...OΛΟΦΡΕΣΚΟΣ!!!...

...Χαμογέλασέ μου...

...ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΟΠΟ,ΘΕΛΕΙ ΤΡΟΠΟ...

...Δοκιμάσαμε τα πάντα!..Φωνάξαμε,διαδηλώσαμε,ξανά-μανά φωνάξαμε,αλλά αυτοί τίποτα!..
Δεν ιδρώνει το αυτί τους!..Ό γέγονε,γέγονε...

Σκέφτηκα λοιπόν,μήπως, αν το παίρναμε αλλοιώς;..Αν π.χ.,βρίσκαμε ένα νέο μοντέλο αντίδρασης για όλα αυτά τα σημεία και τέρατα που μας συμβαίνουν,μήπως μας πρόσεχαν;..
Μήπως έρριχναν την ματιά τους χαμηλά,κάτω και έξω από τα παραθύρια του ασύλου τους,προς το προαύλιο ας πούμε της βουλής και συγκεκριμένα μπροστά από τους τσολιάδες;...

...Και να αντίκρυζαν χιλιάδες κόσμου να...διαμαρτύρονται με τον παρακάτω τρόπο;..
Βρε,λέτε;...
Για σκεφτείτε το καλύτερα...Όπως και να έχει,χαμένοι από χέρι είμαστε..Γιατί να μην τους τρελλάνουμε λιγάκι;..Ε;..

Απλά,παρακολουθείστε βήμα-βήμα τον τρόπο διαμαρτυρίας μας..

...Και θέλω σκληρή προπόνηση,έτσι;...





..Να δούμε,ποιός θα τρελλάνει ποιόν.....

...ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!..ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;...

H δημισιογράφος Helen Skopis, απτην Αθήνα, ζητάει τις απόψεις του Άλεξ Τζόουνς για την οικονομική κρίση της Ελλάδος. Οι απαντήσεις του σημαντικές και αποτυπώνουν πολλές αλήθειες.

...ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

...Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΚΙΝΕΣ...

05/05/10

Ο μοναδικός Ελληνας νευροχειρουργός που μπήκε στο βιβλίο με τα ρεκόρ Γκίνες για μια ιδιαίτερα δύσκολη επέμβαση που πραγματοποίησε. Πρόκειται για τον Γιώργο Αρχοντάκη, διευθυντή σήμερα της νευροχειρουργικής κλινικής «Αγ. Γεώργιος» στα Χανιά, ο οποίος καθημερινά έρχεται αντιμέτωπος με πολύ δύσκολες καταστάσεις, αφού καλείται ακόμα και να σώσει τη ζωή σε πολλούς από τους ασθενείς του.

Το ίδιο έκανε και το 2002 με τον νεαρό τότε φοιτητή, λάτρη του ψαροντούφεκου που πριν από την κατάδυση είχε ένα ατύχημα το οποίο λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή. «Ηταν από τις πιο επικίνδυνες περιπτώσεις που έχω αντιμετωπίσει ποτέ στα τόσα χρόνια που είμαι γιατρός» λέει στην «Espresso» o Γιώργος Αρχοντάκης και συνεχίζει: «Το ευτύχημα είναι ότι αυτό το παλικάρι όχι μόνο κατάφερε να ζήσει, αλλά χαίρει αυτή τη στιγμή άκρας υγείας. Φυσικά, ασχολείται ακόμα με το ψαροντούφεκο, αφού είναι από τις μεγάλες του αγάπες».

Η εγχείρηση αυτή έκανε γνωστό τον Γιώργο Αρχοντάκη σε όλο τον κόσμο. Ο νευροχειρουργός έδωσε συνεντεύξεις σε πολλά ξένα δίκτυα, όπως το CNN, όπου όλοι μίλησαν για εκείνον με διθυραμβικά σχόλια τόσο για την επαγγελματική του σταδιοδρομία όσο και για την προσωπικότητά του.

