Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της ...Ελλάδα ΜΑΣ.
Aναφέρεται εδώ η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής. Ο νόμος απαιτούσε τα εξής:
1) Να είναι Έλλην πολίτης
2) να κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία
3) να ΜΗΝ είναι κίναιδος και...
4) να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.
Εάν τηρούνταν όλα αυτά τότε ο εν λόγω κύριος, μπορούσε να γίνει βουλευτής.
Αν ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα.
Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.
Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα η ποινή ήταν : ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ!!!!!!!
5ος π.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝ
21ος μ.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ????
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
...ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ;...
Θα νιώσω οτι έχουμε ισότητα όταν θα μπορούμε να εκλέξουμε στην εξουσία γυναίκες εξίσου ανίκανες με κάποιους απο τους άνδρες που βρίσκονται ήδη εκεί"
MAUREEN REAGAN (Αμερικανίδα πολιτικός, κόρη του Ronald Reagan)
MAUREEN REAGAN (Αμερικανίδα πολιτικός, κόρη του Ronald Reagan)
Κυριακή 7 Μαρτίου 2010
...ΕΥΚΟΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ,ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ..
..Μην μου πείτε τώρα, ότι όσοι από εσάς είστε ήδη γονείς,δεν έχετε στριμωχτεί,από λογικές,αλλά και δύσκολες ερωτήσεις των βλασταριών σας..!
Το δυσκολότερο κομμάτι αυτού του "πακέτου",είναι όταν έρχεται η στιγμή,να εξηγήσουμε με ..δικά μας λόγια την σεξουαλικότητα του ανθρώπου και γενικά,ό,τι έχει σχέση με τις στενές ανθρώπινες σχέσεις...
Η αλήθεια είναι,ότι όσο "προχώ",θέλουμε να είμαστε,ή να παρουσιαζόμαστε οι γονείς,μπροστά στα παιδιά μας,στο σημείο αυτό,όταν έρχεται η μεγάλη στιγμή,παρουσιάζουμε μία εικόνα ,με επιείκεια ,αστεία και γεμάτη αμηχανία..
Όμως,έχω ένα ευχάριστο νέο να σας παρουσιάσω,αγαπητοί γονείς!:Τέλος οι πρόβες μπροστά στον καθρέφτη,τέλος οι αμηχανίες και τα χαζοχαμόγελα!!
Βρέθηκε ο κατάλληλος τρόπος,με τον οποίο τα βλασταράκια μας,θα μάθουν τα πάντα γύρω απο το sex,ανώδυνα ,χωρίς να τους μείνει καμμία απορία! Παρακολουθείστε παρακάτω,τα μαθήματα προς τους γονείς και αν θέλετε κάντε και κανένα σκονάκι....
...Τώρα αν μετά από αυτή την παρουσίαση,το καμάρι σας ,δεν γίνει ..ξεφτέρι,τότε να μην με λένε.."ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΙ"!....
Το δυσκολότερο κομμάτι αυτού του "πακέτου",είναι όταν έρχεται η στιγμή,να εξηγήσουμε με ..δικά μας λόγια την σεξουαλικότητα του ανθρώπου και γενικά,ό,τι έχει σχέση με τις στενές ανθρώπινες σχέσεις...
Η αλήθεια είναι,ότι όσο "προχώ",θέλουμε να είμαστε,ή να παρουσιαζόμαστε οι γονείς,μπροστά στα παιδιά μας,στο σημείο αυτό,όταν έρχεται η μεγάλη στιγμή,παρουσιάζουμε μία εικόνα ,με επιείκεια ,αστεία και γεμάτη αμηχανία..
Όμως,έχω ένα ευχάριστο νέο να σας παρουσιάσω,αγαπητοί γονείς!:Τέλος οι πρόβες μπροστά στον καθρέφτη,τέλος οι αμηχανίες και τα χαζοχαμόγελα!!
Βρέθηκε ο κατάλληλος τρόπος,με τον οποίο τα βλασταράκια μας,θα μάθουν τα πάντα γύρω απο το sex,ανώδυνα ,χωρίς να τους μείνει καμμία απορία! Παρακολουθείστε παρακάτω,τα μαθήματα προς τους γονείς και αν θέλετε κάντε και κανένα σκονάκι....
...Τώρα αν μετά από αυτή την παρουσίαση,το καμάρι σας ,δεν γίνει ..ξεφτέρι,τότε να μην με λένε.."ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΙ"!....
