Διανύουμε λοιπόν την πρώτη εβδομάδα των πολυπόθητων διακοπών και βρισκόμαστε στη μέση της..Η άκρη της,έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον!
Ο καλός μας γείτονας,( άλλο κεφάλαιο τούτο),μας προμήθευσε με ένα κουτάβι!
Αλανιάρικο,κουκλί,άρτι απογαλακτισθέν,μία σκέτη ζωγραφιά,όπως είθισται να είναι όλα τα μωρά του ζωικού βασιλείου!
Χαράς Ευαγγέλια!Η βάπτιση ετελέσθη άμεσα,μιάς και δεν ήταν καθόλου δύσκολη η εύρεση του ονόματος.Και το όνομα αυτής,NERA,( ο τόνος στο ΝΕ),αφού το φόντο της παρέπεμπε σε Αφρικανικές μορφές.
Μας κατέκτησε αμέσως!Κυριολεκτικά όμως!Ακόμα και τον δήθεν «σκληρό» μπαμπά μας!
ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΔΥ
Η μικρή:” …-μαμά,θα κοιμηθεί στο δωμάτιό μου.Θα την βάλω δίπλα από το κρεββάτι μου,επάνω στο χαλάκι..»
-«Είσαι σίγουρη γι αυτό που μόλις τώρα δήλωσες;Δεν ξέρεις τι έχεις να περάσεις…!»
-« Ωχού μωρέ μαμά!Τι θα περάσω δηλαδή;Σιγά τώρα!..Θα πέσει και θα κοιμηθεί όπως κοιμάται τόσες ώρες τώρα..»
…Στις 3 τα ξημερώματα,αισθάνομαι ένα γαργάλιμα στη μύτη μου και μια γνωστή φωνή να μου ψιθυρίζει: ‘-Πάρτετην!Κλαίει συνέχεια και δεν ξέρω τι να την κάνω..!»
..και βρέθηκα αγκαλιά με το ψυχοπαίδι μου…
Το πρωί με βρήκε να πίνω καφέ στις 5 το πρωί αξημέρωτα με ένα κουτάβι γεμάτο όρεξη για παιχνίδια και εμένα με οδοντογλυφίδες στα μάτια!..
Αυτό είχα χρόνια να το ζήσω..Επιτέλους κάποια στιγμή,αποφάσισε να αποκοιμηθεί στον ώμο μου ως παπαγάλος!Πέρασαν 3 ώρες ακινησίας και από τις δυό μας!
Η κολώνα του σπιτιού μας ξύπνησε και βλέποντάς με σε αυτή την κατάσταση είπε:
-«Βρε παιδί μου,θα την κακομάθεις!..Δεν θέλει πολλές αγκαλιές το ζωντανό!Δεν ξέρεις την παροιμία που λέει,το παιδάκι σου και το σκυλάκι σου ,όπως τα μάθεις;..»
Το βλέμμα μου,τον έκανε να καταλάβει,ότι η προηγούμενη νύχτα περιείχε σκληρό rock!
-“O.K.”,του απάντησα,-αναλαμβάνεις την εκπαίδευσή της εσύ από απόψε το βράδυ!»
-«Να δείς πόσο εύκολο είναι..»,απάντησε ο «σκληρός».
Στην παραλία,κοιμόταν όλες τις ώρες κάτω από τις ξαπλώστρες,μαζεύοντας δυνάμεις για το επόμενο νυχτερινό rave party.
-«Πρέπει να την κρατάμε όσο το δυνατόν περισσότερες ώρες ξύπνια,προσαρμόζοντας το ωράριό της στο δικό μας»,απεφάνθη ο «ειδικός»!
-«Μην ξεχνάς όμως,ότι είναι μόλις 24 ώρες μακριά από την μητέρα της και πρέπει να της καλύψουμε εμείς την ασφάλεια που έχασε απομακρυνόμενη από αυτή»,απάντησε η κατά κόσμον μάνα!
