την στιγμή της γέννησης μου..

Έμεινα ήσυχη!Την άφησα να αρχίσει το ταξίδι που τόσο περίμενε και δεν φοβόταν..

Ξέρεις κάτι;

Δεν μου λείπει!Δεν μου λείπει,γιατί δεν έφυγε ποτέ από κοντά μου!Την έχω δίπλα μου,κάθε στιγμή της ημέρας,την νοιώθω,την ακούω,την βλέπω...

Το μόνο που μου λείπει όμως,είναι οι σταγόνες του καφέ που μου έριχνε στο πιατάκι,για να της κάνω παρέα..

Το παρακάτω κομμάτι,από τότε που πρωτοήχησε στα αυτιά μου,και κάθε φορά που ηχεί,με φορτίζει συγκινησιακά.

Δεν πειράζει αν δεν ξέρεις την γλώσσα..Είμαι σίγουρη ότι θα το καταλάβεις..

Τα συναισθήματα και τα αισθήματα εξ'άλλου,δεν χρειάζονται μετάφραση..

Δικό σου!

Αλλά πρόσεχε όμως..Μην αρχίσεις πάλι τα : "..τι είναι αυτά που ακούτε;"..,γιατί θα συγχιστώ και θα μας πιάσει πάλι το νευρικό μας γέλιο..

Σήμερα γιαγιά μου,θα φτιάξω το φαγητό που σού άρεσε...

Το τραπέζι θα είναι έτοιμο στις 2...

...ΑΓΑΠΗ..

Μία ομάδα επαγγελματιών ερεύνησε ένα δείγμα παιδιών 4-8 ετών ως προς την ερώτηση :

«Τί σημαίνει αγάπη».

Οι απαντήσεις ήταν οι εξής:

Τόνια 6 ετών

Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι της τα έβαφε ο παπούς μου παρότι και αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του».

Ρεββέκα 8 ετών

Όταν κάποιος σε αγαπά ο τρόπος πού προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του.

Βασίλης 4 ετών

Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλο.

Κάρολος 5 ετών

Αγάπη είναι όταν βγαίνεις γιά φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.

Χριστίνα 6 ετών

Αγάπη είναι αυτό πού σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη.

Λευτέρης 4 ετών

Αγάπη είναι όταν η μαμά φιάχνει καφέ γιά τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη,για να δεί αν τον πέτυχε

Δανιήλ 7 ετών

Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί με τον άλλο και να μιλάτε. Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία.

Αιμιλία 8 ετών

Η αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα, αν σταματήσεις το άνοιγμα θα ακούσεις την αγάπη

Πάνος 7 ετών

Αν θέλεις να μάθεις ν’ αγαπάς καλύτερα πρέπει να ξεκινήσεις από ένα φίλο πού μισείς.

Νίκη 6 ετών

Υπάρχουν δύο είδη αγάπης. Η αγάπη των ανθρώπων και η αγάπη του Θεού. Αλλά ο Θεός τα έχει φιάξει και τα δύο.

Τζένη 8 ετών

Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα.

Ελλη 7 ετών

Η αγάπη είναι σαν το γέρο και τη γριά πού μετά από τόσα χρόνια πού γνωρίζονται είναι ακόμα φίλοι.

Θωμάς 6 ετών

Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μου μ΄έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ηταν ο μόνος πού το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.

Μαρία 8 ετών

Η μαμά μου με αγαπάει πιό πολύ απ’ όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω γιά ύπνο.

Κλαίρη 6 ετών

Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά την καλύτερη μερίδα φαί.

Ελένη 5 ετών

Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι απ’ τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Χρήστος 7 ετών

Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλύφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα.

Μαριάννα 4 ετών

Ξέρω ότι η αδελφή μου μ’ αγαπά γιατί μου δίνει όλα τα ρούχα της ακόμα κι άν πρέπει να βγεί έξω και να αγοράσει άλλα.