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
...ΦΤΑΙΜΕ ΕΜΕΙΣ;...
Τρίτη, 02 Μάρτιος 2010
«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν.»
Μπέρτολτ Μπρέχτ
"Επιτέλους"! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού.
Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας.
Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης.
Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :
* Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας - των εργαζομένων - εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ; *
-30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα 'ναι.
* Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007.
Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €.
Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
* Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
* Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
* Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
* Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
* Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
* Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
* Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις - καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
* Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $.
Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$.
Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα .
Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ. , του Κούστα 60 εκ. , του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ.
Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
* Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ. , ο Ρέστης ένα των 47 εκ. , ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι.
Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
* Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν' αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ).
Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
* Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
* Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά.
Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
* Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική ...«δικαιοσύνη».Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.
Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.
Κι απ' την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member.
Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε».
Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ -ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου.
Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ.
Για ν' αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.
Γιάννης ΚυριακάκηςΟικονομολόγος, εκπαιδευτικός - Χανιά
Πηγή : http://www.oikoen.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=227:2010-03-02-08-49-49&catid=50:2009-05-31-18-02-12&Itemid=84
«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν.»
Μπέρτολτ Μπρέχτ
"Επιτέλους"! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού.
Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας.
Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης.
Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :
* Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας - των εργαζομένων - εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ; *
-30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα 'ναι.
* Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007.
Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €.
Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
* Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
* Την τετραετία 2004 - 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
* Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
* Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
* Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
* Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
* Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις - καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
* Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονο mega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $.
Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$.
Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα .
Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ. , του Κούστα 60 εκ. , του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ.
Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
* Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ. , ο Ρέστης ένα των 47 εκ. , ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι.
Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
* Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% της Proton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν' αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ).
Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
* Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
* Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά.
Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
* Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική ...«δικαιοσύνη».Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.
Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.
Κι απ' την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member.
Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε».
Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ - ΝΔ -ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου.
Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ.
Για ν' αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.
Γιάννης ΚυριακάκηςΟικονομολόγος, εκπαιδευτικός - Χανιά
Πηγή : http://www.oikoen.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=227:2010-03-02-08-49-49&catid=50:2009-05-31-18-02-12&Itemid=84
...ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΥΣ...
..Μαθήματα γραμματικής και μία προσευχή μέσα από την ελληνική αλφάβητο...
...Για να μάθουμε να δημιουργούμε λέξεις,φράσεις,νοήματα,πολιτισμό,πράγματα ΄και ανώτερες αξίες,που κάποιοι ειδήμονες,τα έχουν ξεχάσει..
...Για να μάθουμε να δημιουργούμε λέξεις,φράσεις,νοήματα,πολιτισμό,πράγματα ΄και ανώτερες αξίες,που κάποιοι ειδήμονες,τα έχουν ξεχάσει..
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
... ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ,,,
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
"... Προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα πώς φτάσαμε εδώ, βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όταν συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα.
Πρώτον, ανέβηκε στην κυβέρνηση το ΠαΣοΚ και, δεύτερον, μπήκαμε στην ΕΟΚ.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου οδήγησε (αυτό ήταν και το ζητούμενο της εποχής) σε μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων. Ο Παπανδρέου παρέλαβε μια χώρα με λίγους ζάπλουτους (ευνοημένους από τα προηγούμενα καθεστώτα) και πάρα πολλούς πεινασμένους και καταπιεσμένους πολίτες.
Ανοιξε τις κάνουλες του δημοσίου χρήματος, επέβαλε κοινωνική ισότητα και κάποια στιγμή έφτασε στην υπερβολή. Η εισοδηματική πολιτική οδήγησε σε ραγδαία αύξηση των εισοδημάτων, κρατικοποιήθηκαν πλήθος προβληματικές επιχειρήσεις, ενισχύθηκαν τα συνδικάτα και αυξήθηκαν σημαντικά τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Την ίδια στιγμή η είσοδός μας στην ΕΟΚ άνοιξε τις κάνουλες των κοινοτικών επιδοτήσεων, τις οποίες διαχειριζόταν ένα κράτος που ήδη είχε αρχίσει να βυθίζεται στη διαφθορά. Οι κοινοτικές επιδοτήσεις ξοδεύτηκαν για την ενίσχυση εισοδημάτων και όχι για παραγωγικές επενδύσεις, ενώ μεγάλο μέρος τους φαγώθηκε από διάφορους κομπιναδόρους.
Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε ένας νόμος που εκτίναξε την κατανάλωση σε ένα νέο άλμα: η απελευθέρωση της προσωπικής πίστης, που επέτρεψε στις τράπεζες να χορηγούν κάθε είδους δάνεια σε ιδιώτες. Οι πιστωτικές κάρτες κατέκλυσαν την αγορά και ο καθένας ξόδευε αλόγιστα. Το ίδιο έγινε με τα καταναλωτικά δάνεια. Η απελευθέρωση των δανείων προς τους ιδιώτες, σε συνδυασμό με τις επιδοτήσεις και την πολιτική παροχών, συντήρησε τη βουλιμία των πεινασμένων Ελλήνων για κατανάλωση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκτίναξε το δημόσιο χρέος και κατέρρευσε μέσα στα σκάνδαλα.
Στη συνέχεια ήρθαν το ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια.
Ο δανεισμός των ιδιωτών αυξήθηκε κατακόρυφα, αφού το επιτόκιο ήταν πλέον πολύ χαμηλό. Το ίδιο έγινε και με τον δανεισμό του Δημοσίου. Υπό την ομπρέλα της συμμετοχής στην ΟΝΕ, το ελληνικό κράτος μπορούσε να δανείζεται με επιτόκιο που ήταν μόνο 0,20% υψηλότερο από αυτό με το οποίο δανειζόταν η Γερμανία. Ετσι οι κυβερνήσεις κατέφευγαν συνεχώς στον δανεισμό για να ικανοποιήσουν με παροχές τη βουλιμία ενός λαού που δεν χόρταινε την πείνα πολλών δεκαετιών.
Η κυβέρνηση Σημίτη θεώρησε ότι οι υποχρεώσεις της τελείωσαν με την ένταξη στην ΟΝΕ και δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τη διαφθορά.
Η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή έδωσε τη χαριστική βολή. Διπλασίασε το δημόσιο χρέος, διέλυσε κάθε δομή του κράτους και πνίγηκε στα σκάνδαλα.
Αποτέλεσμα αυτής της σύντομης αλλά καταστροφικής ιστορίας είναι ότι βρισκόμαστε σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την είσοδό μας στην ΕΟΚ, να είμαστε ουσιαστικά πτωχευμένοι με χρέη 300 δισ. ευρώ και χωρίς παραγωγική βάση, με τους ιδιώτες υπερχρεωμένους στις τράπεζες, χωρίς εξαγωγές, με πολλές εισαγωγές, με τη διαφθορά να μαστίζει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και με τους πιστωτές μας έξαλλους εναντίον μας.
Αυτό που συνέβη τελικά είναι ότι ένας πεινασμένος και καταπιεσμένος λαός βελτίωσε το βιοτικό του επίπεδο με δανεικά και φέρθηκε σαν νεόπλουτος.
Επίδειξη πλούτου, κατανάλωση, υπερχρέωση, αδιαφορία για την Παιδεία και την εργασία, επικράτηση του πλούτου ως μοναδικής αξίας στη ζωή.
Οι νεόπλουτοι όμως κάποια στιγμή πτωχεύουν και σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα.
Το ερώτημα είναι: Πώς φέρεται ο νεόπλουτος που γίνεται ξαφνικά νεόπτωχος; Στην αρχή αντιδρά με άρνηση της πραγματικότητας, στη συνέχεια την αποδέχεται και στο τέλος επανέρχεται στις παλαιότερες αξίες, δηλαδή τη μόρφωση και την εργασία, ως τρόπους βελτίωσης του κατεστραμμένου βιοτικού του επιπέδου.
....Μόνη ελπίδα λοιπόν ένα πτωχότερο μεν αλλά αισιόδοξο happy end. .."
( πηγή: http://www.reporter.gr/index.php)
"... Προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα πώς φτάσαμε εδώ, βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, όταν συνέβησαν δύο σημαντικά γεγονότα.
Πρώτον, ανέβηκε στην κυβέρνηση το ΠαΣοΚ και, δεύτερον, μπήκαμε στην ΕΟΚ.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου οδήγησε (αυτό ήταν και το ζητούμενο της εποχής) σε μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή υπέρ των πιο αδύναμων οικονομικά στρωμάτων. Ο Παπανδρέου παρέλαβε μια χώρα με λίγους ζάπλουτους (ευνοημένους από τα προηγούμενα καθεστώτα) και πάρα πολλούς πεινασμένους και καταπιεσμένους πολίτες.