-«Έχε μου εμπιστοσύνη και θα δείς!Από αύριο,δεν θα την αναγνωρίζεις!»…
….Πράγματι!Δίκιο είχε!Δεν τους αναγνώριζα!..
Το πρωί βρέθηκα σε ένα σουρεάλ σκηνικό: ο σύζυγος,κρεμασμένος μισός κάτω από το κρεββάτι ,με τα πόδια να ακουμπανε στο έδαφος,η μικρή να κοιμάται του καλού καιρού επάνω στο πόδι του,γεμίζοντας και οι δύο τον χώρο με ηχητικά «σποτάκια» άγριου ροχαλητού!.
Ξύπνησαν από τα γέλια μου!Δεν άντεχα!
-«Είδες;,μου είπε,Αυτό ακριβώς χρειάζεται για να ηρεμεί τα βράδια και να κοιμάται!
Ένα πόδι!»
-«Πολύ σκληρός για να εκπαιδεύσεις!..Δηλαδή θα πρέπει να κοιμόμαστε σαν τις μαιμούδες
για να βρεί το σκυλί τους ρυθμούς του;»
...Οι ημέρες πέρναγαν εκπαιδεύοντας την NERA,με πολλά παιχνίδια και αγκαλιές,μετατρέποντάς την σε σωστή κυρία! Στην χειμωνιάτικη παντόφλα μου,βρήκε την χαμένη αγκαλιά της μαμάς της και το μαξιλάρι που της έλειπε..!
Και έφτασε το Σάββατο.Επιστροφή από την παραλία το απόγευμα,πλύσιμο ποδιών με το λάστιχο..,και σε χρόνο dt,στη προσπάθειά μου να προλάβω το κουτάβι μην πέσει από τα σκαλιά,βρέθηκα να τα μετράω εγώ ανάποδα!
Ήταν 5!Το ήξερα!Δεν χρειαζόταν να τα ξαναμετρήσω έτσι..!5 τσιμεντένια σκαλοπάτια,με αποτέλεσμα ένα ελαφρύ διάστρεμμα και μείον μισό δάχτυλο του ποδιού…
Να προσέχετε πολύ!Ποτέ μην τρέχετε με βρεγμένες σαγιονάρες!!!!
Οι υπόλοιπες ημέρες θύμιζαν από μέρους μου ,« ΜΑΡΙΚΑ»..
Α!!ξέχασα να σας πώ!!Ευτυχώς το κούρεμα,πέτυχε!!!!!!..Αλλοιώς,όντως θα πίστευα,ότι κάποια,δεν χάρηκε με την άδειά μου….!
..κολλητάρια!Από πολύ παλιά!..Τόσο παλιά,που συμ πληρώνω το ονοματεπώνυμό μου,κολλώντας,το «ΜΕΡΦΥ» στο τέλος!..
Και φυσικά δεν εννοώ τον συμπαθέστατο ηθοποιό EDDIE,όχι!Αναφέρομαι σε αυτόν,που ο νόμος του,έχει γίνει ..τσίχλα στη ζωή μου..!
΄Εσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τόσα χρόνια,αν υπήρξε έστω και μια φορά που να άρχιζαν οι διακοπές μου ομαλά,χωρίς απρόοπτα συμβάντα,αλλά τζίφος!Ούτε μία!
Και γιατί να να υπήρχε εξαιρεση και στην παρούσα καλοκαιρινή μου άδεια;.όχι βέβαια!
Ο κανόνας,είναι κανόνας και ο νόμος,νόμος!ΤΕΛΟΣ!
…Και μια που βρήκα παπά,θα αναφέρω εν συντομία-λέμε τώρα-,τα κατορθώματα του θείου Μέρφυ,εν αρχή των διακοπών μου..