Η περιπέτεια του νεαρού από τη Σαντορίνη ήταν για τον κ. Αρχοντάκη ένα επαγγελματικό στοίχημα, αφού ήθελε με κάθε τρόπο να σώσει τον νέο άνθρωπο που κινδύνευε η ζωή του. «Το καμάκι είχε καρφωθεί στο λαιμό του και είχε βγει από την κρανιακή κάψα περνώντας μέσα από τον εγκέφαλο. Είχε πάει για ψαροντούφεκο στο Ακρωτήρι Χανίων και για άγνωστο λόγο τού έφυγε το καμάκι λίγο πριν μπει στη θάλασσα. Αμέσως γονάτισε χάνοντας τις αισθήσεις του και ουσιαστικά στηρίχθηκε στο καμάκι, το οποίο είχε σκαλώσει στον βράχο. Αυτό ήταν καλό, γιατί δεν έπεσε στο νερό που στο συγκεκριμένο σημείο έφτανε τα 15-20 εκατοστά κι έτσι δεν πνίγηκε» περιγράφει ο νευροχειρουργός και συνεχίζει: «Εμεινε εκεί περίπου μισή μέρα, μέχρι που εντοπίστηκε από μια ομάδα δυτών που ειδοποίησε το ΕΚΑΒ, το οποίο και τον έφερε στο νοσοκομείο Χανίων. Οταν τον είδαμε, σοκαριστήκαμε».

Για να βγάλουν οι γιατροί το καμάκι από τα σημεία που είχαν καρφωθεί στο κεφάλι του νεαρού ειδοποιήθηκαν μέχρι και άνδρες της Πυροσβεστικής, που έφτασαν στο νοσοκομείο προκειμένου να βοηθήσουν στο κόψιμο του σιδερένιου αντικειμένου που είχε τραυματίσει τόσο σοβαρά τον νεαρό άνδρα. «Ευτυχώς, η βέργα με το που καρφώθηκε σφήνωσε, έκανε αιμόσταση και δεν άφησε να φύγει αίμα. Αρχικά ήρθε η Πυροσβεστική και έκοψε το καμάκι, έγινε τραχειοτομία για να έχουμε ανοιχτή την αναπνευστική οδό. Δεν μπορούσαμε να τον διασωληνώσουμε από το στόμα για να μην κουνήσουμε το καμάκι και πλήξει περαιτέρω τον εγκέφαλο. Στη συνέχεια τον βάλαμε στο χειρουργείο και πραγματικά κάναμε μια πολύ επικίνδυνη επέμβαση. Επειδή είχε ανοίξει η τρίαινα του καμακιού, η δελφινιέρα όπως ονομάζεται, είχε σπάσει τα κόκαλα στο πάνω μέρος του κρανίου. Είχαν σχηματίσει κάτι σαν τεράστιο καρούμπαλο τα κόκαλα, τα οποία τα αφαιρέσαμε και τραβήξαμε σιγά-σιγά τη βέργα με πολλή προσοχή. Κλείσαμε την τρύπα, τη ράψαμε, κάναμε ράμματα στον ουρανίσκο, στον φάρυγγα, μια πραγματικά επίπονη διαδικασία που κράτησε ώρες ολόκληρες».

Ο γιατρός με απόλυτη προσοχή κατάφερε να κάνει την πιο τέλεια εγχείρηση της ζωή του, που σήμερα του μοιάζει σαν όνειρο. «Παρ’ ότι το καμάκι πέρασε μέσα από τον εγκέφαλο, είναι απορίας άξιο πώς δεν έπληξε καίρια την υγεία του νεαρού. Σε αυτό το σημείο στάθηκε τυχερός, καθώς με το να διεισδύσει γρήγορα και με δύναμη η τρίαινα έφραξε τα αγγεία και θρομβώθηκαν. Ευτυχώς, δεν έπληξε κάποιο μεγάλο αγγείο που θα ήταν αδύνατο να σταματήσει η αιμορραγία. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι πώς δεν έπαθε τουλάχιστον μόλυνση, τόσες ώρες στον ήλιο με ανοιχτό τραύμα, με τόσα μικρόβια στη βέργα. Είναι πραγματικά δύσκολο να το εξηγήσεις. Ολες οι δυνάμεις του σύμπαντος συνέβαλαν στο να μην αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα ο άνθρωπος αυτός».