Ανοιξε τις κάνουλες του δημοσίου χρήματος, επέβαλε κοινωνική ισότητα και κάποια στιγμή έφτασε στην υπερβολή. Η εισοδηματική πολιτική οδήγησε σε ραγδαία αύξηση των εισοδημάτων, κρατικοποιήθηκαν πλήθος προβληματικές επιχειρήσεις, ενισχύθηκαν τα συνδικάτα και αυξήθηκαν σημαντικά τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Την ίδια στιγμή η είσοδός μας στην ΕΟΚ άνοιξε τις κάνουλες των κοινοτικών επιδοτήσεων, τις οποίες διαχειριζόταν ένα κράτος που ήδη είχε αρχίσει να βυθίζεται στη διαφθορά. Οι κοινοτικές επιδοτήσεις ξοδεύτηκαν για την ενίσχυση εισοδημάτων και όχι για παραγωγικές επενδύσεις, ενώ μεγάλο μέρος τους φαγώθηκε από διάφορους κομπιναδόρους.
Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε ένας νόμος που εκτίναξε την κατανάλωση σε ένα νέο άλμα: η απελευθέρωση της προσωπικής πίστης, που επέτρεψε στις τράπεζες να χορηγούν κάθε είδους δάνεια σε ιδιώτες. Οι πιστωτικές κάρτες κατέκλυσαν την αγορά και ο καθένας ξόδευε αλόγιστα. Το ίδιο έγινε με τα καταναλωτικά δάνεια. Η απελευθέρωση των δανείων προς τους ιδιώτες, σε συνδυασμό με τις επιδοτήσεις και την πολιτική παροχών, συντήρησε τη βουλιμία των πεινασμένων Ελλήνων για κατανάλωση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκτίναξε το δημόσιο χρέος και κατέρρευσε μέσα στα σκάνδαλα.
Στη συνέχεια ήρθαν το ευρώ και τα χαμηλά επιτόκια.
Ο δανεισμός των ιδιωτών αυξήθηκε κατακόρυφα, αφού το επιτόκιο ήταν πλέον πολύ χαμηλό. Το ίδιο έγινε και με τον δανεισμό του Δημοσίου. Υπό την ομπρέλα της συμμετοχής στην ΟΝΕ, το ελληνικό κράτος μπορούσε να δανείζεται με επιτόκιο που ήταν μόνο 0,20% υψηλότερο από αυτό με το οποίο δανειζόταν η Γερμανία. Ετσι οι κυβερνήσεις κατέφευγαν συνεχώς στον δανεισμό για να ικανοποιήσουν με παροχές τη βουλιμία ενός λαού που δεν χόρταινε την πείνα πολλών δεκαετιών.
Η κυβέρνηση Σημίτη θεώρησε ότι οι υποχρεώσεις της τελείωσαν με την ένταξη στην ΟΝΕ και δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τη διαφθορά.
Η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή έδωσε τη χαριστική βολή. Διπλασίασε το δημόσιο χρέος, διέλυσε κάθε δομή του κράτους και πνίγηκε στα σκάνδαλα.
Αποτέλεσμα αυτής της σύντομης αλλά καταστροφικής ιστορίας είναι ότι βρισκόμαστε σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την είσοδό μας στην ΕΟΚ, να είμαστε ουσιαστικά πτωχευμένοι με χρέη 300 δισ. ευρώ και χωρίς παραγωγική βάση, με τους ιδιώτες υπερχρεωμένους στις τράπεζες, χωρίς εξαγωγές, με πολλές εισαγωγές, με τη διαφθορά να μαστίζει δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και με τους πιστωτές μας έξαλλους εναντίον μας.
Αυτό που συνέβη τελικά είναι ότι ένας πεινασμένος και καταπιεσμένος λαός βελτίωσε το βιοτικό του επίπεδο με δανεικά και φέρθηκε σαν νεόπλουτος.
Επίδειξη πλούτου, κατανάλωση, υπερχρέωση, αδιαφορία για την Παιδεία και την εργασία, επικράτηση του πλούτου ως μοναδικής αξίας στη ζωή.
Οι νεόπλουτοι όμως κάποια στιγμή πτωχεύουν και σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε σήμερα.
Το ερώτημα είναι: Πώς φέρεται ο νεόπλουτος που γίνεται ξαφνικά νεόπτωχος; Στην αρχή αντιδρά με άρνηση της πραγματικότητας, στη συνέχεια την αποδέχεται και στο τέλος επανέρχεται στις παλαιότερες αξίες, δηλαδή τη μόρφωση και την εργασία, ως τρόπους βελτίωσης του κατεστραμμένου βιοτικού του επιπέδου.