-Ακύρωσα 3 φορές το ραντεβού με την κομμώτριά μου.Το να φύγω ακούρευτη για διακοπές,αποτελεί για μένα τραγικό πλήγμα,που δοκιμάζει την αντοχή των γύρω μου…
Και αυτό συνέβη,γιατί διάφορα επαγγελματικά τερτίπια,με ανάγκαζαν να σχολάω στις 9 το βράδυ..,μέχρι και την τελευταία ημέρα!
Σάββατο 3/07,η ημέρα της αναχώρησης,που υπετίθετο ότι έπρεπε στις 9 να βρισκόμασταν στον δρόμο!Μπα!Η αναχώρηση επετεύχθη στις 11.30.
( εγώ)-«Έφτιαξες το ψυγείο του αυτοκινήτου;..»
(σύζυξ)-«-Το ξέχασα…!Μην σε νοιάζει όμως!..Θα του βάλω νερό και θα μας βγάλει..!»
(εγώ)-[ με πίεση στο ζενίθ και έτοιμη να τον πιάσω από τον λαιμό]-«Το ξέχασες;..το ξέχασες;….»τα υπόλοιπα δεν δύναμαι να τα καταγράψω,αλλά ήμουν σίγουρη ότι το ταξίδι θα ήταν επεισοδιακό..
..και ήταν..!Στο πρώτο 10 λεπτο της Εθνικής οδού,η θερμοκρασία χτύπησε κόκκινο..
-«Σταμάτα στο πρώτο parking”,έρριξα την ιδέα..
«Μην ανησυχείς σου είπα..»απάντησε ο «..ανηψιός του Μέρφυ..
…ώσπου καπνός έσκασε μύτη από το καπώ,ώσπου τα νεύρα μου έγιναν μαλλιοκούβαρα-,ώσπου..,-μην πείς,εγώ σου τα είπα..,ώσπου,ηρέμησε Τζόε,μου φώναξε μια γνωστή φωνή μέσα στο κεφάλι μου..
Αποτέλεσμα,να φτάσουμε το απόγευμα,μετά από πολλές στάσεις για να ποτίσουμε το ζωντανό..Φτάνοντας,μας υποδέχτηκαν αστραπόβροντα,κεραυνοί,και καταιγίδα μέχρι πνιγμού!..Συνεχίστηκε όλο το βράδυ..!Πού θα πάει ;..σκέφτηκα..Ό,που να ναι θα τελειώσει η επίρρεια του Μέρφυ και θα ξεσκαλώσει από πάνω μας…
( ..Πού να το ήξερα να άλλαζα πλευρό την ώρα που κοιμόμουν;..)
Την επόμενη ημέρα,πήραμε τα κουβαδάκια μας ,τα φτυαράκια μας,τις πετσετούλες ,τα σέα μας και τα μέα μας και τρέξαμε επιτέλους στην γνωστή μας παραλία!..
Μα τον ΤΟΥΤΑΤΗ!!!
Αυτά τα νερά δεν ήταν τα νερά που γνωρίζαμε!Η θάλασσα κατακόκκινη,λες και έγινε σφαγή!! Η καταιγίδα της προηγούμενης ημέρας,είχε κατεβάσει όλο το ποτάμι της περιοχής και με αυτό,όλη τη λάσπη που κράταγε επι χρόνια!! ΛΑΣΠΟΘΑΛΑΣΣΑ!!!
..-«Είσαι σίγουρη,ότι χάρηκαν όλοι με την άδειά σου;..»,με ρώτησε το έτερον ήμισυ..
Τι να απαντήσω τώρα;…
Ούτε λόγος να μπώ μέσα!
«-Μπες βρε παιδί μου!’αλλοι πληρώνουν για λασπόλουτρα!»,προσπάθησε να με παρακινήσει ο σύζυξ.
-«Εγώ δεν θα πλήρωνα ποτέ..»,ήταν η απάντησή μου και συνέχισα την ηλιοθεραπεία μου..
Όσο όμως παίρναγε η ώρα και με τσουρούφλιζε ο ήλιος και τους έβλεπα όλους τους αναίσθητους να κολυμπούν χωρίς να πτοούνται,τόσο με έπιαναν τα διαόλια μου..