Λάμπρος 4 ετών

Αφήνω την μεγαλύτερη αδελφή μου να με πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ’ αγαπάει. Κι μετά εγώ πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω.

Αλεξάνδρα 4 ετών

Όταν αγαπάς κάποιον οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια.

Κατερίνα 7 ετών

Αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει το μπαμπά στην τουαλέτα και δεν σιχαίνεται.

Μάρκος 6 ετών

Δεν πρέπει να λές σ’ αγαπώ αν δεν το εννοείς.

Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχεια γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε.

Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια έκανε κάποτε ένα διαγωνισμό. Ο σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιό συμπονετικό παιδί. Το βραβείο κέρδισε ένατετράχρονο αγοράκι πού έκανε το εξής:

Το παιδάκι είχε ένα παππού γείτονα του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα. Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει πήγε και απλά έκατσε στην αγκαλιά του. Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πεί στον παππού το παιδάκι είπε

...«τίποτα, απλώς τον βοήθησα να κλάψει»...

...ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

…Με αφορμή μιάς πρόσληψης που έγινε στην εταιρεία που εργάζομαι,και αναφέρεται σε μία κοπέλλα Αλβανή,η οποία είναι μία πανέμορφη ύπαρξη,πανέξυπνη,εργατική και συνάμα μορφωμένη,ένα υπέροχο πακέτο που ο κάθε εργασιακός χώρος θα ήθελε πολύ να έχει και να..¨κατέχει",έγιναν διάφορες συζητήσεις επιπέδου.."καφενείου"και κουβέντες διαδρόμου..

Όπως συμβαίνει κάθε φορά που αρχίζει μία συζήτηση"σοβαρού"περιεχομένου και θέματος,οι συμμετέχοντες σε αυτήν,κλωθογυρίζουν πάντα γύρω από την ουσία,βγάζοντας όλη την .."γνώση "τους εμπλουτισμένη με μία γερή δόση κακίας και κόμπλεξ.

'Ολες λοιπόν αυτές τις ημέρες,ειπώθηκαν πολλά,τόσο από τον αντρικό "λιμασμένο" πληθυσμό,όσο και από το γυναικείο,κομπλεξικό και κακεντρεχή σύνολο των σεβαστών μου συναδέλφων.

Ένας λοιπόν από τους διαλόγους που δημιουργήθηκε σήμερα ανάμεσα σε 4 συναδέλφους,έχοντας σαν αφετηρία το γνωστό θέμα της νεοπροσληφθείσας συναδέλφου,κατέληξε σε..¨ουμανιστικές"ανησυχίες των εμπλεκομένων σε αυτόν..,και όπως έγραψα στην αρχή,οι .."ανήσυχοι"συνάδελφοι,οδήγησαν τον διάλογο σε τέτοια μορφή,μέσα από τον οποίο αναδύθηκαν οι
τρομεροί πραγματικοί τους εαυτοί,γεμάτοι άρρωστα απωθημένα
και αδικαιολόγητες ανασφάλειες…

Μέσα από αυτά τους τα πάθη,προσπάθησαν στην συνέχεια να αναλύσουν διάφορα κοινωνικοπολιτιστικά θέματα παγκοσμίου βεληνεκούς,κάτω από το πρίσμα φυσικά του ρατσισμού..

Τρομάζοντας,ακούγοντας τις .."σοφές "τους θεωρίες,αυτόματα μου ήρθε στο νού,το παρακάτω κομμάτι..

...ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ...

BLACK & WHITE

...,Ποιός είπε ότι οι αντιθέσεις αποτελούν παραφωνία;..

Αν το καλοσκεφτούμε,είναι απαραίτητες για την ζωή μας και επιβάλλεται η ύπαρξή τους!
Αποτελούν αναγκαίο «συστατικό» ,για την κρίση μας,δημιουργούν υποδομές για συγκρίσεις,δίνουν νόημα και ουσία στην λειτουργία της ισορροπίας και το κυριότερο,λειτουργούν συμπληρωματικά μεταξύ τους.