....Μόνη ελπίδα λοιπόν ένα πτωχότερο μεν αλλά αισιόδοξο happy end. .."
( πηγή: http://www.reporter.gr/index.php)
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
..ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ...
...Σε όσους φίλοι μου από εσάς,δεν έφτασε στα εισερχόμενά του το παρακάτω κείμενο,αφιερώστε λίγο χρόνο,να το διαβάσετε!
Το αναδημοσιεύω,από το: http://glenti.blogspot.com/2010/02/ps-i-love-you-hellas_25.html
...P.S. I love you (Hellas)
( πηγή :http://glenti.blogspot.com/ )
Το αναδημοσιεύω,από το: http://glenti.blogspot.com/2010/02/ps-i-love-you-hellas_25.html
...P.S. I love you (Hellas)
......"Ζεις σε μια από τις δυσκολότερες οικονομικές συγκυρίες που έχει βιώσει η χώρα σου τα τελευταία χρόνια .
Η αβεβαιότητα, η αδιαφορία προς τους πολιτικούς θεσμούς, η αγανάκτηση είναι τα στοιχεία που σε κυριεύουν.
Είσαι νέος, σπουδάζεις αρκετά χρόνια με σκοπό να πάρεις το πτυχίο σου με σκοπό να βγεις στην αγορά και να βρεις μια δουλειά κοντά στο αντικείμενο σου (εάν είναι αυτό που επέλεξες συνειδητά). Λες ότι κουράζεσαι γιατί όντως κουράζεσαι.
Εάν βρεθεί κάποιο mediako μέσο θα πεις ότι πεθαίνεις από την κούραση.. Γιατί σ' αρέσει να υπερβάλλεις. Μεταξύ μας τώρα: Σ' αρέσει... και έμενα μ'αρεσει.
'Εάν έχεις την επιλογή θα προσπαθήσεις να κάνεις και ένα master για να βελτιώσεις λίγο τις πιθανότητες σου. Βγαίνεις στην αγορά και διαπιστώνεις ότι αν όχι όλα, μεγάλο ποσοστό δουλεύει με μέσο. Δουλειά που θα βρεις; Πως θα ζήσεις; Πότε θα ανεξαρτητοποιηθείς; Δεν ζεις καλά, ζεις περιορισμένα..
Αν βρεθεί κάποιο mediako μέσο θα πεις ότι υποφέρεις.. Γιατί σ' αρέσει να υπερβάλλεις. Και θα ακουστείς! Γιατί και στα Media αρέσει να υπερβάλλεις.
Το μέλλον αβέβαιο και σκοτεινό. Αυτοί που έζησαν πριν από σένα, σε χρέωσαν. Σου έδωσαν ένα δωράκι για να τους θυμάσαι όταν πια δεν θα είναι εδώ...
Δεν είσαι πια νέος. Έχεις δουλέψει σε όλων των ειδών τις δουλειές. Έχεις παλέψει, έχεις αγωνιστεί. Βλέπεις την σύνταξη να πλησιάζει, και την περιμένεις με λαχτάρα. Μια ζωή πληρώνεις εισφορές στο ΙΚΑ για αυτή την στιγμή που θα μπορέσεις να ξεκουραστείς. Και ξαφνικά σου λένε ό,τι ξέρεις φιλαράκο πρέπει να δουλέψεις κι άλλο... Δεν φτάνουν τα λεφτά, χρειάζεται κι άλλο, κι άλλο. Μέσα σου βράζεις. Αδικείσαι. Βλέπεις ευθύνες παντού. Παντού; Παντού εκτός από σένα.!
Γιατί σ' αρέσει να απαλλάσσεις τον εαυτό σου από ευθύνες. Αισθάνεσαι πιο ήρεμος έτσι.