-«Έλα βρε παιδάκι μου να βουτήξεις!,,Χαζοί είναι οι ελέφαντες που κυλιούνται μέσα στη λάσπη;..»,δεύτερη σαγηνευτική πρόταση του έτερου ημίσεως..!
Αντιστάθηκα σθεναρά!..Μέχρις ότου ο ήλιος βάλθηκε να με καψαλίσει,οπότε,εστερνίσθηκα την ψυχοσύνθεση των… ελεφάντων,έκλεισα τα μάτια και βούτηξα στα λασποθάλασσα…
Κατά τις 4 το απόγευμα,η θαλασσίτσα ήρθε στα ίσα της με την βοήθεια του αγαπητού μου Μαίστρου,που με λυπήθηκε φαίνεται και είπε να ξαναφέρει τα νερά στην διαμαντένια τους μορφή…
Βρισκόμαστε στη δεύτερη ημέρα των διακοπών ,στην πρώτη εβδομάδα.
Έχει και συνέχεια….Αντέχετε;…
Ο σύζυγος κάθεται στον καναπέ στο σαλόνι κάνοντας συνεχώς ζάπινγκ ανάμεσα σε δυο κανάλια. Από το βάθος ακούγεται η φωνή της συζύγου |
- Τι κάνεις ρε?????? θα την κάψεις την τηλεόραση...
- Τι να κάνω ρε γυναίκα? αφού βάλανε το μπάσκετ μαζί με την τσόντα....δεν ξέρω ποιο από τα δυο να δω...
- Την τσόντα δες........μπάσκετ ξέρεις.....
ΟΙ ΣΥΝΤΕΚΝΟΙ
Ένας μαντιναδολόγος Ηρακλειώτης πάει στο Λασίθι να δει ένα συνάδελφό του. Το βράδυ, επειδή ο Λασιθιώτης είχε μόνο ένα κρεβάτι, ο Ηρακλειώτης κοιμήθηκε στο ίδιο κρεβάτι με το Λασιθιώτη και τη γυναίκα του. Το πρωί που ξύπνησαν, ο Ηρακλειώτης καλεί το Λασιθιώτη σε μια γωνιά και του λέει εμπιστευτικά και με συμπονετική φωνή:
_Σύντεκνε μάθε το πώς η συντέκνισσα δεν είναι μπιστεμένη,
όλη τη νύκτα με τη χέρα της μου την είχε …κρατημένη!
Και ο Λασιθιώτης του απαντά κοφτά:
_Σύντεκνε, εγώ σου τηνε κράτουνα με τη δεξιά μου χέρα,
μη τύχει η αφιλότιμη και πάει παραπέρα!.......................................................................
.........................................................................................................................
Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ
Μετά την εξέταση, η γριά μάνα του Μανώλη λέει στο γιατρό:
_Πόσο κάνει, γιατρέ μου, ο κόπος σου?
_Εκατό ευρώ, της απαντά εκείνος.
_Εκατό ευρώ! Διαμαρτύρεται η γριά.
_Ε δώδεκα χρόνια πήγαινα σχολείο και 6 στο Πανεπιστήμιο, για να μάθω να γιατρεύω τους ανθρώπους.
Και η γριά: Ε…. κι ίντα φταίω εγώ, μπρε γιατρέ, που εσύ δεν ήπαιρνες τα
γράμματα!;..............
.................................................................................................................