Ένα γεγονός,μία σκέψη,μία πράξη,μία κατάσταση,ένα status,μία εικόνα,μία λέξη,δεν έχουν καμμία αξία,αν δεν υπάρχει και η αντίθεσή τους,το είδωλό τους,με την αντίθετη αντανάκλασή τους.
Πώς θα ήταν το μαύρο,αν δεν υπήρχε το άσπρο;..ένα σκέτο μαύρο,που μόνο του,θα είχε μηδενική αξία.

Πόσο μονότονο θα ήταν το άσπρο,αν δεν υπήρχε το μαύρο,για να «σπάσει » αυτή την μονοτονία;

Όταν όμως αποφασίσουν να συνεργαστούν και τα δύο μαζί,το αποτέλεσμα,είναι θεαματικό:…

ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑ ΣΤΟ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ...ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

......Την θέση του κολιού στη παροιμία,την κατέλαβε επάξια και με το σπαθί της,η λέξη,"μωρό".
Τι γίνεται όταν ένα μωρό αποφασίζει να καταλάβει χώρο στον χώρο σου και στην ζωή σου;......

...ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ...

..Έλα μου που τώρα δεν κλείνει το μάτι μετά από 4 ώρες ύπνου!..

Η γειτονιά έχει από ώρα κοιμηθεί και μαζί με αυτήν και το κουτάβι και όλοι οι "εμπλεκόμενοι" σε αυτό.

Και βρίσκεσαι τώρα εσύ στο μπαλκόνι και ψάχνεις να βρείς να ανεβάσεις κάτι..

Αλλά η ζέστη έχει κάνει το μυαλό κουρκούτι και το μόνο που σκέφτεσαι,είναι η αυριανή δουλειά..

Απολαμβάνεις όμως την ησυχία και την ηρεμία της νυχτιάς..

Κάπου είχες ετοιμάσει το επόμενο κεφάλαιο από τις "ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ",αλλά χάθηκε μαζί με όλα τα άλλα αρχεία σου που μάζευες 2,5 χρόνια τώρα στο "τέως'" lap-top σου!..

Δεν είναι ώρα να τσατίζεσαι!..Σε κάτι τέτοιες νύχτες θα σου ξανάρθουν οι "εμπνεύσεις" σου και οι "ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ", θα αρχίσουν να ζωντανεύουν..

Εν τω μεταξύ,φτιάξε το καφεδάκι σου,στρίψε τα τσιγαράκια σου και αφιέρωσε το κομμάτι που σου αρέσει τόσο,στους ανθρώπους σου!...

...ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ...

..Βιάστηκα να κλείσω την παρένθεση των επίσημων φετινών διακοπών,αλλά ψαχουλεύοντας τις αποθηκευμένες αναρτήσεις εκείνης της περιόδου,ανακάλυψα ότι χρωστάω κάτι ακόμα..

Για να μην πάει χαμένος ο κόπος ,είπα και εγώ να το τραβήξω λίγο ακόμα...

............."Πώς πέρασα τις διακοπές μου....

…Κάπως έτσι,με αυτό το στερεότυπο θέμα έκθεσης,δεν αρχίζαμε κάθε σχολική χρονιά στα χρόνια του Δημοτικού?....Με αυτό το θεματάκι,δεν γινόταν η πρώτη μας γνωριμία με τους δασκάλους μας,με το που κτύπαγε το πρώτο κουδούνισμα της σχολικής χρονιάς??..Αυτό το θεματάκι,δεν ήταν το πρώτο..’face control” των δασκάλων μας προς εμάς?….,και ανάλογα με τον τόπο του παραθερισμού μας,δημιουργόταν «αυτόματα»,η εικόνα μας και το οικογενειακό μας status.…Θα γράψω κι εγώ μια μικρή έκθεση,για το πώς πέρασα τις φετινές μου διακοπές..