Σου λένε ότι οι φόροι που πληρώνεις θα αυξηθούν. Αισθάνεσαι αδικημένος. Αισθάνεσαι ότι δεν δούλευες μια ζωή για να τα δώσεις σε αυτούς. Σε αυτούς που σου δείχνουν τόσο σεβασμό, όσο σεβασμό δείχνεις κι εσύ στον Πακιστανό που σου πλένει το παράθυρο... Κι αυτός βασανίζεται, έτσι δεν είναι; Προτιμάς να μην το σκέφτεσαι όμως. Προτεραιότητα για σένα έχει η καθαριότητα των τζαμιών του καινούργιου σου αυτοκινήτου. Κι αν σε ρωτήσουν, θα πεις ότι αυτοί και οι πολιτικοί φταίνε για όλα. Δεν είναι έτσι. Σ' αρέσει όμως να υπερβάλλεις και να μετακυλάς ευθύνες. Από μικρό σου άρεσε. Το ξέρεις! Απλά το έχεις ξεχάσει. Έχεις επιλέξει να το ξεχάσεις. Έχεις επιλέξει να μην πληρώσεις όσα σου αναλογούν γιατί στο κάτω κάτω δεν είσαι κορόιδο. Άλλοι φταίνε, γιατί να πληρώσεις εσύ την λυπητερή;
Σκέφτεσαι ότι ένας Κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Αυτό που δεν σκέφτεσαι όμως είναι ότι όλοι οι κούκοι σαν και σένα ακριβώς έτσι σκέφτονται....
Ζεις στην Ελλάδα και νιώθεις πνιγμένος. Είσαι υπερήφανος για την ιστορία της, σχεδόν ποτέ για το παρών της. Ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλοι οι προκάτοχοι σου το ίδιο με σένα να ένοιωθαν...
Επικεντρώνεσαι στα άσχημα, επικεντρώνεσαι στις αδικίες. Ίσως να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ίσως και να μπορείς. Γύρω σου σκοτάδι, μικρές ηλιαχτίδες φωτός σε διαπερνούν, όμως πια σπάνια και αυτές.
Νιώθεις απελπισμένος. Νιώθεις ότι η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της, ότι πότε δεν σου δωσε τις ευκαιρίες που έπρεπε, ενώ εσύ ήσουν πάντοτε σωστός απέναντι της. Όμως δεν μπορείς χωρίς αυτή, την νιώθεις κομμάτι σου και παραπάνω από κομμάτι σου.
Νιώθεις να κυλά στις φλέβες σου.
Όταν την βλέπεις να διαπρέπει, συγκινείσαι... Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά και να φουσκώνει από υπερηφάνεια, δακρύζεις. Το ξέρω ότι δακρύζεις. Και γω δακρύζω.
Θυμάσαι τότε, ότι η Ελλάδα είναι το μέρος που μεγάλωσες, το μέρος που ζεις και περικλείει όλες τις αναμνήσεις σου. Εκεί που έπαιζες σα παιδάκι, εκεί που με την παρέα σου έκανες ότι τρέλα σου ερχόταν και ζούσες σαν να μην υπάρχει αύριο.
Ένιωθες ευτυχισμένος, γεμάτος, σα να μη υπάρχει κανένα πρόβλημα που να μπορεί να διαβρώσει αυτό το συναίσθημα. Εκεί δεν ερωτεύτηκες για πρώτη φορά; Έκει δεν έκλαψες για αυτόν το έρωτα; Δεν κάθισες ποτέ σε μια παραλία, παρατηρώντας το κύμα να σκάει, ονειρευόμενος το μέλλον;
Το έκανες. Όμως το χεις ξεχάσει. Ο Ήλιος πια δεν φωτίζει τη καρδιά σου, απλά σου κάνει κοκκινίλες και εγκαύματα. Έχεις επιλέξει να το βλέπεις έτσι, γιατί ξεχνάς.
Και σ΄ αρέσει να υπερβάλλεις, το είπαμε αυτό. Δεν πρέπει όμως. Γιατί το ξέρεις. Όλοι μας το ξέρουμε : Πάντα θα έχεις ένα υστερόγραφο γι' αυτήν που θα λέει:
P.S. I love you.
by Alejandro
( πηγή :http://glenti.blogspot.com/ )
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
...Ο ΣΑΤΥΡΟΣ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ...
Αξιότιμε κύριε Helmut Markwort, αρχισυντάκτη του περιοδικού Focus
Το εξώφυλλο του περιοδικού σας (αριστερά),είναι κακόγουστο και χυδαίο.
Ανησυχείτε για τα «φράγκα» σας και αυτό δεν σας εμποδίζει να προσβάλλετε την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας μας.
Πολιτισμός κ. Markwort είναι το εξώφυλλο του περιοδικού της ομάδας μας (δεξιά). Πολιτισμός είναι ο Σάτυρος του Αρχαιολογικού Μουσείο Αθηνών. Ελπίζουμε να τον γνωρίζετε.