-Πολύ καλά λοιπόν..Ξάπλωσε επάνω στο… lap-top και άρχισε να ξετυλίγεσαι…Κάνε εσύ την αρχή και θα δούμε για την συνέχεια…
-Χμμμ!Δεν θα τις απαριθμήσω…,όσες μου βγούν,..ξέρεις,αγχώνομαι όταν περιορίζομαι και με βάζουν σε καλούπια…
…Λοιπόν,μία από τις νεοαποκτηθείσες φοβίες μου,και μην γελάσεις καθόλου-,είναι το τραμ!..Από τότε,που άρχισε να κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας και ιδιαίτερα στην γειτονιά μου,παθαίνω ταράκουλο κάθε φορά που θα χρειαστεί να το διασχίσω,είτε πεζή,είτε με το αυτοκίνητο..!Έχω την αίσθηση,και όχι την έκτη,ότι εκείνη την στιγμή που θα πρέπει να περάσω τις γραμμές του,εκείνη την στιγμή,θα αποφασίσουν να περάσουν και από τις δύο κατευθύνσεις…
…Σεισμός!!!!Τον τρέμω..,δεν ελέγχω τον φόβο μου επάνω σε αυτό το συμβαν..,και επειδή ομολογώ,ότι αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες φοβίες μου,είμαι συνέχεια στην τσίτα..!Άσε δε,που έχω αποκτήσει την διαισθητική ικανότητα των ζώων,που δευτερόλεπτα πριν συμβεί,τον προαισθάνομαι..Παθαίνω,ό,τι ακριβώς και τα ζώα,αν το έχω αντιληφθεί σωστά..Αισθάνομαι μία περίεργη αναγούλα και ένα φτερούγισμα,παράλληλα με μία δόνηση,πριν ακόμα αρχίσει η πραγματική..Ξέρω..,ξέρω,τι θα μου πείς…Μάθε τέχνη και άστηνε!..Ζητείται πουθενά σεισμογράφος???
….Κουβαλάω μία σταθερή και αναλλοίωτη φοβία μου,από τα 15 μου χρόνια…ΚΑΡΧΑΡΙΑΣ! ,και μαύρη η ώρα και η στιγμή που αποφάσισα να δώ τα.."σαγόνια "του..! Από τότε λοιπόν ,έχω την εντύπωση,ότι ενώ κολυμπώ,ξαφνικά θα βρεθώ μούρη με μούρη,(χμμ!) με την αφεντιά του..!,ή έστω ότι θα με "χαιδέψει",ένα πτερύγιο…
….Λίγο άβολα είναι επάνω στο lap-top,αλλά,ας πάει και το παλιάμπελο…Συνεχίζω και επαναλαμβάνω,..μην γελάσεις…!
…Ποντίκια!!!..Άκου τώρα ένα περίεργο πράγμα…Πολλές φορές,όταν βρίσκομαι μπροστά στο τζάκι,μου σφηνώνεται η ιδέα,ότι θα δώ να περνάει από μπροστά μου ένα ποντίκι..!!
Μην με ρωτήσεις,πως και γιατί,δεν ξέρω..,άλλωστε γι αυτό διοργάνωσα αυτή την συνεδρία…,ούτε μου έχει τύχει ποτέ να βρεθώ σε ένα τέτοιο σκηνικό,ούτε φυσικά και θα το επιθυμούσα..Πες μου εσύ τώρα..
…Τρέμω στην ιδέα των άσχημων γερατειών..Δεν θέλω να υποφέρω από τίποτα,απλά να έχω καλά γεράματα χωρίς να χρειαστεί να ζητήσω την βοήθεια κανενός..Θέλω να είμαι όρθια στα πόδια μου,μέχρι τα τελευταία μου,χωρίς να παιδέψω κανέναν από την οικογένειά μου..Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι,αρκεί να έρθει από φυσικά αίτια …
-Ναι! συνέχισε να καπνίζεις έτσι και με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι…!
-Μην με διακόπτεις!Χάνω τον οιρμό των σκέψεών μου..!
Να!βλέπεις??..μου θύμισες μία νέα φοβία μου..Μη τυχόν και ξεμείνω από τσιγάρα…
-Και ύστερα μου λες.ότι θέλεις ήρεμα και ανώδυνα γεράματα..!,κούνια που σε κούναγε…!!!