Από τότε έχουν περάσει οκτώ χρόνια, ο νεαρός τότε φοιτητής είναι σήμερα πολύ καλά στην υγεία του και επισκέπτεται αρκετά συχνά τους γιατρούς του νοσοκομείου Χανίων για να τον εξετάσουν ώστε να είναι απόλυτα σίγουρος ότι δεν συντρέχει πλέον κανένας απολύτως κίνδυνος.

...ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ...

Περί δανείων το ανάγνωσμα !..

Διαβάστε πώς ξεκινήσαμε σαν κράτος, για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε με μαθηματική ακρίβεια...

Το Αγγλικό δάνειο

του Δημήτρη Καμπουράκη (http://www.protagon.gr/

Να σας εκνευρίσω λιγάκι σήμερα;
Εκτός αν προτιμάτε απλώς να γελάσετε πικρά... Διότι ο κατάλογος που ακολουθεί, κάτι θα σας θυμίσει από το σήμερα που κυριαρχείται από ξένους κερδοσκόπους και Έλληνες απατεωνίσκους.
Πολλά επίσης θα σάς εξηγήσει, καθότι ένα κράτος που γεννιέται χρεωμένο, πού λέτε ότι θα καταλήξει;

Λοιπόν: Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, "συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος".
Ρίξτε μια ματιά στην κατανομή αυτού του δανείου:

Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών, δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000.
Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά:

- Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες.
- Μεσιτικά 68.000 λίρες.
- Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες.
- Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες.
- Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες.

Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών.
Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα του Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. (Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι;)

Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το <<Καρτερία>> μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε:

- Για μισθοδοσία φιλέλληνα (;) Κόχραν 37.000 λίρες.
- Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες.
- Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες.

Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 166.100 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μωραΐτες και τους Ρουμελιώτες.
Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς και πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες.
Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι του.

Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή (να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας...) της περιουσίας του κράτους.
Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μία μόλις πρόταση:

"Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον".


...Για να μαθαίνουμε.. 3/5/2010

...ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ;.

...ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥΣ..

... Ανταλλάσω κουρτίνες με..γραβάτες!...

...ΑΝΕΞΙΤΗΛΕΣ ΜΝΗΜΕΣ...( μέρος β΄)

[ ..Μείναμε στο σημείο,όπου η γιαγιά,δίνει στην εγγονή της,ένα μάτσο χαρτιά αλληλογραφίας,διπλωμένα στα δύο..]

.. Το κοριτσάκι τα παίρνει,τα ανοίγει και ξεδιπλώνονται μπροστά της σελίδες γεμάτες με τον γνωστό γραφικό χαρακτήρα της γιαγιάς,που αν και αυτοδίδακτη,είχε τον δικό της τρόπο γραφής,καταγράφοντας τις σκέψεις της,με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκφραζόταν.Τα ορθογραφικά της λάθη, πταίσματα και μηδαμινά..Αρχίζει να διαβάζει…

.."..Γεννήθηκα το 1905 και είμαι η μεγαλύτερη από τα τέσσερα αδέλφια μου .

Αυτά που θα γράψω,αποτελούν την πραγματική ιστορία της ζωής μου,μιά ιστορία,γεμάτη δυσάρεστες καταστάσεις,δύσκολα χρόνια,κακουχία και ορφάνεια από τα μικράτα μου..

Την μητέρα μου δεν προλαβα να την γνωρίσω.Πέθανε επάνω στην γέννα φέρνοντας στη ζωή την μικρότερη μου αδελφή.Τότε νομίζω,ότι άρχισαν οι δυσκολίες.