Η σημερινή έκδοση του περιοδικού μας και η παρουσία του Σατύρου είναι αφιερωμένη σε εσάς, στους συνεργάτες σας και στο έγκυρο περιοδικό σας!
Ας σταθούμε όμως στα «φράγκα» γιατί, από όλα όσα γράφετε, αυτά και μόνο φαίνεται να σας ενδιαφέρουν.
Ας σταθούμε όμως στα «φράγκα» γιατί, από όλα όσα γράφετε, αυτά και μόνο φαίνεται να σας ενδιαφέρουν.
Λέμε λοιπόν: ας πληρώσει η Γερμανία τις αποζημιώσεις για τα εγκλήματα που έγιναν στην Ελλάδα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ας επιστρέψει το χρυσό που υφάρπαξε από τη χώρα μου και τότε θα δούμε ποιος χρωστάει ποιόν!
Όσο για τους απατεώνες, σας συμβουλεύουμε να τους ψάξετε στις φυλακές του Μονάχου.
Απάτη δεν γίνεται μόνο με έναν. Χρειάζονται τουλάχιστον δύο! Το όνομα SIEMENS, das "Flaggschiff" Deutschlands και οι δωροδοκίες, σας θυμίζουν τίποτα;
Η πρέπει να φρεσκάρουμε τη μνήμη σας για τα υποβρύχια designed in Germany που "μπατάρουν" στου Σκαραμαγκά και τα τανκ που δεν δέχεται να "ψωνίσει" η Ελλάδα από τη χώρα σας; Η μήπως δεν γνωρίζατε πως η Γερμανία έχει μεταβληθεί τα τελευταία χρόνια στο μεγαλύτερο προμηθευτή οπλικών συστημάτων της Ελλάδας και πιέζει ασφυκτικά με κάθε τρόπο τη χώρα μου να αγοράσει το Eurofighter;
΄
Η πρέπει να φρεσκάρουμε τη μνήμη σας για τα υποβρύχια designed in Germany που "μπατάρουν" στου Σκαραμαγκά και τα τανκ που δεν δέχεται να "ψωνίσει" η Ελλάδα από τη χώρα σας; Η μήπως δεν γνωρίζατε πως η Γερμανία έχει μεταβληθεί τα τελευταία χρόνια στο μεγαλύτερο προμηθευτή οπλικών συστημάτων της Ελλάδας και πιέζει ασφυκτικά με κάθε τρόπο τη χώρα μου να αγοράσει το Eurofighter;
΄
Δε φταίτε όμως εσείς. Φταίει ο Έλληνας πολίτης που ανέχεται προσβολές σαν τη δική σας αλλά και την ανεπάρκεια των πολιτικών, που κακώς επέλεξε να τον κυβερνούν! ...
...ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ και ΟΧΙ ΜΟΝΟ...
(..Μου το έστειλε πριν λίγο μία καλή φίλη και ΟΦΕΙΛΩ να σας το μεταφέρω.)
Mουσική παιδεία,
βενεζουέλα
Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα,
το El Sistema (Fundaci’on del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela).
Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένεςπεριοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς.
Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς.
Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες.
Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή τηνΟρχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστροςΓουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες .
Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ.
Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί ακροατές τους ζήτησαν και ανκόρ.Ξεκίνησε το ανκόρ με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαντο κομμάτι και χειροκρότησαν.
Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους και μάλιστα στην Αυστρία.
Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή, καμμιά διακοσαριά άτομα.Και παίζουν καλά οι άτιμοι: δες τους :
Μόνο που δεν είναι οι ΣιμονΜπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλάγύρω στα 20-25.
Είναι οι από κάτω από αυτούς, τα παιδιά που πάνε ακόμα σχολείο.
Η Ορχήστρα «Τερέσα Καρρένιο», έτσι τους λένε.
Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα.
Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν.
Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ.
Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα.
Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει.
Χειροκροτήματα και περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν άγνωστο Χορό ενός αγνώστου συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες.
Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας.
Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσικήπροχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή.
Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως ναμη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα.�
Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί:
....Ας προσγειωθούμε λοιπόν στη χώρα τη δική μας.
Είναι μια χώρα που τα παιδάκια τα λένε Περικλήδες, Νεφέλες, Ιάσονες και Ιόλες.