…Πολλές φορές με πιάνει τρόμος,ότι όταν ξυπνήσω,δεν θα υπάρχει τίποτα…Ούτε ο κόσμος μέσα στον οποίο κινούμαστε,ούτε η οικογένειά μου,ούτε η μέχρι τώρα ζωή μου και τα βιώματά μου…,η ιδέα ότι τα μέχρι τώρα,είναι μία ουτοπία και εγώ μία αόρατη παρουσία σε αυτήν,χωρίς αρχή και συνέχεια..,απλά,μιά κουκίδα σε ένα απέραντο χάος…
….-ΧΑ!! Ενώ τώρα τι νομίζεις ότι είσαι???.
….-Πολύ αέρα πήρες μου φαίνεται και θα σταματήσω εδώ,χωρίς να σου φέρω την υπόλοιπη πελατεία…τ.π.!
…Υπάρχει ένα καλό,όμως…Μέχρι τώρα,υπήρχαν τρείς φοβίες σε μία..,τώρα ελλαττώθηκαν σε 1 προς 1..Είχα πάντα την φοβία της συμπεριφοράς μου σαν μητέρα και την επιτυχία που θα είχα σε αυτόν τον ρόλο.Τώρα όμως που οι 2,έχουν αποδείξει 'οτι τίποτα δεν πήγε χαμένο,είμαι ήρεμη στο κομμάτι αυτό κατά τα 2/3 και περιμένω την απόδειξη και της τρίτης,σε 7 χρόνια..Και μην μου πεις,ότι δεν έχεις ξανακούσει αυτού του είδους την φοβία,γιατί τότε θα πρέπει να σκίσεις τα διπλώματά σου!!!…
…Να σου πώ..,να σταματήσουμε εδώ γιατί πιάστηκα??..Θα πρέπει να κάνω μαθήματα γιόγκας,αν είναι να έχουμε κάποια συνέχεια..
-Θα σου στείλω την γνωμάτευση στο σπίτι.Η πρώτη επίσκεψη,είναι τελείως δωρεάν.Είναι προσφορα του blogoχωριού μας.
Φεύγοντας,φώναξε και τον επόμενο.Από ότι βλέπω,είστε μεγάλη παρέα εκεί έξω..
-Κατά αλφαβητική σειρά και βάσει δημοτολογίου,θα δεχτείς τους :
http://anemos5.blogspot.com
http://apolitistosteki.blogspot.com/
http://aboutmylamia.blogspot.com/
http://anthropini-epanastasi.blogspot.com/
http://anemo-milos.blogspot.com/
http://allday-news.blogspot.com
http://ektiesthisi.blogspot.com
http://foibi-tismagdalinis.blogspot.com/
http://i-diadromi.blogspot.com/
http://irakliowebradio2.blogspot.com/
http://kosmosnews.blogspot.com/
http://logosendrasei.blogspot.com/
http://minimarkettrikalon.blogspot.com/
http://molemou1.blogspot.com
http://nellinezi.blogspot.com/
http://gkilotina.blogspot.com/
http://griniarogatos.blogspot.com
http://greecelands.blogspot.com/
http://johnpatrablog.blogspot.com/
http://hamomilaki.blogspot.com/
http://peloponese7.blogspot.com
http://ostria-gr.blogspot.com/
http://papageorgopoulos.blogspot.com/
http://opeiratis.blogspot.com/
http://politrella.blogspot.com/
http://proagelosnews.blogspot.com/
http://24newslines.blogspot.com/
http://sourta-ferta.blogspot.com/
http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/
http://tiresias-press.blogspot.com/
http://souitavip.blogspot.com/
...Και φυσικά,οι ...άνευ χαρτοφυλακίου
manos141
Giannis o omorfos που ομολογώ,ότι παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον,λόγω του ότι,.."τα κρατάνε όλα μέσα τους"..
Και φυσικά όλο και κάποιον θα ξέχασα,αλλά όλοι είναι ευπρόσδεκτοι..Και φυσικά θα μας κάνεις καλή τιμή…
..Ο επόμενος….