Σαν μεγαλύτερη που ήμουν,όλα τα βάρη έπεσαν στους ώμους μου.Έπρεπε να αναλάβω την φροντίδα των αδελφών μου,αφού ο πατέρας μου δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ στο καπνεργοστάσιο..

Αποφάσισα να μην πάω σχολείο εγώ,προκειμένου να μπορέσω να μεγαλώσω τα αδέλφια μου…και ήταν κάτι που λαχταρούσα να κάνω..!

Να μάθω να διαβάζω,να γράφω ,να μετρώ.Αλλά δεν μπορούσε να γίνει……

Η μικρή ξεφυλλίζει τις σελίδες και όσο τις διαβάζει ,τόσο χάνεται μέσα στην ιστορία..

Στα μάτια της ξεπετάγονται λέξεις,όπως:"πόλεμος","πείνα",¨"θάνατος","φυγή,""διωγμός","φτώχεια".

Βρέθηκε μπροστά σε έναν θησαυρό!Στο οδοιπορικό της ζωής της αγαπημένης της.

Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μπορούσε να είχε περάσει ένας άνθρωπος όλα αυτά που διάβαζε!

Νόμισε ότι συνέβαιναν μόνο στα μυθιστορήματα!..

Μα πόσες χιλιάδες χρόνια πριν είχαν συμβεί αυτά?

Τής ήρθε μια ιδέα..Θα έμενε 12 ημέρες εκεί..,θα προλάβαινε να αντιγράψει την αυτοβιογραφία της γιαγιάς της και όταν μεγάλωνε θα την έκανε βιβλίο..!

Ναι!!!θα ήταν το καλύτερο δώρο προς εκείνη,όταν θα ερχόταν η στιγμή που θα της έφερνε το όμορφο δεμένο βιβλιο,με το χοντρό εξώφυλλο και γραμμένο ,έτσι ακριβώς όπως της παρουσιαζόταν η ιστορία στις χειρόγραφες σελίδες.

Δεν θα έκανε καμμία διόρθωση!

Θα είχε και μία αφιέρωση από την ίδια στη γιαγιά της..Ναι!! και δεν θα το πούλαγε!

Θα το χάριζε!

Όσα αντίτυπα και να έβγαιναν,θα τα χάριζε σε σχολεία και σε ορφανοτροφεία..

Η ιδέα την εξιτάρει και την επόμενη ημέρα εφοδιάζεται με δύο μπλε τετράδια 100φυλλα και πιάνει..δουλειά…

...Τα χρόνια πέρασαν πολύ γρήγορα και στο όνομα της εξέλιξης,θυσιάστηκε το σπιτάκι της γιαγιάς,για να δώσει την θέση του σε μια τετραόροφη πολυκατοικία!

Το πλήγμα μεγάλο για την εγγονή!

Πως μπορουσαν να γκρεμίσουν το μικρό της παλάτι που μέσα σε αυτό έζησε τόσες όμορφες στιγμές με τον άνθρωπο που είχε αγαπήσει τόσο πολύ?..,ήταν σαν να γκρέμιζαν την παιδική της ζωή.

Δεν θα ξανάκουγε τους τριγμούς από τα παλιά ξύλινα πατώματα,δεν θα ξαναέτρωγε το φρυγανισμένο ψωμί ,ψημένο επάνω στην ξυλόσομπα,δεν θα ξαναξάπλωνε κάτω από τον ίσκιο της μουριάς τα καλοκαιρινά μεσημέρια,δεν θα ξαναέπαιζε κρυφτό με την αδελφή της στο περιβόλι όπου είχε ανακαλύψει τόσες κρυψώνες..
Αλλά ήξερε ότι η γιαγιά της το ήθελε πολύ!,ήθελε ένα καινούριο σπίτι,μοντέρνο..!

Εξάλλου,όλη η γειτονιά είχε αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια!.

Είχάν ξεφυτρώσει παντού πολυκατοικίες,κουκουλώντας τα όμορφα βιώματα του κοριτσιού.