Παλιά χώρα, με ιστορία. όμορφη χώρα. Και οι Περικλήδες με τις Ιόλες μεγαλώνουν ακούγοντας Βίσση,
παίζοντας Πάμε Στοίχημα, βλέποντας Τατιάνα, ακούγοντας τους γονείς τους να λένε πόσο καλύτερη είναι η δικιάτους μαιζονέτα από τη μαιζονέτα των Χατζηπαπαραίων, και ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα. Ή μάνατζερ! Ή να τα προσλάβουν στα Stage.
Στη χώρα αυτή υπάρχουν κάτι ορχηστρούλες που η και καλά καλύτερη στις καλές της βραδιές κάνει ένα φάλτσο ανά δεκάλεπτοκαι στις άσχημες κάνει μόνο φάλτσα.Η λέξη «μουσικός» συνήθως σημαίνει «μπουζουξής», ο κύριος και η κυρία Χατζηπαπάρα πετάει γαρδένιες στον ΛεΠα,
ο Περικλής βολοδέρνει στις καφετέριες και η Ιόλη διαβαζει ότι η Μακρυπούλια τα έφτιαξε με τον Νίνο και μετά οραματίζεται να βγει ωςγλάστρα στη Μενεγάκη.
Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το μισό από της χώρας των ημιμαθών και αδιάφορων,που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει….
(..Ελπίζω να μην σας κούρασα!Άλλωστε,δεν μας συμβαίνει κάθε μέρα να ανατριχιάζουμε με τέτοιες πράξεις και τέτοιου είδους επιτεύγματα..)
Mουσική παιδεία,
βενεζουέλα
Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα,
το El Sistema (Fundaci’on del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela).
Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένεςπεριοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς.
Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς.
Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες.
Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή τηνΟρχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστροςΓουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες .
Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ.
Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί ακροατές τους ζήτησαν και ανκόρ.Ξεκίνησε το ανκόρ με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαντο κομμάτι και χειροκρότησαν.
Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους και μάλιστα στην Αυστρία.
Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή, καμμιά διακοσαριά άτομα.Και παίζουν καλά οι άτιμοι: δες τους :
Μόνο που δεν είναι οι ΣιμονΜπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλάγύρω στα 20-25.
Είναι οι από κάτω από αυτούς, τα παιδιά που πάνε ακόμα σχολείο.
Η Ορχήστρα «Τερέσα Καρρένιο», έτσι τους λένε.
Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα.
Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν.
Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ.
Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα.
Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει.
Χειροκροτήματα και περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν άγνωστο Χορό ενός αγνώστου συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες.
Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας.
Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσικήπροχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή.
Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως ναμη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα.�
Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί:
....Ας προσγειωθούμε λοιπόν στη χώρα τη δική μας.
Είναι μια χώρα που τα παιδάκια τα λένε Περικλήδες, Νεφέλες, Ιάσονες και Ιόλες.
Παλιά χώρα, με ιστορία. όμορφη χώρα. Και οι Περικλήδες με τις Ιόλες μεγαλώνουν ακούγοντας Βίσση,
παίζοντας Πάμε Στοίχημα, βλέποντας Τατιάνα, ακούγοντας τους γονείς τους να λένε πόσο καλύτερη είναι η δικιάτους μαιζονέτα από τη μαιζονέτα των Χατζηπαπαραίων, και ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα. Ή μάνατζερ! Ή να τα προσλάβουν στα Stage.
Στη χώρα αυτή υπάρχουν κάτι ορχηστρούλες που η και καλά καλύτερη στις καλές της βραδιές κάνει ένα φάλτσο ανά δεκάλεπτοκαι στις άσχημες κάνει μόνο φάλτσα.Η λέξη «μουσικός» συνήθως σημαίνει «μπουζουξής», ο κύριος και η κυρία Χατζηπαπάρα πετάει γαρδένιες στον ΛεΠα,
ο Περικλής βολοδέρνει στις καφετέριες και η Ιόλη διαβαζει ότι η Μακρυπούλια τα έφτιαξε με τον Νίνο και μετά οραματίζεται να βγει ωςγλάστρα στη Μενεγάκη.
Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το μισό από της χώρας των ημιμαθών και αδιάφορων,που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει….
(..Ελπίζω να μην σας κούρασα!Άλλωστε,δεν μας συμβαίνει κάθε μέρα να ανατριχιάζουμε με τέτοιες πράξεις και τέτοιου είδους επιτεύγματα..)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)