Το υπέροχο αυτό λοιπόν ζευγάρι,ανήκε σε μία οικογένεια που το πρόσεχε και το λάτρευε,χωρίς όμως να πάψουν να αποτελούν την μασκώτ του χωριού και την ατραξιόν της κοινότητας…… Ζούσαν τις 5 ημέρες της εβδομάδας με τα νόμιμα αφεντικά τους και τις υπόλοιπες 2,έπαιρναν τα μπογαλάκια τους..και μετακόμιζαν στο σπίτι μας,όπου περνούσαμε όλοι μαζί υπέροχες στιγμές χαράς,παιχνιδιού και ευδαιμονίας..…Ώσπου η οικογένεια μεγάλωσε και η Δήμητρα,επέλεξε για μαιευτήριο,το σπίτι μας!!!..
Η ημερομηνία του τοκετού,επιλέχτηκε καθαρά από την φύση,χωρίς τα γνωστά..κλεισμένα ραντεβού των μαιευτήρων..και ήταν μία απλή καθημερινή ημέρα όπου εμείς βρισκόμαστε στην Αθήνα!!Το επόμενο Σ.Κ που ήρθαμε,είδαμε την πολλαπλασιασμένη οικογένεια,κατά 5 μέλη αυξημένη,να έχουν στήσει το σπιτικό τους μέσα στο προαύλιο του σπιτιού,επινοώντας το φοβερό κόλπο της εισβολής…,σκάψιμο κάτω από τον φράχτη..!
Έτσι λοιπόν η Δήμητρα και ο καλός της αποφάσισαν να φέρουν στον κόσμο ,τους πανέμορφους απογόνους τους!Η υιοθεσία,ήταν πλέον επίσημη και νόμιμη….
Πέρασαν 2 χρόνια με αυτόν τον τρόπο,ώσπου προς το τέλος της θητείας μας στο σπίτι,βλέπουμε τον Θοδωρή να έρχεται στο σπίτι ,καταματωμένος,με πληγές φριχτές σε όλο του το σώμα,χωρίς κανένα κουράγιο να σταθεί στα πόδια του και από δίπλα του να τον ακολουθεί η πιστή του σύντροφος Δήμητρα…!
…. Μάθαμε,ότι τον είχε χτυπήσει αυτοκίνητο,πάνω στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί την Δήμητρα,όταν της την είχε πέσει κάποιο αδέσποτο σκυλί,με σκοπό τον..βιασμό..!..Επουλώθηκαν σχετικά γρήγορα τα τραύματά του με την φροντίδα τόσο των δικών του αφεντικών,όσων και της δικής μας…
… Το τέλος του Θοδωρή όμως ήταν άδοξο,όταν μετά από 3 μήνες από το ατύχημα,μάθαμε ότι τον είχε σκοτώσει αυτοκίνητο,η δε Δήμητρα,έχοντας μαραζώσει από την απώλεια του,αρνούμενη το φαγητό και κάθε είδους δραστηριότητα,αποφάσισε να πάει να τον βρεί,θεωρώντας,ότι ο κόσμος της πλέον χωρίς τον σύντροφό της ήταν τελείως μάταιος και ανούσιος..
….Έτσι χάθηκε και εκείνη….και 5 χρόνια μετά,βρήκαμε τυχαίως 2 από τους απογόνους τους που μέχρι τώρα,μάταια προσπαθούμε να τα δελεάσουμε για Σαββατοκύριακη υιοθεσία.
Είναι 2 πανέμορφα σκυλιά,αγαπητά και ανεξάρτητα όπως οι γονείς τους.Ανήκουν σε οικογένειες και αυτά που τα αγαπούν και τα φροντίζουν…
….Ξέρουμε όμως,ότι θα τα συναντούμε κάπου-κάπου στις εδώ βόλτες μας και ότι περνάνε καλά….