….Και κτίστηκε το μοντέρνο σπίτι..,και πέρασαν άλλα 3 χρόνια από τότε,ώσπου η γιαγιά,αφού έκανε την τελευταία της..επιθεώρηση στον κόσμο της,στους ανθρώπους της και έμεινε ικανοποιημένη για άλλη μια φορά,αποφάσισε να περάσει στην απέναντι όχθη,για να συναντήσει επιτέλους τους δημιουργούς της και ορισμένους της συνοδοιπόρους,που την περίμεναν υπομονετικά..

Έφυγε ήρεμα ,ειρηνικά,χωρίς καμμία προειδοποίηση,όταν η εγγονή είχε φτάσει 20 χρονών.

Ο κόσμος χάθηκε από τα πόδια της..

Με τον θάνατο είχε εξοικιωθεί και τον είχε αποδεχτεί σαν "εξέλιξη" της ζωής,αλλά δεν τα είχε ζυγιάσει καλά..!Πίστευε ότι θα πέρναγαν πολλά χρόνια για να βιώσει αυτή την τραγική στιγμή της απώλειας δικού της ανθρώπου!

Δεν είχε ξαναζήσει τέτοια κατάσταση,δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει και να ελέγξει την όλη της αντίδραση..

Την ημέρα του τελικού αποχωρισμού,ξεκίνησε από τα χαράματα και πήγε μόνη της στο παρεκκλήσι να την περιμένει.

Ήθελε να την δεί μόνη της,να ξορκίσει τον φόβο της,να τα πούνε για τελευταία φορά οι δυό τους,να ξεσπάσει όπως εκείνη το ένοιωθε,γιατί αργότερα,έπρεπε να σταθεί δυνατή δίπλα στη μητέρα της..
.. Ήταν πανέμορφη,ήρεμη,γαλήνια...

Είχε πολύ ώρα μπροστά της για να μπορέσει να εκμεταλλευτεί την μυστική τους συνάντηση.Όλα τα συναισθήματά της απεγκλωβίστηκαν και εκδηλώθηκαν ελεύθερα, σε εκείνες τις τελευταίες ιδιωτικές τους στιγμές… ..Τα είπαν..,όπως μόνο οι δυό τους ήξεραν να τα λένε..,ξαναθυμήθηκε και επανέλαβε τους δικούς τους μυστικούς κώδικες..,έδωσαν υποσχέσεις η μία προς την άλλη,που τις διατηρούν πιστά,μέχρι τώρα,αμφότερες.

Το κορίτσι αισθάνθηκε ηρεμία,μια πρωτόγνωρη εσωτερική πληρότητα,της φάνηκε ότι γέμισε δύναμη..

Έβγαλε από την τσάντα της μία κιτρινισμένη εφημερίδα,την δίπλωσε στα 4 και την τοποθέτησε κάτω από το προσκεφάλι της γιαγιάς της..

... Δεν έγινε βιβλίο η ιστορία της.Κατάφερε όμως να δημοσιευτεί σε μηνιαία παιδική εφημερίδα της εποχής.

Όφειλε να της την δωρίσει,έστω και τώρα..

... Δεν της έλειψε καθόλου όλα αυτά τα χρόνια και ούτε συνεχίζει να της λείπει,για τον απλούστατο λόγο,ότι δεν έχει απομακρυνθεί καθόλου από κοντά της..!

Την νοιώθει,την αισθάνεται,την συμβουλεύεται σε κάθε στιγμή της καθημερινότητάς της.

Αισθάνεται τις προειδοποιήσεις της και τις προτροπές της.

...Βγάζει από το συρτάρι του κομοδίνου της το κουρδιστό πιγκουινάκι, κάθε φορά που είναι να πάρει κάποια σοβαρή απόφαση και μεμιάς χάνονται οι αναστολές της και τα διλήμματά της.

…Το μόνο που της λείπει,είναι η ιεροτελεστία του καφέ στο πιατάκι της….

...TA ΓΙΑΟΥΡΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ...

( μην ξεχνάτε το "κλικ",επάνω στη φωτό)