…Εφέτος λοιπόν,υπήρξαν πολλά πράγματα που έκανα και ακόμα περισσότερα,που απαξίωσα…

…ΤΙ ΕΚΑΝΑ….

..-Βασικά,ανέπτυξα την κοινωνικότητά μου…Δέχτηκα πολλές επισκέψεις,που έχουν καταλήξει σε ..αρμένικη βίζιτα…

.Η φωτό την αδικεί….είναι μωρό ακόμα…!

…-Συνειδητοποίησα,ότι παρατηρήθηκε επινοικίαση,τμήματος στο εξωτερικό του σπιτιού από 4 οικογένειες,τι οικογένειες δηλαδή,ολόκληρο σόι μαζεύτηκε από σφήγκες…

….Γίναμε τόσο κολλητάρια πια,που με συντρόφευαν στον καθημερινό πρωινό καφέ μου…

…-Έκανα την γνωριμία με τα πρωτοξάδελφα της τσούχτρας,όπου από το πουθενά,ήρθαν και κατοικοέδρευσαν επί διημέρου στην υπέροχη παραλία μας,με το ..’ΈΤΣΙ ΘΈΛΩ»…Το καλό της ιστορίας,είναι ότι τα πλάσματα αυτά ήταν εντελώς ακίνδυνα..

..΄Ωσπου ένας φοβερός αέρας στην Τρίτη ημέρα,τα διέλυσε τελείως!..Η παραλία πάλι στον λαό!!!( τι με βρήκε εφέτος…!)

-Σταυροκοπήθηκα και ..σκιάχτηκα πολλές φορές,όταν για μία συνεχή εβδομάδα,κάθε απόγευμα,η καμπάνα του χωριού χτύπαγε πένθιμα!!!!..Δεν μπορεί..,σκέφτηκα,κάθε απόγευμα να πεθαίνει και κάποιος…!Και ποιόν να ρώταγα στην ερημιά…Ένα περίεργο πράγμα,όμως..,όταν μέτραγα κεφάλια στην γειτονιά,δεν εύρισκα κανέναν απόντα!..,μέχρι που πρόσφατα έμαθα,ότι ένας πιτσιρικάς,έβαζε λάθος πρόγραμμα στο κομπιούτερ ..(!) της εκκλησίας και αντί να βαράει ο εσπερινός,χτύπαγε το σήμαντρο της..κηδείας!!!!!!Άτιμη τεχνολογία!!!!

….-Πήγα εκδρομούλες….

Μονοήμερη στην αγαπημένη μου Ναύπακτο ..

…kαι στο κάστρο της…

…για να φάμε ..πόρτα…!

..

κατεβήκαμε στο λιμανάκι της….

…όπου η ιστορία της Ναυμαχίας,ξετυλίχτηκε στο μυαλό μας…

Αφού ξαναθυμηθήκαμε την ιστορία της Ναυμαχίας,όπως προανέφερα …

…δεν παραλείψαμε να ..θαυμάσουμε και την απανταχού παρούσα ,την καφρίλα μας,χαρακτηριστικό άλλωστε της νοοτροπίας μας..

.περπάτησα στους δρόμους της πόλης…

…θαύμασα τα καλόγουστα διατηρητέα της και την αρμονική συνύπαρξη του "παλιού",με το μοντέρνο…

.πολύ θα ήθελα να έπαιρνα μαζί μου,μία από αυτές τις πόρτες..

..και πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής,ταίσαμε και τα παπιά της πλατείας..

..που αποδείχτηκαν ντροπαλά..,γιατί με το που εστίαζα επάνω τους,έχωναν το κεφάλι τους μέσα στο νερό..

..εδώ τα..ξεγέλασα…!και ΝΑΙ! είναι κύκνοι!!,τα παπιά την είχαν ήδη πέσει…

Υπάρχει και συνέχεια,αλλά τελικά σταματώ εδώ...

..Θα έσκαγα αν δεν την ανέβαζα...